ผู้นำการต่อสู้แนวปฏิวัติ...

ผู้นำการต่อสู้แนวปฏิวัติ...

3. อ.ปิยบุตร-อ.วรเจตน์-คุณดอม-ป้าโสภณ รำลึกสี่ปีการจากไป...ลุงสุพจน์ฯ

2. "ท่านวีระกานต์" รำลึกสี่ปีการจากไป...ลุงสุพจน์

1.จักรภพ รำลึกสี่ปีฯ.. ลุงสุพจน์

สด จาก เอเชียอัพเดท

วันพุธที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2553

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 1 ระบอบอะไรก็ไม่รู้?


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 1 ระบอบอะไรก็ไม่รู้?
โดย กาหลิบ

------------------------------------------------------------------------------
เหตุต่างๆ ที่ยกขึ้นมาด่าประณามกันนั้น ส่วนใหญ่ก็เลือกขึ้นมาจากความคิดเห็นที่ตัวเห็นด้วย ไม่ใช่จากข้อเท็จจริงที่พิสูจน์ได้ พูดง่ายๆ คือตั้งธงไว้ก่อน แล้วเลือก เหตุผลมาประกอบทีหลัง
------------------------------------------------------------------------------

ระบอบอะไรก็ไม่รู้?


หมู่นี้ผมออกจะเขินๆ เวลาเดินทางไปต่างประเทศ เพราะไปแล้วก็จะถูกรุมถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองไทยในขณะนี้

งานมีก็ต้องไปล่ะครับ จะเป็นเรื่องการณรงค์หาเสียงให้คุณสุรเกียรติ์เป็นเลขาธิการสหประชาชาติ ซึ่งเป็นหน้าที่ราชการ หรือไปสอนไปบรรยายตามปกติของผมก็ตาม แต่พอใครวกเข้ามาเรื่องนี้ผมก็จะทำเท่ ยักไหล่ปรายตา ทำปากแบะๆ พองาม และบอกอย่างกร่างๆ ว่าประชาธิปไตยในระยะฟักตัวก็เป็นอย่างนี้แหละ อย่าห่วงใยอะไรให้มากนักเลย

ไอ้คนที่ติดตามเหตุการณ์ใกล้ชิดหน่อยก็จะทำรู้ดี ย้อนว่าระยะฟักตัวอะไรกัน ประชาธิปไตยไทยมีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๗๕ นับมาถึงวิกฤติการณ์ในครั้งนี้ก็ปาเข้าไป ๗๔ ปีแล้วนะ

ผมก็จะถือโอกาสเดินหนีไปเลย

จะยืนอยู่ตรงนั้นยังไงกันล่ะครับ ในเมื่อผมตอบเขาไม่ได้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

รัฐบาลประกอบขึ้นด้วยพรรคที่มีเสียงข้างมากเด็ดขาดในสภาผู้แทนราษฎร มากกว่าเสียงของรัฐบาลประชาธิปไตยทุกแห่งในย่านนี้ ยกเว้นสิงคโปร์ ที่มีฝ่ายค้านเป็นแค่ดอกไม้ประดับผนัง นายกรัฐมนตรีสัญญาอะไรไว้เยอะแยะก่อนจะเป็นรัฐบาล จนหลายคนปรามาสว่าเป็นราคาคุย ในที่สุดก็ลงมือทำทุกอย่างตามนั้น

บางอย่างทำได้ดี บางอย่างก็งั้นๆ ยังไม่ชัดว่าจะออกมาเป็นหมู่หรือจ่า แต่ก็ทำ

มีเลือกตั้งใหม่ ก็ส่งผู้สมัครลง พรรคการเมืองฝั่งตรงกันข้ามเกิดตัดสินใจคว่ำบาตร แสดงความรังเกียจรังงอนไม่ยอมลงเลือกตั้งด้วย ก็เดินหน้าต่อไป ประกาศเสียงดังว่าเพราะเชื่อในประชาธิปไตย

กำลังกลายเป็นผู้ร้าย เพราะคนที่เกลียดชังเขาทั้งพ่นทั้งป้ายสีอย่างเมามัน

คณะกรรมการการเลือกตั้งเหลืออยู่ ๓ คน เสียชีวิตไปหนึ่ง ลาออกไปหนึ่ง เมื่อมีความเห็นไม่ตรงกับศาล จนศาลท่านสงเคราะห์ว่าเป็นความผิด ในที่สุดก็เผชิญกับชะตากรรมอย่างที่เมื่อแรกรับราชการนั้นไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาพบเจอ

ติดคุกเชิงสัญลักษณ์ไปหลายคืน

กองเชียร์ของแต่ละฝ่ายทนไม่ได้ ไปส่งเสียงอื้ออึงอยู่หน้าศาล จนเกิดเหตุผลักกันไปมาเล็กน้อย ขณะนี้กลายเป็นผู้ต้องหาคนสำคัญประหนึ่งว่าได้พยายามทำลายอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ของกระบวนการตุลาการนั่นเทียว

ทุกคนเลยกลัวศาลกันหัวหด ขนาดชูวิทย์ยังจ๋อย

และที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือปริมาณข่าวลือและข่าวร้ายต่างๆ ในทางการเมือง มันล้นมันหลั่งท่วมตาท่วมหู ปรากฏอยู่ในสื่อทุกประเภทตั้งแต่โทรทัศน์ วิทยุ สิ่งพิมพ์ และโดยเฉพาะอินเตอร์เน็ต จนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว

ความไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนี่ล่ะครับที่กำลังผลักการเมืองให้เดินไปข้างหน้า แต่ทิศทางใดก็ไม่รู้

เหมือนคนปิดตาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ เพราะมีอะไรดุนหลังมา ลืมตามมาอีกทีอาจจะยืนอยู่บนปากเหวลึก อาจจะถอยไม่ทันเสียแล้วก็ได้

ใครคนหนึ่งพูดเข้าหูว่าเพราะวัฒนธรรมไทยตั้งอยู่บนฐานของความหมั่นไส้ และความหมั่นไส้มันไม่มีเหตุผลหรอก เหตุต่างๆ ที่ยกขึ้นมาด่าประณามกันนั้น ส่วนใหญ่ก็เลือกขึ้นมาจากความคิดเห็นที่ตัวเห็นด้วย ไม่ใช่จากข้อเท็จจริงที่พิสูจน์ได้ พูดง่ายๆ คือตั้งธงไว้ก่อนแล้วเลือกเหตุผลมาประกอบทีหลัง

มันก็รับกันดีทุกทีไป

เหมือนนอสตราดามุสที่คนฮือฮากันว่าแม่นเหลือกำลัง ทายฮิตเลอร์ออกมาเป็นฮิตเลอร์เกือบจะไม่มีผิดเพี้ยน ปรากฏว่าอาจจะเขียนขึ้นมาหลังเหตุการณ์แล้วทำทีว่าเขียนไว้ก่อน จนกลายเป็นคนพยากรณ์แม่น

เหมือนไปให้สัมภาษณ์โทรทัศน์อย่างผู้มีอำนาจ แล้วบังคับให้ถามตรงกับคำตอบที่เตรียมไว้ เพราะเดี๋ยวจะตอบไม่ถูก

เหมือนมีประจำเดือนแล้วจึงเลือกกระโปรงสีเข้มๆ เพื่อกันไว้ก่อน ไม่ใช่ว่าชอบสีนั้นเป็นพิเศษ

ระบอบประชาธิปไตยที่เราท่านเคยรู้จักมันกลับข้างกันนะครับ เลือกตั้งเพื่อให้ประชาชนพูดก่อนว่าต้องการอะไรแบบไหน แล้วใครจะเข้ามาว่าราชการบริหารบ้านเมืองอะไรก็จงเดินอยู่ในกรอบนั้น มากน้อยอย่างไรก็ตัดสินกันด้วยหลักประชาธิปไตย

ไม่ใช่สภาพการณ์ที่ถามแล้วไม่ได้คำตอบที่พึงใจอย่างนี้

ระบอบประชาธิปไตยพังแล้วหรือ? ไม่รู้

รัฐสภาไม่ต้องมีแล้วหรือ? ไม่แน่ใจ

รัฐบาลต้องมีหรือไม่ในบ้านเมืองนี้? ขอคิดดูก่อน

ก็เลยต้องถามตอนท้ายว่า นี่คือระบอบอะไร?

คำตอบทันควันคือ “ไม่ตอบ”

---------------------------------------------------------------------------------------------


วันอังคารที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2553

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ


โดย : กาหลิบ
สำนักพิมพ์โลกวันนี้

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ :


Nangfa มีโอกาสได้เปิดพ็อกเก็ตบุ๊คส์เล่มหนึ่ง ที่ตั้งชื่อได้สะดุดหูสะดุดตาประชาชีว่า “ยุทธการตอแหลแห่งชาติ” โดยผู้เขียนที่ใช้นามปากกาว่า “กาหลิบ”


หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่หนังสือใหม่ในพ.ศ.นี้ เพราะสำนักพิมพ์ “โลกวันนี้” ได้ตีพิมพ์ออกวางตลาดครั้งแรก เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2550 แต่เมื่อนำมาพลิกอ่านอีกครั้ง ก็มีความรู้สึกว่าแต่ละเรื่องแต่ละตอนยังกับเป็นเหตุการณ์ร่วมสมัย


Nangfa จึงคิดอยากขอนำบทความแต่ละตอนมานำเสนอไว้ในบล็อก เพื่อให้ท่านที่ยังไม่เคยได้อ่าน หรืออาจจะเคยอ่านแล้ว กลับมาอ่านซ้ำกันอีกครั้ง เพื่อระลึกถึงความทรงจำเก่าๆ เมื่อครั้งก่อนรัฐประหารและหลังรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 หรืออาจจะเป็นอุทาหรณ์ ว่าวันนี้เราจะลุกขึ้นต่อสู้กับพวกอำมาตย์อย่างไรกันดี เพื่อไม่ให้เหตุการณ์หวนกลับไปซ้าเดิมอีกครั้ง .... "รัฐประหาร!”


Nangfa ไม่ทราบหรอกว่า “กาหลิบ” คือใคร? แต่อยากจะขออนุญาตไว้ ณ ที่นี้ด้วยเลย ว่าขอนำบทความขอท่านมาลงบล็อกนี้ ให้บรรดาพี่น้องผู้เรียกร้องต้องการประชาธิปไตยได้อ่านกัน วันละตอนสองตอน เป็นซีรีส์ต่อเนื่องไปจนกว่าจะหมดเล่ม หวังว่าท่านคงไม่ขัดข้อง ขอขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี้


และที่ขาดไม่ได้ต้องขอขอบคุณ “หนังสือพิมพ์โลกวันนี้รายวัน” ด้วย ที่กลั้นใจเสนอ หนังสือเล่มนี้ ให้พวกเราได้อ่านกัน ขอบคุณมากๆ ค่ะ


***************************************************************************


บทนำ :


ตอแหล: หลักสูตรการศึกษาขั้นพ้นฐานของไทยทั้งในระบบโรงเรียน นอกระบบโรงเรียน และตามอัธยาศัย


หนังสือเล่มนี้เกิดเมื่อผู้เขียนมองลอดหน้าต่างการเมืองไทย และนำสิ่งที่เห็นไปเขียนเป็นบทความแบบวันต่อวันสำหรับท่านผู้อ่านของ “โลกวันนี้” พอได้เนื้อมามากพอก็จับรวมเล่มให้เป็นปึกเป็นแผ่น

ฉากหลังการเมือง (political backdrop) ของเล่มนี้อยู่ระหว่างวันจันทร์ที่ ๗ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๔๙ ถึงวันจันทร์ที่ ๘ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๐ เริ่มจากความพยายามโค่นล้มรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งของ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ด้วยวิธีรวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทยของขบวนการตอแหลแห่งชาติ ก่อหวอตและเริ่มต้นโหมกำลังของสิ่งที่เรียกตัวเองว่าพันธมิตรแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย ยั่วให้เกิดการปะทะทางความคิดและกำลังในสถานการณ์ปกติเพื่อ “กู้ชาติ” ที่ไม่ได้ล่ม พยายามลอบสังหารนายกรัฐมนตรีและคนทั้งหลายอีกนับร้อย ไปจนถึงการชิงธงรัฐประหารในวันอังคารที่ ๑๙ ก.ย. ๒๕๔๙ อย่างขาดๆ เกินๆ ถ้าท่านจะมองหนังสือเล่มนี้ในฐานะอนุทินเล่มหนึ่งของเมืองไทยที่บันทึกโดยคนธรรมดา ผู้เขียนก็เชื่อว่าคงไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องมากนัก มีประเด็นพร้อมข้อมูลที่ต่อเนื่องไปตามเหตุการณ์ พอจะใช้เตือนความทรงจำได้บ้าง ส่วนอยากจะลืมขนาดไหนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ศัพทานุกรมของคุณเรืองยศ จันทรคีรี โดยเฉพาะคำว่า “ตอแหล” มีอิทธิพลมากต่อผู้เขียน เพราะเป็นคำจำกัดความที่ช่วยอธิบายถึงสิ่งที่ขาดหายไปจากบริบทการเมืองในห้วงเวลานั้นได้มาก ตอแหลเป็นเหตุและผลในตัวเอง ทำให้ข่าวลือและเสียงซุบซิบนินทามีความสำคัญขนาดหนัก และลดน้ำหนักของระบบเหตุผลลงไป ความ “จริงส่วนหนึ่ง เท็จส่วนหนึ่ง และบิดเบือนไปตามชอบใจ” ซึ่งเป็นความหมายของ "ตอแหล" นั้นเอง ได้กลายเป็นภาวะหลักทั่วไปในพระราชอาณาจักร ในที่สุดรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งถึงสองครั้งก็ถูกโค่นล้มด้วยความตอแหลที่มียุทธศาสตร์ และมีความเป็นระดับชาติเพราะคนระดับชาติมาเชื่อมโยงกันหมด โดยมีความริษยาเป็นพื้น

การเขียนก็ไม่มีลีลาอะไรมาก มีความรังเกียจแนวคิดเผด็จการและประชาธิปไตยครึ่งใบเป็นแรงขับดัน บวกความอดทนที่น้อยลงทุกทีกับมายาเมืองไทยที่หลอกล่อกันเหมือนการแข่งขันกีฬาสี และเห็นว่าการรัฐประหารจะโดยความสนับสนุนจากใครก็ตาม ถือเป็นสิ่งที่ผิดและเป็นความสิ้นคิดของคนในระดับชาติทั้งนั้น

หนังสือเล่มนี้คลอดจากมดลูกที่ช้ำระบม ความขาดแคลนประชาธิปไตยและเสรีภาพตามธรรมชาติของ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” ทำให้ร่างกายของประเทศไทยขาดความสมบูรณ์และเต็มไปด้วยพยาธิสภาพ แต่ก็พยายามเขียนอย่างเป็นกลางที่สุด เท่าที่คนที่สูญเสียความเป็นกลางไปแล้วเพราะการรัฐประหารจะทำได้

ความสำเร็จของเล่มนี้ต้องยกให้กับทีมงาน “โลกวันนี้” ที่ริเริ่ม เร่งรัด สานต่อ ปรับปรุงอย่างมืออาชีพที่มีประสิทธิภาพสูง ซึ่งผมขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนั้นยังต้องขอแสดงความคารวะมายังพี่ที่เคารพทุกคนใน "กลุ่มเสวนา" ของเรา ที่กรุณาขัดเกลาแนวคิดหยาบๆ ของผู้เขียนให้มีความหมายขึ้นบ้าง โดยไม่มีผลประโยชน์ใดๆ ตอบแทนเลย เว้นแต่ความรักในระบอบประชาธิปไตยและความเคารพในศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์

ผู้เขียนเรื่องนี้ไม่มีอะไรจะขอโทษขอโพยหรือออกตัวสำหรับท่านที่อ่านแล้วไม่ถูกใจ ส่วนท่านที่อ่านแล้วเห็นด้วยบ้าง โปรดอย่าปล่อยให้ตัวอักษรมันถูกขังอยู่เพียงในเล่มนี้ ถ้าจะช่วยนำออกไปต่อไฟเพื่อให้บ้านเมืองสว่างไสวขึ้นบ้าง ก็จะเป็นพระคุณยิ่ง จุดไปจุดมา ไปเจอต้นเหตุของปัญหาบ้านเมืองในเวลานี้ที่ตรงไหน จะถือโอกาสจุดไฟฌาปนกิจไปเลยก็ไม่ว่ากัน อาจจะรู้สึกคุ้มค่าที่อุตส่าห์มีไฟทั้งที

ไฟไม่คู่ควรกับการรัฐประหารหรอกนะครับ แต่สำหรับการปฏิวัติใหญ่ที่ใกล้จะมาถึงนั้นไม่แน่


ขอศาสนธรรมจงคุ้มครองท่าน

กาหลิบ

******************************************************

ประวัติผู้เขียน :

“กาหลิบ”

เทือกเถาเหล่ากอมาจากโคราช แต่มาเกิดและเติบโตในกรุงเทพพระมหานครในปี พ.ศ.๒๕๑๐ เป็นต้นมา พ่อเป็นทหารแต่ไม่ชอบบังคับใจใคร แม่เป็นลูกทหารแต่มีหัวใจเสรีและไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ทั้งปวง เป็นผลผลิตจากพ่อที่เป็นลูกคนจนแต่กลายเป็นมนุษย์เงินเดือน ทำให้ตัวเองได้ศึกษาเล่าเรียนตามกำลังปัญญา และใช้ปัญญาอันจำกัดทำมาหากินอยู่จนถึงปัจจุบัน พ่อแม่สอนให้ชิงชังระบบอุปถัมภ์และรู้จักเอาตัวรอดอย่างมีคุณธรรมในระบบประสิทธิภาพ

เชื่อมาตลอดว่าประชาธิปไตยงอกขา งอกปีก และลงหลักปักฐานแล้วในเมืองไทย เมื่อเกิดการรัฐประหารในวันอังคารที่ ๑๙ กันยายน พ.ศ.๒๕๔๙ จึงเกิดอาการซึมเศร้า พอหายเศร้าแล้วก็คิดสู้ พอสู้แล้วก็เลยได้รู้ว่าอารยธรรมไทยทั้งปวงเปรียบประดุจปราสาททราย ก็เลยตั้งใจว่าจะทำหน้าที่เป็นวิศวกรทางสังคม และเริ่มต้นก่อสร้างประชาธิปไตยเมืองไทยตั้งแต่ลงเสาเข็มไปเลยทีเดียว จะเสร็จเมื่อไหร่ จะเสร็จหรือไม่ และจะต้องสูญเสียอะไรบ้างคงไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ปรัชญาชีวิต: กระโดดลงเหวก่อน แล้วงอกปีกตามไปให้ทัน (เรย์ แบรดบิวรี่ นักเขียนอเมริกัน)

**************************************************

ติดตามตอนที่ 1 พรุ่งนี้ค่ะ (พุธที่ 27 มกราคม 2553)



การปฏิวัติของประชาชนในประเทศไทย

โดย รศ.ดร.พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์ 
25 มกราคม 2553 
ที่มา : เว็บไทยอีนิวส์

บัดนี้ ฝ่ายเผด็จการอำมาตยาธิปไตยได้ส่งสัญญาณอย่างชัดเจนว่า พร้อมแล้วที่จะแตกหักกับฝ่ายประชาธิปไตย 

เพราะพวกเขาหมดเวลารอคอย และหมดทางเลือกที่จะเดิน การปราบปรามผู้รักประชาธิปไตยที่กำลังจะมาถึง จะนำไปสู่ “การปฏิวัติของประชาชน” ที่มวลชนผู้รักสันติไม่ได้ต้องการ แต่ฝ่ายเผด็จการนั่นแหละที่จะเป็นผู้ก่อขึ้น 

ผลลัพธ์จะไม่ขึ้นอยู่กับเจตจำนงส่วนตัวของผู้ใด แต่จะกำหนดโดยพลวัตของประวัติศาสตร์ที่การเปลี่ยนแปลงอย่างถึงรากจะต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว 

1. รัฐประหาร 19 กันยายน ที่ยังไม่เสร็จสิ้น 

ในตลอดกว่าสามปีมานี้ ความผิดพลาดสำคัญที่สุดของฝ่ายอำมาตยาธิปไตยคือ การก่อรัฐประหารเมื่อ 19 กันยายน 2549 อันนำมาซึ่งผลที่พวกเขาไม่สามารถควบคุมได้ถึงปัจจุบัน 

นับแต่รัฐประหารปี 2500 เป็นต้นมา พวกเขาได้สถาปนาระบอบเผด็จการจารีตนิยมขึ้นมาอย่างมั่นคง โดยมีเปลือกนอกที่สลับกันระหว่างเผด็จการทหารที่เปิดเผย กับระบอบรัฐสภาที่มีรัฐบาลเลือกตั้งเป็นหุ่นเชิด 

พวกเขาเผยโฉมหน้าที่แท้จริงที่เป็นเผด็จการ และก่อรัฐประหารแต่ละครั้ง เมื่อพวกเขาต้องใช้กำลังรุนแรงเพื่อแก้ไขความขัดแย้งกันเองในกลุ่มปกครอง หรือเพื่อปราบปรามประชาชน (เช่น รัฐประหาร 6 ตุลาคม 2519) 

หรือเพื่อโค่นล้มรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งที่บังเอิญมีนายกรัฐมนตรีที่พวกเขาไม่พึงประสงค์ (รัฐประหาร 2534 และ 2549) หลังจากนั้น พวกเขาก็จะยอมให้มีระบอบรัฐธรรมนูญและรัฐสภา ใช้เป็นหน้ากากปกปิดใบหน้าปีศาจที่แท้จริงของพวกเขา เพื่อหลอกลวงทั้งประชาชนไทยและชาวโลก โดยเนื้อในอำนาจรัฐก็ยังคงเป็นการใช้อำนาจแฝงเร้นของเผด็จการอำมาตยาธิปไตยอยู่เหมือนเดิม 

ในอดีต พวกเขาประสบความสำเร็จอย่างเด็ดขาดทุกครั้งในการรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลในระบอบรัฐสภา ภายหลังรัฐประหารแต่ละครั้ง พวกเขาก็ร่างรัฐธรรมนูญที่มีเนื้อในเป็นเผด็จการ ให้มีการเลือกตั้งและได้รัฐบาลหุ่นเชิดของตน ในขณะที่อดีตผู้นำรัฐบาลที่ถูกโค่นล้มไปแล้ว ล้วนหมดอำนาจและสถานะทางการเมือง โดยไม่สามารถย้อนกลับมาท้าทายอำนาจเผด็จการแฝงเร้นได้อีก พวกเขาจึงเชื่อมั่นว่า รัฐประหาร 19 กันยายน 2549 จะเป็นเหมือนทุกครั้งในอดีต 

แต่การณ์กลับไม่เป็นไปตามคาด เนื่องจากผู้นำรัฐบาลพรรคไทยรักไทยยังคงได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จากประชาชนชั้นล่างทั้งในเมืองและชนบท อีกทั้งผลสะเทือนของรัฐธรรมนูญ 2540 และผลสำเร็จของรัฐบาลช่วงปี 2544-2548 ทำให้เกิดการตื่นตัวทางประชาธิปไตยอย่างกว้างขวางในหมู่ประชาชนชั้นล่างจำนวนมาก ก่อตัวเป็นการเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐประหารขึ้นมาอย่างช้า ๆ 

ฝ่ายเผด็จการอำมาตยาธิปไตยไม่เข้าใจว่า โครงสร้างเศรษฐกิจและดุลกำลังทางชนชั้นของไทยได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมายตั้งแต่เหตุการณ์พฤษภาคม 2535 เป็นต้นมา 

พวกเขาจึงประเมินศักยภาพของอดีตผู้นำพรรคไทยรักไทยและการเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐประหารต่ำเกินไป หลังจากยัดเยียดรัฐธรรมนูญเผด็จการฉบับ 2550 แล้ว ก็ให้มีการเลือกตั้ง โดยเชื่อมั่นว่า ด้วยการหนุนช่วยอย่างทั่วด้านจากกองทัพ หน่วยราชการ และองค์กรหุ่นตามรัฐธรรมนูญ พรรคประชาธิปัตย์อันเป็นตัวแทนเผด็จการจารีตนิยมจะชนะเลือกตั้งเข้ามาจัดตั้งรัฐบาลได้ตามประสงค์ แต่การณ์กลับเป็นว่า พรรคพลังประชาชนภายใต้การสนับสนุนของฝ่ายประชาธิปไตยชนะเลือกตั้งและจัดตั้งรัฐบาลขึ้นมาได้ 

พวกเขาจึงต้องส่งกลุ่มอันธพาลการเมืองเสื้อเหลืองออกมาสร้างสถานการณ์จลาจลบนท้องถนน ยึดทำเนียบรัฐบาลและสนามบิน สร้างสถานการณ์วุ่นวายเพื่อบั่นทอนรัฐบาล ประสานกับพรรคประชาธิปัตย์ และองค์กรตามรัฐธรรมนูญทำลายพรรคพลังประชาชนและคณะรัฐบาล แล้วให้กองทัพก่อรัฐประหารเงียบ จัดตั้งรัฐบาลพรรคประชาธิปัตย์ขึ้นเป็นหุ่นเชิดได้สำเร็จในที่สุด อันเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของรัฐประหาร 19 กันยายน 

การเคลื่อนไหวของเผด็จการอำมาตยาธิปไตยโดยใช้เครือข่าย “สี่ขาหยั่ง” อันได้แก่ กลุ่มอันธพาลการเมืองเสื้อเหลือง พรรคประชาธิปัตย์ องค์กรรัฐธรรมนูญ และคณะนายทหาร ประสานร่วมมือกันทำลายรัฐบาลพรรคพลังประชาชน บรรลุเป็นรัฐประหารเงียบเมื่อเดือนธันวาคม 2551 จึงเป็นการต่อเนื่องของรัฐประหาร 19 กันยายนที่ยังไม่เสร็จสิ้นนั่นเอง 


2. รัฐบาลเลือกตั้งที่อ่อนแอและทุจริตคือความจงใจของอำมาตยาธิปไตย 

ระบอบรัฐธรรมนูญ 2550 และรัฐบาลพรรคประชาธิปัตย์เป็นกรณีตัวอย่างรวบยอดที่แสดงถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงในการใช้ประโยชน์จากระบอบรัฐสภา โดยพวกเผด็จการอำมาตยาธิปไตย 

สิ่งที่พวกเขาต้องการคือ รัฐสภาที่ประกอบด้วยพรรคการเมืองขนาดเล็กที่อ่อนแอ ให้มีรัฐบาลหุ่นเชิดไร้อำนาจที่แท้จริงในการบริหารแผ่นดิน แต่ต้องอยู่ภายใต้อำนาจแฝงเร้นของเผด็จการอำมาตยาธิปไตย เป็นรัฐบาลที่ไร้ความสามารถและไม่อาจแก้ปัญหาของประชาชนได้ เต็มไปด้วยการทุจริตคอรัปชั่น ทั้งหมดนี้ก็เพื่อแสดงให้ประชาชนเห็นว่า ระบอบประชาธิปไตยและการเลือกตั้งนั้นเป็นสิ่งชั่วร้าย นักการเมืองคือต้นเหตุแห่งปัญหาและความเลวร้ายทั้งปวง ประชาชนไม่อาจหวังพึ่งตนเองด้วยการใช้สิทธิทางประชาธิปไตยไปเลือกนักการเมืองที่มีความสามารถเข้ามาแก้ปัญหาของพวกเขา 

สิ่งที่เผด็จการอำมาตยาธิปไตยต้องการคือประชาชนไทยที่เอาแต่ชูสองมือ เงยหน้าชะเง้อรอคอยความเมตตา “หยาดฝนจากฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดิน” จากพวกเขาที่เป็นผู้ปกครองอันเปี่ยมไปด้วยความกรุณา คุณธรรม จริยธรรม สุจริตขาวสะอาด และสูงส่งตลอดไปเท่านั้น 

เราจึงได้รัฐบาลพรรคประชาธิปัตย์ที่เป็นหุ่นเชิดของเผด็จการ เป็นรัฐบาลที่ไร้ความสามารถทางบริหาร เต็มไปด้วยวาทศิลป์ที่เป็นเท็จ การกอบโกยผลประโยชน์ และทุจริตคอรัปชั่น 

ทั้งหมดนี้ นอกจากจะแสดงให้ประชาชนเห็นถึงความล้มเหลวของระบอบประชาธิปไตยและรัฐสภานั้นล้มเหลวดังกล่าวแล้ว จุดประสงค์อีกประการหนึ่งของพวกเขาก็คือ ในเงื่อนไขที่เหมาะสม พวกเขาก็จะใช้ความล้มเหลวในการบริหารและทุจริตคอรัปชั่นของรัฐบาลเป็นข้ออ้างก่อรัฐประหารได้อีกครั้ง 

พวกเผด็จการอำมาตยาธิปไตยนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุที่แท้จริงของความล้มเหลวของประชาธิปไตยและระบอบรัฐสภาในประเทศไทย เป็นที่มาของรัฐบาลเลือกตั้งที่ล้มเหลวและทุจริต นักการเมืองทรยศขายตัว และความเลวร้ายทั้งปวงที่ผู้คนหลงเข้าใจว่า เกิดจากระบอบประชาธิปไตยเสรีนิยม และในท้ายสุด พวกเขานั่นแหละที่เป็นรากเหง้าของรัฐประหารทุกครั้งที่ผ่านมาตั้งแต่ปี 2500 


3. อำมาตยาธิปไตยมาถึงทางตัน 

หนึ่งปีของรัฐบาลประชาธิปัตย์ที่เต็มไปด้วยความล้มเหลวและทุจริตคอรัปชั่น ตลอดจนความอยุติธรรมเลือกข้างของกระบวนการยุติธรรมที่กระทำกันอย่างโจ่งแจ้งไร้ยางอาย ทำให้ประชาชนที่มีธรรมชาติที่รักความยุติธรรมไม่อาจทนนิ่งเฉยอยู่ได้ และกระตุ้นให้การเรียกร้องประชาธิปไตยและความเป็นธรรมแผ่ขยายออกไปทั่วประเทศในหมู่ชนชั้นล่างทั้งในเมืองและชนบท 

กรณี “สงกรานต์นองเลือด” มีผลเพียงทำให้ขบวนประชาธิปไตยชะงักงันไปช่วงสั้น ๆ แต่ก็สามารถฟื้นกลับมาได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังเป็นการตอกย้ำความอยุติธรรมที่รัฐบาล กองทัพ และกระบวนการยุติธรรมรวมหัวกันภายใต้การบงการของเผด็จการอำมาตยาธิปไตยทำการกดขี่ประชาชน เปิดเผยเนื้อแท้ของระบอบอำมาตยาธิปไตยว่า พวกชนชั้นปกครองและสมุนของพวกเขานั้นคือผู้บัญญัติและใช้กฎหมายที่แท้จริง 

กฎหมายสำหรับพวกเขาจึงมิได้มีไว้เพื่อทรงไว้ซึ่งความยุติธรรม ในขณะที่กองทัพก็มิใช่กองทัพของชาติและประชาชน หากแต่เป็นเพียง “กองกำลังอาวุธส่วนตัว” ของกลุ่มเผด็จการอำมาตยาธิปไตย 


ทั้งหมดนี้ได้ยกระดับความตื่นตัวรับรู้และสร้างความโกรธแค้นในมู่ประชาชนอย่างกว้างขวาง ขบวนการประชาธิปไตยยิ่งขยายตัว ประชาชนได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญว่า ประชาธิปไตยและความเป็นธรรมไม่อาจได้มาด้วยการวิงวอนร้องขอ แต่ต้องได้มาด้วยการต่อสู้ของประชาชนเอง 

แม้กระทั่งกรณี “การถวายฎีกา” ก็เป็นการแสดงเจตจำนงของประชาชนว่า ต้องการประชาธิปไตยและความเป็นธรรม 


รัฐบาลประชาธิปัตย์ประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในการแย่งชิงมวลชนไปจากฝ่ายประชาธิปไตย ทุกวันนี้ รัฐบาลประชาธิปัตย์และนายกรัฐมนตรีหุ่นเชิดเป็นที่ดูถูก เยาะเย้ย เกลียดชังอยู่ทั่วไป ในขณะที่ความเรียกร้องต้องการรัฐธรรมนูญ 2540 และอดีตผู้นำไทยรักไทยให้กลับคืนมากลับดังก้อง 

จึงเป็นที่แน่ชัดแก่พวกเผด็จการอำมาตยาธิปไตยว่า จะให้มีการเลือกตั้งในขณะนี้ไม่ได้เป็นอันขาด พวกเขาจะต้องไม่ยุบสภา และหากจำต้องยุบสภา ก็จะต้องไม่ให้มีการเลือกตั้ง 

บัดนี้ ฝ่ายเผด็จการอำมาตยาธิปไตยได้มาถึงทางตันแล้ว พวกเขาได้ใช้เครื่องมือในการปราบปรามฝ่ายประชาธิปไตยมาจนเกือบหมดสิ้น 

ทั้งอันธพาลการเมืองเสื้อเหลือง กลไกตำรวจ ราชการ นักการเมืองทรยศขายตัว ในขณะที่การใช้กลไกกระบวนการยุติธรรมที่ผ่านมาก็มีข้อจำกัดคือ มีลักษณะจำกัดขอบเขต เชื่องช้า และไม่แม่นยำ 

ในขณะที่รัฐบาลประชาธิปัตย์ที่เป็นหุ่นเชิดก็อ่อนแอ ไร้ความสามารถ และขาดเอกภาพที่จะต่อกรกับอดีตผู้นำไทยรักไทยและขบวนประชาธิปไตยได้อย่างมีประสิทธิภาพ 

ประการสำคัญคือ พวกเขาตระหนักว่า “เวลาใกล้หมดแล้ว” ขณะที่ “เวลา” เป็นของฝ่ายประชาธิปไตย หากพวกเขาปล่อยให้สถานการณ์ประชาธิปไตยคลี่คลายไปดังเช่นหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขาก็จะมีโอกาสน้อยลงเรื่อย ๆ ที่จะขจัดขบวนการประชาธิปไตยให้หมดไป 

ที่ผ่านมา ได้มีสัญญาณบ่งชี้มาเป็นลำดับว่า ฝ่ายเผด็จการอำมาตยาธิปไตยกำลังเตรียมแผนการกันอย่างขมักเขม้นเพื่อปราบปรามประชาชนในขั้นเด็ดขาด พวกเขาให้บรรดานักการเมืองและนักวิชาการขายตัวที่เป็นสมุนรับใช้ของพวกเขา เรียงหน้ากันออกมาป่าวร้องกันอย่างเปิดเผยว่า “ประเทศไทยกำลังอยู่ในภาวะสงครามกลางเมือง” 

ให้สื่อสารมวลชนกระแสหลักทั้งวิทยุ โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ ที่เป็นสมุนเผด็จการปลุกปั่นโฆษณาชวนเชื่อ ใส่ร้ายป้ายสีอันเป็นเท็จว่า ขบวนการประชาธิปไตยเสื้อแดงเป็น “พวกโค่นล้มสถาบันพระมหากษัตริย์” และ “ขบวนการสาธารณรัฐ” 

การรื้อฟื้นกลุ่มอันธพาลเสื้อเหลือง การเคลื่อนไหวนอกสภาของนักการเมืองบางคนในพรรคประชาธิปัตย์ รวมทั้งการเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผยขององคมนตรีบางคนและคณะนายทหาร เป็นต้น 

พวกเขาพลาดโอกาสที่จะขุดรากถอนโคนขบวนการประชาธิปไตยไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสงกรานต์ปี 2552 แต่คราวนี้ พวกเขาจะไม่พลาดโอกาสนั้นอีกแล้ว! 

4. “การต่อสู้เพื่อเสรีภาพของประชาชน” 

เบื้องหน้าภัยจากการปราบปรามของเผด็จการอำมาตยาธิปไตย ฝ่ายประชาธิปไตยจะต้องไม่ประมาท หากแต่ตระเตรียมรับมือกับการรุกของเผด็จการ 

การทำงานมวลชนขั้นพื้นฐานยังคงเน้นขยายฐานมวลชน จัดตั้งมวลชน เพิ่มจำนวนสมาชิก ก่อรูปคณะแกนนำหลัก และตระเตรียมคณะแกนนำสำรองในสถานการณ์ฉุกเฉิน เชื่อมต่อและสร้างความเข้มแข็งให้กับเครือข่ายทั้งระดับชาติและท้องถิ่น ร่วมมือสามัคคี เน้นจุดร่วมที่มุ่งสร้างประชาธิปไตย สร้างแนวร่วมกับกลุ่มคนที่เห็นต่างที่ไม่ใช่สมุนอำมาตยาธิปไตย บริหารจัดการทรัพยากรคน วัสดุและการเงินที่มีอยู่อย่างมีประสิทธิภาพ ให้มีโครงสร้างการจัดตั้งและแผนงานสำรองสำหรับสถานการณ์สู้รบที่กำลังมาถึง 

แต่ในขณะที่ขบวนการประชาธิปไตยกำลังเคลื่อนเข้าสู่ “สถานการณ์สู้รบ” การเคลื่อนไหวของฝ่ายประชาธิปไตยต้องยึดเป้าหมายทางการเมืองเฉพาะหน้าให้ชัดเจนคือ โค่นล้มระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตย นำเอารัฐธรรมนูญ 2540 กลับคืนมา ขจัดอำนาจและกลไกรัฐธรรมนูญของอำมาตยาธิปไตย ที่เป็นอิทธิพลแฝงเร้นคุกคามรัฐบาลเลือกตั้ง และเป็นรากเหง้าของรัฐประหารมาทุกยุคสมัย 

ในด้านยุทธวิธีการเคลื่อนไหว การรุกทางการเมืองจะต้องดำเนินไปพร้อมกับการตระเตรียม “รับ” ในสถานการณ์ที่ฝ่ายเผด็จการตัดสินใจใช้ความรุนแรง เพื่อจำกัดและลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้นให้น้อยที่สุด และเพื่อ “การรุกตีโต้กลับ” เมื่อฝ่ายเผด็จการดำเนินจังหวะก้าวที่ผิดพลาด 

คณะแกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) “แดงทั้งแผ่นดิน” ที่นำโดยประธานวีระ มุสิกพงศ์ ได้พิสูจน์ตนเองท่ามกลางการต่อสู้ที่ยืดเยื้อและเสี่ยงอันตรายแล้วว่า พวกเขาเป็นแกนนำที่กล้าหาญเด็ดเดี่ยว อดทน ชาญฉลาด ยืดหยุ่นพลิกแพลง ไว้วางใจได้ และเสียสละอย่างสูง สมควรอย่างยิ่งที่ได้รับความรักและเชื่อมั่นศรัทธาอย่างเหนียวแน่นจากมวลชนประชาธิปไตยทั่วประเทศ 

ประชาชนไม่ว่าในที่ใดในโลกล้วนต้องการสันติและประนีประนอม เพราะพวกเขามีแต่สองมือเปล่า ไม่มีอาวุธ ไม่มีกองทัพ กฎหมาย และกลไกยุติธรรมเป็นเครื่องมือ ประชาชนจึงปฏิเสธความรุนแรงเสมอมา ข้อเท็จจริงชี้ว่า ผลของความรุนแรงใด ๆ ที่เกิดขึ้นทุกครั้งในประวัติศาสตร์ในแต่ละประเทศทั่วโลกคือ การบาดเจ็บสูญเสียของฝ่ายประชาชนล้วน ๆ 

แต่พวกเผด็จการอำมาตยาธิปไตยของไทยก็เหมือนกับพวกเผด็จการในประเทศอื่น ๆ คือ แม้จะเห็นประสบการณ์ซึ่งเผด็จการในที่ต่าง ๆ ทั่วโลกในท้ายสุดล้วนต้องพ่ายแพ้ต่อประชาธิปไตย แต่เผด็จการในทุกประเทศก็ล้วนเชื่อเหมือน ๆ กันว่า ประเทศตนเป็นข้อยกเว้นและจะสามารถฝืนกระแสประวัติศาสตร์ไปได้ พวกเขาจึงกระทำผิดพลาดซ้ำ ๆ เหมือนกันด้วยการปฏิเสธความต้องการของประชาชนและเชื่ออย่างผิด ๆ ว่า หากใช้กำลังเด็ดขาดเข้าปราบปรามฝ่ายประชาธิปไตยอีกสักครั้ง ใช้ความโหดเหี้ยมสยดสยองของอำนาจรัฐ ก็จะกำราบให้ประชาชนหวาดกลัวยอมจำนน และยืดอายุอำนาจเผด็จการของพวกตนออกไปได้อีก 

เผด็จการอำมาตยาธิปไตยไทยจึงเชื่อว่า พวกเขาจะฝ่าวิกฤตคราวนี้ไปได้เช่นเดียวกับที่เขาทำสำเร็จมาแล้วจากการปฏิวัติ 2475 และกระแสประชาธิปไตยหลัง 14 ตุลาคม 2516 พวกเขาไม่ได้ตระหนักว่า ในเวลานี้ เงื่อนไขของสังคมไทยและสังคมโลกได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วอย่างสิ้นเชิง วันเวลาและ “สวรรค์” ของพวกเขาใกล้หมดแล้ว การลงมือปราบปรามประชาชนที่กำลังจะเกิดขึ้นจะเป็นความผิดพลาดของพวกเขา และอาจจะลุกลามออกไปเป็น “การปฏิวัติของประชาชน” ที่พวกเขาไม่อาจเอาชนะได้ 

การปฏิวัติของประชาชนที่จะเกิดขึ้น จะดำเนินไป “จนถึงที่สุด” เพียงใดนั้นมิใช่ฝ่ายประชาชนเป็นผู้กำหนด หากแต่ขึ้นอยู่กับการกระทำของฝ่ายเผด็จการเอง หากพวกเขาไม่ยินยอมที่จะถอยออกไปแต่โดยดีและยังใช้กำลังรุนแรงต่อประชาชน การต่อสู้ของประชาชนก็จะดำเนินไปจนถึงที่สุดโดยตัวมันเอง โดยไม่มีแกนนำคนใด หรือแม้แต่อดีตผู้นำไทยรักไทยจะคาดหมายและควบคุมได้ 


นักปรัชญาเมธีผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งกล่าวไว้เมื่อสองร้อยปีมาแล้วว่า “ประวัติศาสตร์ไม่ขึ้นอยู่กับเจตจำนงส่วนตนของปัจเจกชนคนใด” ไม่ว่าผู้นำจะคิดอย่างไร มีเจตจำนงทางอัตวิสัยอย่างไร มีความปรารถนาในทาง “สายกลางและประนีประนอม” สักเพียงใด หากไม่เป็นไปตามทิศทางของประวัติศาสตร์และความต้องการที่แท้จริงของมวลชนที่ต้องการการเปลี่ยนแปลงอย่างถึงราก ผู้นำเหล่านั้นก็จะตกขบวนในที่สุด 


การต่อสู้ของประชาชนเพื่อไปบรรลุประชาธิปไตยนั้น ไม่ว่าในยุคใดสมัยใดและถิ่นฐานใด ล้วนแต่ยืดเยื้อยาวนาน ยากลำบากทั้งสิ้น การเคลื่อนไหวคืบหน้าไปแล้วก็ถดถอย แล้วก็คืบหน้าอีก สู้แล้วแพ้ ก็กลับมาสู้ใหม่ เป็นกระแสขึ้นและลง การชะงักหรือถดถอยอาจเป็นเพียงชั่วครู่ไม่กี่เดือนกี่ปี ไปจนถึงยาวนานหลายสิบปีในระหว่างนั้น เแม้ประชาชนจะถูกสกัดกั้น ถูกกดขี่ ถูกใช้กำลังรุนแรงปราบปราม บาดเจ็บล้มตาย กระทั่งนองเลือดอย่างสาหัส แต่การต่อสู้ของประชาชนก็ฟื้นกลับมาเป็นกระแสใหญ่ได้อีกทุกครั้งจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย 

การต่อสู้ของประชาชนในสังคมและยุคสมัยที่ต่างกันอาจมีสาเหตุเฉพาะหน้าที่ต่างกัน แต่เหตุผลสำคัญที่สุดมีเพียงประการเดียวคือ “ประชาชนต้องการเสรีภาพ”


****************************************************************

วันอาทิตย์ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2553

หมดบุญ โดย จักรภพ เพ็ญแข

โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ “ร้อยรักอักษราเป็นอาวุธ” หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์วิวาทะ Thai Red News ปีที่ 1 ฉบับที่ 34

“พอบุญมากาไก่กลายเป็นหงส์
พอบุญลงหงส์เป็นกาน่าฉงน
พอบุญสูงหมูหมากลายเป็นคน
พอบุญหล่นคนเป็นหมาน่าอัศจรรย์...”

คำโบราณสอนสั่งได้ฟังอยู่
ใครที่รู้เจนจบคงขบขัน
ตรงกับเมืองไทยตลอดสอดสัมพันธ์
เทวดาตกสวรรค์จากชั้นพรหม

ใครจะกล้านึกคิดชีวิตนี้
เห็นสง่าราศีก็เหมาะสม
กลับมาซวนเสียหลักลงปลักตม
กลายเป็นชมเทวดาผู้สามานย์

เราเงยหน้ามองสูงนกยูงใหญ่
หางรำแพนไฉไลแผ่ไพศาล
ดั่งสะกดจิตหลงในนงคราญ
เวลาผ่านไปเท่าใดไม่รู้ตัว

จึงหลับหูหลับตาและหลับใจ
อ้างเหตุผลขนาดไหนไม่เข้าหัว
เพราะยึดมั่นถือมั่นจนหวั่นกลัว
ปล่อยประเทศมืดมัวไม่เปิดไฟ

นึกว่าช่วยทำประโยชน์ดั่งโปรดสัตว์
โฆษณาสารพัดขัดไม่ไหว
ใช้เครื่องมือชวนเชื่อจนเหลือใจ
จับยัดใส่ในสมองของมวลชน

ปีแล้วปีเล่าเฝ้าแต่ยัด
ถึงปวงชนทั่วรัฐจะขัดสน
ถึงจะถูกเขาเข่นไม่เป็นคน
ยังหลงผลโฆษณามายาการ

นี่แหละคือ “สติ” ตามไม่ทัน “จิต”
ไม่กล้าคิดนอกกรอบขอสอบผ่าน
ดั่งสวะลอยน้ำไปตามธาร
เผด็จการอำมาตย์ไทยจึงได้ที

แต่สามปีผ่านมาหายตาบอด
จึงก่อหวอดขึ้นด้วยรักในศักดิ์ศรี
เมื่อปวงชนพลพร้อมก็ยอมพลี
ไทยวันนี้แจ่มแจ้งดั่งแสงตะวัน

ขอทวงความเป็นมนุษย์ที่หลุดหาย
ขอตื่นจากฝันร้ายหายเสียขวัญ
ใจเสรีสีใดไม่สำคัญ
มาร่วมกันฟันฝ่าศรัทธาไทย

เทวดาตกสวรรค์จากชั้นฟ้า
ถึงบุญญาปรากฏก็หมดได้
ประชาชนเท่ากันให้มั่นใจ
รักษาไทยได้ตลอดปลอดภัยพาล

ล้างมายาในสมองล้างของเก่า
แล้วรับเอาแนวใหม่ไปเป็นฐาน
เลิกยึดมั่นถือมั่นในสันดาน
สู่สายธารแห่งประชาเป็นสากล

ไม่ต้องมีหงส์ฟ้าและกาไก่
มีแต่เราชาวไทยไว้ตั้งต้น
ให้เป็นรัฐของคนและเพื่อคน
สดุดีปวงชนคนแผ่นดิน.

--------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)
--------------------------------------------------------------------------

วันเสาร์ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2553

อำมาตย์เนรคุณ โดย จักรภพ เพ็ญแข

โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์วิวาทะ Thai Red News ปีที่ 1 ฉบับที่ 34

การเชือด พล.ต.ท.สมคิด บุญถนอม ผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค ๕ โดยย้อนความผิดที่ได้อุ้มฆ่าชาวซาอุดิอาระเบียเมื่อหลายสิบปีก่อน เป็นตัวอย่างที่ดีของวิถีโจรในระบอบอำมาตยาธิปไตย

จับขึ้นมาขึงพืดบูชายัญ เป็นแพะถูกเชือดเพื่อไม่ให้ถึงตัวมหาอำมาตย์หรือทำให้ระบอบอำมาตย์เสียหาย ทั้งที่ใช้วิชาโจรและสันดานดิบของฆาตกรช่วยทำงานให้กับอำมาตย์มาไม่น้อยกว่าลูกหาบคนอื่นๆ กระเทือนใจอย่างแสนสาหัสไปจนถึงคนเป็นพี่อย่าง พล.อ.สมเจตน์ บุญถนอม ผู้ออกโรงมาตลอดจนบัดนี้ก็เพราะต้องการช่วยเหลือสมคิดให้พ้นภัยจากคดีฆ่าชาวซาอุฯ

พอสุดท้ายพบว่าตัวเองและน้องชายเป็นเพียงแพะบูชายัญของมหาอำมาตย์ ป่านนี้ก็คงนอนก่ายหน้าผากรำพึงว่าไม่น่าเลย ทำลายโคตรตระกูลบุญถนอมเพราะไปเชื่อว่าอำมาตย์เขาจะจริงใจด้วย

เรื่องนี้เป็นอนุสติล่าสุดของคนที่ยึดมั่นถือมั่นในระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตยและมีปกติวิสัยวิ่งไปกราบตีนเขา

ถ้าอ่านประวัติศาสตร์กันสักเล็กน้อย จะรู้ทันทีว่าการหลอกให้คนมาเป็นพวกและใช้งานเขาจนน้ำแห้งไปทั้งตัวเหลือเพียงกากหรือซากก่อนจะโยนทิ้งอย่างไม่แยแส เป็นธรรมชาติของมหาอำมาตย์ไทย ที่ได้ทำต่อเนื่องมานานแล้วจนเป็นมากกว่านิสัย

ถ้าไม่ใช่สันดอนก็ต้องเป็นสันดานไปแล้ว

คนในวัยรุ่นที่มีจิตใจปกติธรรมดา ถ้ากระทำความผิดขนาดทำให้คนตายโหงไปต่อหน้า เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากคนที่รักเขาและผูกพันกับเขาจนถึงขั้นเข้ารับความผิดแทน หรือช่วยปกปิดความผิดจนมิดชิด มักจะสำนึกบุญคุณของคนๆ นั้นหรือคนเหล่านั้นไปจนตาย หรืออาจใช้หนี้กรรมข้ามชาติข้ามภพเลยด้วยซ้ำ

แต่ถ้ามีจิตใจชนิดผิดปกติ นอกจากไม่สำนึกในบุญคุณแล้ว ยังจับไปฆ่าจนตายเพื่อกำจัดพยานรู้เห็น ยึดเอาความอยู่รอดของตัวเป็นที่ตั้ง ทำลายทั้งชีวิตและจิตใจของผู้คนเหล่านั้นตลอดจนครอบครัวของเขาขนาดไหนหรือกี่ชั่วอายุคนก็ช่าง

คนบางคนเห็นแก่ตัวชนิดข้นคลั่ก มองทะลุไปจนถึงหัวใจสีดำและความโหดเหี้ยมเลือดเย็น แววตาที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกรู้สมที่เพียงเห็นก็ขนลุก

เมื่อเวลาผ่านไป เขี้ยวยาวขึ้น ก็รู้จักเอาใจคนหนึ่งไปฆ่าอีกคนหนึ่งในทางการเมือง ดร.ปรีดี พนมยงค์ เตียง ศิริขันธ์ ดร.ทองเปลว ชลภูมิ ทองอินทร์ ภูริพัฒน์ ถวิล อุดล จำลอง ดาวเรือง จอมพลแปลก พิบูลสงคราม จิตร ภูมิศักดิ์ กุหลาบ สายประดิษฐ์ ถนอม กิตติขจร-ประพาส จารุเสถียร กฤษณ์ สีวะรา เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ ประจักษ์ สว่างจิตร ณรงค์เดช นันทโพธิเดช ฯลฯ สูญเสียชีวิตหรือโอกาสที่จะได้รับใช้บ้านเมืองเช่นนี้ทั้งนั้น

นี่ยกเฉพาะผู้มีชื่อเสียงเท่านั้น คนทั่วไปที่ไม่โด่งดังและต้องล้มหายตายจากไปด้วยแรงตัณหา (ความกระเสือกกระสนเอาตัวรอด) ของมหาอำมาตย์ ยังมีอีกมากมายเหลือคณานับ

ก่อนกรณีของ สมคิด บุญถนอม ก็มีเรื่องของ สนธิ ลิ้มทองกุล ซึ่งรับใช้เขาด้วยการใช้สติปัญญาที่มีมาตลอดชีวิตและไปลากเครือข่ายทั้งหมดที่ตัวสร้างไว้มารองรับ จนประสบความสำเร็จในการทำลายระบอบประชาธิปไตยในระยะตั้งไข่ได้ เมื่อถึงคราววางบิล และวางโฉ่งฉ่างแบบสนธิชอบทำ เขาก็พร้อมลืมผลงานเหล่านั้นและส่งลูกตะกั่วมาฝังไว้ในหัวให้แทน

แต่กรณีของคุณสนธิน่าเห็นใจน้อยกว่า เพราะคุณสนธิทำโดยคาดคะเนผลประโยชน์ของตนแล้วอย่างเต็มที่ ทำสัญญากับปิศาจ แล้วโดนปิศาจหักหลังเข้าให้ จะไปร้องแรกแหกกระเชอกับใครได้เล่า นรกขุมนี้เป็นของมหาอำมาตย์ อสุรกายน้อยใหญ่เป็นของเขาทั้งสิ้น ถึงคุณสนธิจะเลี้ยงตำรวจ ทหาร ข้าราชการ นักการเมือง มาขนาดไหน ถึงเวลาที่อำมาตย์เขาเรียกตรวจแถว คนที่คุณสนธิเผลอคิดว่าเป็นเด็กของตัวมักเป็นคนแรกๆ ที่อาสาเข้ามาเด็ดชีพของคุณสนธิเสียเอง

คติของเรื่องนี้อยู่ที่ว่า ระบอบเผด็จการมันก็คือระบอบเผด็จการวันยังค่ำครับ เราอาจเผลอไผลคิดไปว่าเผด็จการทหารหนักกว่าพลเรือนเพราะมีกำลังสรรพาวุธ หรือเผด็จการพลเรือนโลกแคบอย่างสมัยองคมนตรีธานินทร์ กรัยวิเชียรน่าจะอันตรายยิ่งกว่า แต่ในที่สุดแล้วเผด็จการต่างมีธรรมชาติ (สันดาน) อย่างเดียวกันหมด

ระบอบเผด็จการต้องมีผู้เผด็จการ ซึ่งอาจใหญ่โตอยู่คนเดียว ไม่แบ่งลูกแบ่งเมีย ไม่มีใครร่วมใช้อำนาจด้วย (ตามแนว The Prince ของนิโคโล แมคเคียเวลลี่) หรือใช้อำนาจกันเป็นหมู่คณะ (power-sharing) แต่ก็ต้องมีศูนย์อำนาจที่จะ “ฟันธง” ได้เมื่อจำเป็น

ตรงศูนย์อำนาจนี่ล่ะที่คนจะวิ่งกันเข้าไปเอาอกเอาใจ เสนอตัวทำงานและอาสาประสานประโยชน์ให้กับผู้มีอำนาจ ไม่ต่างนักกับวิถีของรัฐบาลประชาธิปไตย แต่ระบอบเผด็จการจบที่ตัวผู้เผด็จการ ไม่มีใครต่อรองได้อีก แต่ระบอบประชาธิปไตยไปจบลงที่ประชาชนส่วนใหญ่ เพราะโครงสร้างบังคับให้ต้องคิดถึงผลประโยชน์ของคนทั้งหลายก่อนตัวเองและพรรคพวก ถ่วงน้ำหนักอย่างเหมาะสมระหว่างคนมี (the haves) และคนไม่มี (the havenots) ในสังคมนั้น

ผู้เผด็จการก็จะเลือกและทดลองใช้คน ด้วยความที่มีตัวเลือกมากก็เลือกใช้งานอย่างหลากหลาย โดยเฉพาะงานสกปรกและงานใต้ดินต่างๆ ที่ต้องใช้คนที่มีความสามารถอำพรางตัวเองสูง อย่างที่เกิดมาตลอดในช่วงสามปีเศษที่ผ่านมา และเมื่องานจบแล้ว คนเหล่านั้นต้องการรางวัลตอบแทนเกินกว่าที่จะให้ได้ ก็จะเรียกคนใหม่มาฆ่าคนเก่าหรือทำลายทิ้งอย่างเลือดเย็น เหมือนกับการฆ่าหมู่ยิวสมัยนาซี

ใครก็ตามที่มีความต้องการแรงกล้าที่จะได้อำนาจรัฐ ซึ่งเป็นสมบัติสาธารณะของประชาชน ไม่มีทางลัดด้วยการสถาปนาตนเองเป็นผู้เผด็จการหรือเกาะหางเผด็จการไปสู่อำนาจรัฐ ต้องนอบน้อมถ่อมตัวและเข้าหามวลชน ให้มวลชนตัดสินว่าตนสมควรจะได้รับโอกาสหรือไม่ จึงจะได้มาซึ่งอำนาจและใช้อำนาจนั้นได้อย่างยั่งยืน โดยไม่ต้องใช้วิธีมืดดำอย่างเผด็จการในการประคองตัว หรือต้องคิดกำจัดคู่แข่งทางการเมือง

ผมรู้มาว่ามหาอำมาตย์ไทยจะกำจัดลูกหาบของตนอีกหลายคน เพราะความดื้อรั้นของตัวเองได้นำบ้านเมืองเข้าสู่ทางตัน จนลูกหาบทั้งหลายเริ่มละล้าละลัง จะทำงานต่อก็ไม่กล้า จะย้อนไปล้างความผิดที่กระทำมาตลอดช่วงปีที่ผ่านมานี้ก็ทำไม่ได้ จึงเริ่มคิดที่จะโดดเรือหนี เพื่อให้ชีวิตอยู่รอด แต่ก็สายเกินไปทั้งสำหรับลูกน้องและเจ้านาย คนบางคนจึงต้องถูกทำลายทิ้งเพราะเป็นพิษ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความเนรคุณคือลักษณะประจำของเผด็จการทุกชนิด รวมทั้งไม้ตายซากในเมืองไทยด้วย.

------------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)
------------------------------------------------------------------------------

วันศุกร์ที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2553

คำชี้แจงรัฐบาลอำมาตย์แจ้งจับ Thai Red News

โดย : ดร.วิบูลย์ แช่มชื่น
ที่มา : สำนักพิมพ์ หนังสือพิมพ์ “วิวาทะ ฉบับ ไทยเรดนิวส์”

เรื่อง ชี้แจงการถูกรัฐบาลอำมาตย์แจ้งจับ

เรียน ท่านสมาชิกและท่านผู้อ่านไทยเรดนิวส์ที่เคารพ

สมาชิกและท่านผู้อ่านหลายท่าน ได้อ่านข่าวในสื่อต่างๆ ทั้งสื่อเอกชนและสื่อของรัฐแล้ว ได้โทรมาถามด้วยความกังวล ว่า “วิวาทะ ฉบับ ไทยเรดนิวส์” เปิดมาได้ยังไม่ถึงปี จะถูกปิดเสียแล้วหรือ คงยังหรอกครับ ขอทุกท่านกรุณาทำความเข้าใจ กรองเนื้อข่าวตามสีสื่อด้วย ถ้าเป็นหนังสือพิมพ์ของอำมาตย์ เขาจะพยายามให้ร้ายด้วยถ้อยคำ ที่ว่าเราเป็นหนังสือพิมพ์ “หางแดง” บ้าง “ไข่แม้ว” บ้าง ซึ่งเรานิ่งและเห็นเป็นคำของ “ทาสที่ปล่อยไม่ไป” ที่พยายามใส่ไคล้ใส่ความเราเท่านั้น จึงขอให้ท่านได้วิเคราะห์ด้วย

ที่สำคัญวันนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดกับเรา ขอทุกท่านไม่ต้องกลัว ที่จะร่วมกันสู้เพื่อประชาธิปไตยต่อไป โดยไม่ต้องกลัวอะไร และขอท่านร่วมทำใจกับพวกเรา ในกองบก. และในคณะที่ปรึกษาด้วย หากเราถูกทำร้าย ด้วยกฎหมายที่อาจจะไม่ใช่กฎแห่งประชาธิปไตย ไม่ใช่กฎเพื่อสิทธิเสรีภาพของคนไทย เพราะพวกเขาเองก็ไม่เคยเข้าใจว่ามันคืออะไร เขาไม่เคยรับรู้ว่า สิทธิในการแสดงความคิดความเห็นของมนุษย์ มีความ สำคัญมากเพียงใดด้วย

อนุสนธิ ที่ทำให้มีการแจ้งความต่อ กองปราบฯให้จับไทยเรดนิวส์นั้น ก็น่าจะเกิดจากการที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้กระทำการเขียน และเสนอด้วยจิตวิญญาณของประชาชนผู้รักประชาธิปไตย และต่อต้าน อำนาจเผด็จการ ต่อต้านพวกกบฏ มาตั้งแต่ต้น หนังสือพิมพ์เราออกครั้งแรกเมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๕๒ ก่อนชุมนุมใหญ่ที่ทำเนียบรัฐบาล

ปฏิเสธไม่ได้ว่า ด้วยสาระในสื่อสิ่งพิมพ์ของเรา ต้านกบฎ ต้านเผด็จการ ดังนั้นพวกเผด็จการที่กุมอำนาจอยู่ จึงพยายามทุกวิถีทางที่จะต้องกำจัดเราให้ได้ แต่เราก็ไม่เคยตีพิมพ์ข้อความอะไรที่จะเป็นการทำ ผิดกฎหมาย หรือให้ถูกฟ้องด้วยข้อหาหมิ่นประมาทได้ แต่สุดท้ายเขาก็อาจจะใช้วิธีกล่าวหานี้ (ว่าไม่จดแจ้ง) ที่ถือว่าน่าจะไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญด้วย โดยที่การกล่าวหาอาจจะเป็นเพียงการดำเนินการ ตามคำสั่งของอำนาจเผด็จการที่พยายามจะกำจัดเรา เพื่อไม่ให้ไปรบกวนเขาในการ ครองประเทศโดยไม่ชอบธรรม แต่เราพร้อมสู้เพื่อความถูกต้องเป็นธรรม

กล่าวถึงข้อกล่าวหา เนื้อเรื่องตามข่าวคือ เมื่อวันที่ ๑๙ ม.ค. ๕๒ ที่ นายธีระ สลักเพชร รมว. วัฒนธรรมฯ พรรค ปชป. ที่ดูแลกรมศิลปากร ที่มีนายเกรียงไกร สัมปัชชลิต เป็นอธิบดี มีหน้าที่กำกับดูแลสำนักหอสมุดแห่งชาติ ที่มีนางวิลาวัณย์ ทรัพย์พันแสน เป็นผู้อำนวยการ ได้ร่วมกันเป็นโจทย์ยื่นฟ้อง หนังสือพิมพ์ไทยเรดนิวส์ ต่อกองบังคับการปราบปราม เมื่อวันที่ ๑๔ ม.ค. ๕๒ เพื่อดำเนินคดี นายสมยศ พฤษาเกษมสุข บรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา ด้วย ๒ ข้อหา คือ

๑) กระทำผิดต่อ พ.ร.บ. จดแจ้งการพิมพ์ พ.ศ. ๒๕๕๐ ว่าไม่จดแจ้งการพิมพ์ ตามมาตรา ๒๕ ที่ตราว่า “ผู้ใดออกหนังสือพิมพ์โดยพนักงานเจ้าหน้าที่ยังไม่ได้รับจดแจ้งตามมาตรา ๑๑ ต้องระวางโทษ จำคุกไม่เกิน ๖ เดือน ปรับไม่เกิน ๑๐,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ” และ

๒) กระทำผิดต่อมาตรา ๙ ที่กำหนดว่า “ให้ผู้พิมพ์ ส่งสิ่งพิมพ์ ตามมาตรา ๘ จำนวน ๒ ฉบับให้กับหอสมุดแห่งชาติ ภายใน ๓๐ วัน นับแต่วันเผยแพร่ แต่หอสมุดฯไม่เคยได้รับนสพ.ฉบับนี้เลย” ตามข่าวรายงาน

หนังสือพิมพ์นี้ที่ชื่อเต็มว่า “วิวาทะ ฉบับ ไทยเรดนิวส์” ขอชี้แจงตามข้อกล่าวหาดังนี้คือ

๑)เจตนาการออกหนังสือพิมพ์นี้ ถือว่าออกเป็นสื่อ ที่การประกันด้วยหลักแห่งสิทธิเสรีภาพในการคิด การเขียนและการสื่อสาร ตามกฎบัตรสหประชาชาติและรัฐธรรมนูญของประชาชน หนังสือพิมพ์ฉบับเริ่มแรก ที่เราตีพิมพ์ ชื่อ “Red News” หรือ “คนเสื้อแดง” ฉบับแรกพิมพ์ขาวดำ ออกครั้งแรก เมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๕๒ ขนาดแท็บลอยด์ ๑๒ หน้า เป็นหนังสือพิมพ์เฉพาะกิจ ของกลุ่มคนเสื้อแดงเรียกร้องประชาธิปไตย เพื่อให้ข้อมูลข่าวสารด้านสังคมการเมือง เพื่อสื่อสารในการต่อสู้ เรียกร้องประชาธิปไตย ของคนเสื้อแดงที่ร่วมชุมนุมที่ทำเนียบรัฐบาล เพราะสื่ออื่นๆไม่เสนอข่าวสาร ตามความเป็นจริง ที่เห็นโดยกลุ่มคนที่เรียกร้องประชาธิปไตย โดยสงบและปราศจากอาวุธ

ต่อมาเมื่อรัฐบาลอำมาตย์ ได้สลายการชุมนุมเมื่อ ๑๔ เมษายน ๕๒ สื่อหนังสือพิมพ์เรา จึงต้องหยุดไปพร้อมกับทีวี D-Station ที่ถูกปิดโดยเผด็จการ หลังจัดงานระดมทุนทำ นสพ.กันอีกเมื่อ ๒๓ พ.ค. ๕๒ ที่อิมพีเรียลลาดพร้าว ก่อนออก นสพ.ฉบับใหม่ เราได้ไปขอจดแจ้งตามกฎหมาย ในชื่อนสพ. “เรดนิวส์” หรือ “ไทยเรดนิวส์” หรือ “คนเสื้อแดง” ฯลฯ แต่หอสมุดแห่งชาติไม่อนุญาตให้จดแจ้ง โดยให้เหตุผลว่ามีชื่อพ้องกับที่คนอื่นได้จองชื่อไว้แล้ว

ต่อมามีคนบางคนติดต่อเรา เพื่อขอเงินส่วยหลายแสนบาท เพื่อให้เราซื้อหัวหนังสือ ที่เขาจดแจ้งไว้ โดยไม่ได้ทำอะไร หอสมุดฯก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีระเบียบอะไร ไม่มีคำแนะนำอะไรให้หอสมุดดำเนินการอะไรอย่างใด กับผู้ที่จดจองชื่อไว้เฉยๆอีกด้วย

โดยที่พวกเราไม่ยินดีจ่ายเงินส่วย ให้พวกหาประโยชน์มิชอบที่มาขอส่วยค่าหัวหนังสือพิมพ์ เพราะไม่ใช่วิสัยเรา เราจึงได้ใช้หัวหนังสือพิมพ์ชื่อ “วิวาทะ” ที่ นายสมยศ พฤกษาเกษมสุข เพื่อนร่วมงานเราได้ จดแจ้งตามกฎหมายไว้นานแล้ว จึงเป็นชื่อหนังสือนี้ตลอดมา โดยมีชื่อหนังสือพิมพ์เป็นทางการว่า “วิวาทะ ฉบับ ไทยเรดนิวส์” ดังที่เห็น เช่นเดียวกับหลายๆฉบับในท้องตลาดในวันนี้ ที่มีทั้งชื่อรองชื่อหลัก ด้วยเราต้องการทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย เราจึงใช้ชื่อหนังสือพิมพ์ว่า “วิวาทะ ฉบับไทยเรดนิวส์” มาตั้งแต่ต้น ตามที่ได้จดแจ้งไว้ และใช้มาจนบัดนี้ ขณะเดียวกัน เรากำลังเตรียมการเพื่อให้จดแจ้งชื่อใหม่นี้ให้ได้อีกด้วย จึงขอเรียนชี้แจงทุกท่านว่าเราจดแจ้งการพิมพ์แล้ว และพวกเราไม่ได้ทำผิดกฎหมาย มาตรา ๒๕ ตามที่ถูกกล่าวหาแต่อย่างใด

การที่รัฐบาลให้เจ้าหน้าที่ของรัฐไปแจ้งความที่กองปราบปราม โดยไม่มีการเตือนเป็นลายลักษณ์อักษรล่วงหน้านั้น จึงน่าจะเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยหน้าที่ ของเจ้าพนักงานของรัฐ ตามกฎหมายอีกด้วย อาจจะเป็นการเข้าใจผิด หรือเป็นเพราะความไม่รู้ หรือเพราะนโยบายปราบสื่อประชาธิปไตย ของรัฐบาลเผด็จการ ด้วยสาระหนังสือเราต่อต้านอำนาจกบฎและเผด็จการนั่นเอง

เราจึงขอให้คำชี้แจงนี้ เป็นการชี้แจงต่อ จนท.กองปราบปราม ให้ได้รับทราบความจริงด้วย และให้รู้ด้วยว่าพวกเราไม่ใช่อาชญากร ที่ทำการก่อการร้ายต่อใคร ต่อสังคมใด ยกเว้นเจตนาเพื่อล้มล้างอำนาจเผด็จการอำมาตยาธิปไตย เท่านั้น จึงไม่ประสงค์ให้สื่อมวลชนเทียมฉบับใด ที่เป็นทาสเผด็จการ แสดงความสะใจหรือดีใจออกนอกหน้า ที่เราถูกแจ้งจับ โดยไม่ได้กระทำผิด ขอพวกเราสื่อมวลชนทั้งหลาย ได้ช่วยกันพัฒนาจิตใจและยกระดับจรรยาบรรณวิชาชีพของพวกเราด้วยเถิด

๒) ตามกฎหมาย มาตรา ๘ ที่ให้เรานำส่งหนังสือพิมพ์ จำนวนสองฉบับให้หอสมุดแห่งชาตินั้น ก็ไม่เคยมีการแจ้ง เตือนหรือติดต่อใดๆ จากหอสมุดแห่งชาติ หรือจากใครมาก่อน ตามธรรมเนียมของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ปฏิบัติหน้าที่ เพื่อประโยชน์ของสาธารณะ อย่างตรงไปตรงมาเลย ทั้งๆที่เราไม่แน่ใจว่าท่าน ใช้มาตรฐานปฏิบัติต่อเรา เป็นมาตรฐานเดียว เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์ทุกฉบับหรือไม่ หอสมุดฯได้รับหนังสือพิมพ์ทุกฉบับที่ตีพิมพ์หรือไม่ อย่างไรก็ตามเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมาย หนังสือพิมพ์ “วิวาทะ ฉบับ ไทยเรดนิวส์” ได้นำส่งหนังสือพิมพ์เราทุกฉบับ ให้หอสมุดแห่งชาติแล้ว ตั้งแต่วันที่ ๑๑ มกราคม ๒๕๕๒ ถือว่าเราได้ทำตามกฎหมาย ที่ถูกแจ้งกล่าวหาไว้ในข้อสองแล้ว หวังว่าจะไม่มีสองมาตรฐาน

แท้จริงแล้ว ข้อกล่าวหาของท่านนั้น เป็นไปตามกฎหมายใหม่ที่มีขึ้นทีหลังในยุคเผด็จการ ที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้รับผิดชอบสื่อสิ่งพิมพ์ เป็นหอสมุดแห่งชาติ ด้วยกฎหมายที่เกิดจากอำนาจเผด็จการ ในปี พ.ศ. ๒๕๕๐ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ออกโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ที่ผู้แต่งตั้งสมาชิกสภา คือพล อ.สนธิ บุณยรัตกลิน เป็นกฎหมายที่ตราขึ้นแทนกฎหมายเดิม ที่กรมตำรวจเป็นผู้รับผิดชอบมาก่อน ที่เราได้จดแจ้งไว้ จึงขอว่าท่านไม่ควรใช้กฎหมายนี้ย้อนหลังด้วย เพราะผิดต่อหลักนิติธรรม และหลักการปกครองในระบอบประชาธิปไตย เราขอให้รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง ได้เคารพสิทธิเสรีภาพของคน ตามหลักแห่งการปกครองในระบอบประชาธิปไตยด้วย

จึงเรียนมาเพื่อชี้แจงให้ท่านสมาชิก และท่านผู้อ่านไทยเรดนิวส์ทราบ และขอให้เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลรวมทั้งกองปราบปราบ ได้กรุณาทราบด้วย

ด้วยจิตสำนึกรับผิดชอบต่อบ้านเมืองอย่างยิ่ง

(ดร.วิบูลย์ แช่มชื่น)
ผู้อำนวยการบริหาร
หนังสือพิมพ์ “วิวาทะ ฉบับ ไทยเรดนิวส์”
วันที่ ๑๙ มกราคม ๒๕๕๓

วันพุธที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2553

TPNews-เชิญสมัครเป็นสมาชิก

***"TPNews" ขอเชิญผู้มีหัวใจรักประชาธิปไตยทุกท่าน สมัครเป็นสมาชิกข่าวสั้นผ่านมือถือ (SMS) โดยทีมงานคนเสื้อแดง เพื่อนำรายได้มาสนับสนุนการต่อสู้กับระบอบอำมาตย์ฯ***

***TPNews (Thai People News) : เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-456 6794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)****

วันอาทิตย์ที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2553

ที่ดินเขายายเที่ยงกับเงิน ๗๖,๐๐๐ ล้าน โดย จักรภพ เพ็ญแข

โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ ผมเป็นข้าราษฎร นสพ.ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 33

น่าดีใจที่สมรภูมิการเมืองในเมืองไทยชัดเจนขึ้นทุกวัน มวลชนเข้าใจแล้วว่าสามปีที่ผ่านมาและต่อไปคือการสู้รบในเชิงระบอบ (regime) ไม่ใช่เพียงแข่งขันเป็นรัฐบาล หรือแค่มุ่งหวังให้ฝ่ายอำนาจเก่านิรโทษกรรมให้กับฝ่ายอำนาจใหม่และอยู่กันต่อไปอย่างผาสุกเหมือนในนวนิยาย
แบ่งข้างชัดเจนระหว่างระบอบประชาชน (ประชาธิปไตย) กับระบอบเหนือประชาชน (เผด็จการอำมาตยาธิปไตย)

คนที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงกลางคือ ๑) คนที่ยังไม่รู้ ๒) คนที่รู้แล้วแต่ไม่เลือกข้าง ๓) คนที่รอตามแห่ (ชนะไหนเอาด้วย)

ผมไม่จัดคนประเภทที่พูดเสมอว่า ไม่สนใจ หรือ ไม่ชอบการเมือง ไว้เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง เพราะหากท่านเหล่านี้รู้ถึงเดิมพันชีวิตของตัวเอง ครอบครัว และลูกหลานของเขาที่แขวนอยู่กับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการเมืองไทยในขณะนี้แล้ว เขาจะต้องบังคับตัวเองให้สนใจและใส่ใจ ผู้ที่มักกล่าวอ้างเช่นนี้จึงถือว่าอยู่รวมกับกลุ่มที่ ๑ คือคนที่ยังไม่รู้

สิ่งหนึ่งที่ชี้ว่าทั้งสองระบอบได้เข้าสู่ระยะเผชิญหน้ากันแล้วคือ ประเด็นของฝ่ายประชาธิปไตยว่าด้วยที่ดินบนเขายายเที่ยงของ พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ องคมนตรีและอดีตนายกรัฐมนตรีของคณะรัฐประหาร และประเด็นเงินอายัด ๗๖,๐๐๐ ล้านบาทของ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีผู้ถูกรัฐประหาร

ซึ่งเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นเอง

มองประเด็นที่ดินบนเขายายเที่ยงให้ลึก เราจะพบอะไรในเชิงระบอบและโครงสร้างสังคมไทยได้มาก

คนเป็นจำนวนมากเชื่อว่า พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ องคมนตรี เกี่ยวข้องกับการวางแผนโค่นล้มรัฐบาลจากการเลือกตั้งของประชาชนมาตลอด การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนแรกและคนเดียวของ คมช. ช่วยตอกย้ำความเชื่อนี้

ความแค้นเฉพาะตัวคือกรณีเมียนมาร์ที่สั่งให้ทหารไทยปลอมเป็นไทยใหญ่ แล้วเข้าไปฆ่าทหารเมียนมาร์เสียหลายร้อยคนขณะเป็นผู้บัญชาการทหารบก จนในที่สุดกลายเป็นเหตุผลหลักที่ถูกแขวนในตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด

แต่ความแค้นในระดับระบอบเกิดขึ้นในใจของคนที่สูงกว่าพลเอกสุรยุทธ์ฯ โดยเฉพาะเมื่อนายกรัฐมนตรีทักษิณฯ ในเวลาต่อมาปฏิเสธไม่อนุมัติงบประมาณค่าน้ำมันเชื้อเพลิงรถถังที่นำไปปฏิบัติการ จนต้องจอดเรียงรายข้างถนน พลเอกสุรยุทธ์ฯ และพลเอกเปรมฯ จึงใช้เรื่องนี้เป็นเหตุจูงใจให้คนที่อยู่สูงขึ้นไปร่วมเกลียดชังคุณทักษิณฯ ขึ้นอีก

แต่โดยส่วนตัวแล้วผมเชื่อว่าพลเอกสุรยุทธ์ฯ ชิงชังคุณทักษิณฯ ลึกซึ้งกว่านั้น คนๆ นี้ภูมิใจว่าตัวเองเป็นนายพลปัญญาชนและเคยเรืองแสงอยู่ในหมู่นักวิชาการในพระบรมราชูปถัมภ์ แต่เมื่อบ้านเมืองเป็นประชาธิปไตยขึ้น “ปลาใหญ่ในบ่อน้อย” อย่างคุณสุรยุทธ์ฯ ก็ลดสภาพเป็นเพียงสัตว์น้ำตัวเล็กๆ ในบ่อ เมื่อผนวกเรื่องนี้เข้ากับการสั่งลดอำนาจอย่างฉับพลันในตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบก (ซึ่งถือเป็นความปรานีแล้ว เพราะโทษฐานที่เคลื่อนกำลังโดยไม่ขออนุมัติจากผู้บังคับบัญชาที่เป็นหน่วยเหนือหนักหน่วงกว่านั้นมาก) เรื่องจึงกลายเป็นแค้นที่ต้องชำระขึ้นมา

ส่วนลัทธิคอมมิวนิสต์ที่พลเอกสุรยุทธ์ฯ ดูจะลุ่มหลงเลื่อมใส ขนาดรับเป็นโยมอุปฐากคนสำคัญของเครือข่ายพัฒนาชาติไทยหรืออดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ฯ มาจนถึงปัจจุบัน จนเกิดแนวคิดว่าคุณทักษิณฯ เป็นนายทุนที่ต้องกำจัดให้สิ้นซากหรือไม่นั้น ผมบอกไม่ได้ ได้แต่สังเกตการณ์ประเด็นนี้อย่างเงียบๆ

การชี้เป้าไปที่กรณีที่ดินเขายายเที่ยงมีความหมายมากกว่าตัวคุณสุรยุทธ์ฯ และภรรยา เอาสองคนนี้ไปเข้าคุกได้ก็ไม่เท่ากับการกระชากหน้ากากของระบอบอำมาตย์เมืองไทยจากภาพลักษณ์อย่าง “พระเอก” และ “คนดีศรีสังคม” เพื่อให้คนทั้งชาติรู้ว่าสันดานอำมาตย์ไทยแท้ที่จริงเป็นฉันใด
คำถามต่อสังคมไทยในกรณีคุณสุรยุทธ์ฯ ได้แก่

๑. คุณสุรยุทธ์ฯ และภรรยากระทำความผิดอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ได้อย่างไรโดยไม่มีความผิด

๒. เมื่อประชาชนจะเอาเรื่องกับคุณสุรยุทธ์ฯ และภรรยา ระบอบอำมาตย์จะกรีธาทัพเข้ามาช่วย ”พวก” ของตัวอย่างไร ไม่กี่วันมานี้เราเห็นบทบาทของหน่วยหน้าอย่างกองทัพภาคที่ ๒ กรมป่าไม้และสำนักงานอัยการสูงสุดมาแล้ว เราจะได้รับรู้ร่วมกันต่อไปว่า “พวกเขา” ประกอบด้วยใครอีกบ้าง

๓. จะมีความยุติธรรมไหลลงมาจาก “ยอดดอย” บ้างหรือไม่

ส่วนฝ่ายอำมาตย์ เมื่อตระหนักความจริงที่ว่าขบวนการประชาธิปไตยของสังคมไทยแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ไม่ใช่มาจากกระแสเงินของคุณทักษิณฯ เพราะไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกันเสียทีและมีหน้าใหม่ๆ เพิ่มขึ้นตลอดเวลา ก็ต้องโหมทำสงครามสื่อรอบสุดท้ายด้วยการหยิบยกประเด็นเงินอายัด ๗๖,๐๐๐ ล้าน

ขบวนการโฆษณาชวนเชื่อของอำมาตย์พยายามชี้นำสังคมไทยอย่างสุดฤทธิ์ว่า คุณทักษิณฯ และครอบครัวเคลื่อนไหวมาทั้งหมดก็เพื่อให้ได้เงินที่ถูกอายัดนี้คืน ไม่ใช่เพื่อประชาธิปไตยเลย
เจตนาของอำมาตย์คือทำให้พลังประชาธิปไตยบริสุทธิ์เกิดลังเลใจว่า ควรสนับสนุนคุณทักษิณฯ ต่อไปหรือควรถอนตัวไปอยู่บ้านเฉยๆ

หวังเอาไว้มากทีเดียวว่า ความลังเลใจเช่นนั้นจะทำให้พลังต่อต้านระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตยลดลงอย่างฮวบฮาบ

กรณีเงิน ๗๖,๐๐๐ ล้านจึงชี้ว่ากระบวนคิดของอำมาตย์ไทยผิดพลาดอย่างฉกรรจ์ใน ๒ ข้อคือ

๑. เชื่อว่าพลังประชาธิปไตยบริสุทธิ์ออกมาเพื่อคุณทักษิณฯ คนเดียว คิดว่าคนค่อนประเทศยอมต่อสู้มาจนบัดนี้และเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพียงเพราะเป็นแฟนคลับคุณทักษิณฯ เพียงโจมตีเจตนาของคุณทักษิณฯ ให้เปรี้ยงปร้างครึกโครม ขบวนการประชาธิปไตยก็จะถอยร่นจนตกรางไปได้

๒. เชื่อว่าคุณทักษิณฯ และครอบครัวจะยอมตามอำมาตย์ในทุกเรื่อง หากอำมาตย์เอา ๗๖,๐๐๐ ล้านมาเป็นเหยื่อล่อ โดยไม่คิดว่าคุณทักษิณฯ และครอบครัวโดนกระหน่ำซ้ำเติมมาอย่างสาหัสจนรู้ซึ้งแล้วว่าหากไม่ต่อสู้ให้ถึงที่สุดโดยยึดบ้านเมืองและประชาชนเป็นหลักแล้ว อย่าว่าแต่เงิน ๗๖,๐๐๐ ล้านนี้เลย แม้แต่ชีวิตเขาก็ไม่ปล่อยให้เหลือ

ขณะนี้ขบวนการต่อต้านระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตยมาไกลมากแล้ว ตัวนายกรัฐมนตรี ดร. ทักษิณ ชินวัตร อาจเป็นแม่ทัพสำคัญอันดับหนึ่ง แต่ตัวขบวนการก็เริ่มมีชีวิตของตัวเองขึ้นมาเรื่อยๆ ทุกวัน จนถึงขั้นสร้างตัวตายตัวแทนเอาไว้ได้ ทั้งนี้ต้องขอบคุณฝ่ายอำมาตย์ที่เลวร้ายอย่างเข้มข้นต่อเนื่อง ส่งผลให้ขบวนการประชาธิปไตยกลายเป็นทางเลือกโดยธรรมชาติของมนุษย์ที่เขาไม่ได้เกิดมาเป็นทาสใคร

ระบอบประชาชนหยิบประเด็นสุรยุทธ์และเขายายเที่ยงมาเป็นขุนหมู่ทะลวงฟัน เป้าหมายใหญ่คือขุดรากถอนโคนระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตยไทย

ระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตยพยายามทำลายเกียรติยศของฝ่ายประชาธิปไตยโดยเอาไปผูกกับเงิน ๗๖,๐๐๐ ล้านบาทและลดขนาดของคุณทักษิณฯ

สงครามคราวนี้จึงออกจะมีสีสันและสำคัญอย่างมากต่ออนาคตของคนไทยทุกคน

วันนี้เราชาวประชาธิปไตยร่วมต่อสู้เพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครอง ไม่ใช่อะไรเล็กน้อยเลย
และวันนี้ก็ไม่ใช่วันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๔๙ ที่ต่อจากการรัฐประหารเพียงวันเดียว แต่เป็นวันที่ ๒๕ มิถุนายน ๒๔๗๕ รุ่งขึ้นจากวันอภิวัฒน์เปลี่ยนแปลงการปกครองครับ

งานของเรายังมีอีกมากนัก.

----------------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)
----------------------------------------------------------------------------------

เขายายเที่ยง ยุทธการงัดอ้อยออกจากปากช้าง โดย วโรทาห์

โดย : วโรทาห์
ที่มา : http://warotah.blogspot.com/

เละตุ้มเป๊ะ ดูไม่จืดจริงๆ เซ่อวินสตัน เชอร์ชิลแห่งเมืองไทย หลังจากโดนเสื้อแดงเค้นคอจนตาโปน ยอมคายเขายายเที่ยงออกมาอย่างเสียไม่ได้ พร้อมเลือดกำเดาที่พุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย ก็พูดกันดีๆแล้วไม่รู้ฟัง มันเลยต้องลงมือลงไม้กันบ้าง หวังว่าคงจะเข้าใจ

เคราะห์ยังดีที่ อัยการสูงปรี๊ด ท่านมาถูกที่ถูกเวลาอย่างไม่น่าเชื่อ ตัดสินใจลงชนแทนวัว สั่งไม่ฟ้องมันดื้อๆ อ้างว่าไม่ได้เจตนา ไม่งั้นมีหวังได้เห็นองคมนตรี ตกเป็นจำเลยในคดีอาญา ประเดิมศักราชใหม่ ให้อร้าอร่ามกันไปเลย

เรื่องของเรื่อง เป็นถึงองคมนตรี แถมยังคั่วตำแหน่งประธานโครงการอนุรักษ์ป่าเขาใหญ่ อีกต่างหาก แต่ดันไปงาบอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่เข้าให้ มันเลยดูไม่จืดอย่างที่เห็น

เคยได้ยินคลับคล้ายคลับคลาว่า นักการเมืองนั้น ต้องมีต่อมจริยธรรมโตกว่าคนปกติ แต่องคมนตรีคงไม่จำเป็น ก็ขนาดเรื่องแดงโร่ออกอย่างนี้ ยังทำทู่ซี้ ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย ไม่ยอมคืนซะงั้น แค่บอกว่า "พร้อมปฏิบัติตามกฎหมาย ถ้ากรมป่าไม้ชี้ขาดลงมา"

แหม..ถ้าแน่จริง ก็ประกาศไปเลยว่า "ไม่พร้อมที่จะปฏิบัติตามกฎหมาย ไม่ว่าใครจะชี้ขาดลงมาก็ตาม"

สงสารแต่กรมป่าไม้ ที่อยู่ดีๆต้องไปอุ้มเผือกร้อนเอาไว้ จนหน้าเขียวหน้าเหลือง เลยขอต่อเวลาทดเจ็บไปอีก 60 วัน แล้วค่อยตัดสินชี้ขาด ว่าจำเป็นต้องคืนหรือไม่

นับเป็นการกระทำ 2 มาตรฐานที่น่าเกลียดน่าชังเป็นที่สุด ทีตาสีตาสารีบผวาเข้าเอาใจ ไม่ทันข้ามวันก็ได้ติดคุกสมใจอยาก แต่กับผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้า ดันปล่อยให้นั่งลุ้นเสียวอยู่ได้ตั้ง 60 วัน มันจะอะไรกันนักกันหนา

เขาถึงว่า สอนใครต่อใคร สอนได้หมด แต่สอนตัวเองมันยากอย่างนี้นี่เอง ก็แหม..บ้านหลังงาม ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติ ที่ดินทำเลทอง ของดีๆทั้งนั้น องคมนตรีก็เสียดายเป็นเหมือนกัน

อะไรไม่ว่า ขนาดจับได้คาหนังคาเขาถึงขั้นนี้ จนแล้วจนรอด ยังไม่ยอมลาออกจากองคมนตรี ไหนเห็นจ้อกันจังว่า รักสถาบันจะเป็นจะตาย ในเมื่อรู้ตัวว่าเป็นตำบลกระสุนตก ก็น่าจะเด้งหลบไป ให้ไกลๆจากสถาบันหน่อย แต่นี่ดันมาล่อเป้า กะให้กระสุนตกใส่สถาบัน จะได้หาเรื่องจับคนยิงยัดคุกซะให้เข็ด

เสื้อแดงนี่ก็แรงไม่ตกจริงๆ ยิ่งหลังๆมานี้ ได้น้ำเลี้ยงจาก 2 มาตรฐานของอำมาตย์ ถึงกับโตวันโตคืน จนใหญ่ยิ่งกว่าช้าง ออกหมัดแต่ละที แหม..มันได้น้ำได้เนื้อ เหลือกำลังลาก

แต่แน่นอนว่า ไปงัดอ้อยออกจากปากช้าง ช้างมันก็ต้องสู้สุดฤทธิ์เป็นธรรมดา เชื่อเลยว่า ต่อจากนี้ไปเกมต้องแรงขึ้น ชนิดถึงลูกถึงคนอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะว่าถ้าพูดถึงลูกโหดแล้ว ลุงยุทธแกเป็นรองก็แค่ป๋าคนเดียว ไม่เชื่อไปถามทหารกะเหรี่ยงดูได้

อย่างว่า การยุทธครั้งนี้ ฝ่ายวางแผนคงไม่ได้ต้องการแค่อ้อย แต่หวังผลเลยเถิดไปถึงการเปิดโปงเวทย์ไสยมนต์ดำ ที่พญาช้างสารพยายามเสกสรรค์ปั้นแต่ง เพื่อแหกตาชาวบ้านว่า ช้างโขลงนี้ ดื่มกินคุณธรรมเป็นอาหารหลัก

แต่เอาเข้าจริง ก็ฟาดไม่เลี้ยงเหมือนกัน

พูดถึงเขายายเที่ยงทีไร อดไม่ได้ต้องนึกถึงลุงจิ๋วทุกที หวังว่าคงยังจำกันได้ เพราะเรื่องเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ตอนนั้นลุงยุทธแกกำลังขึ้นหม้อในตำแหน่งนายกฯ เพราะป๋าแกออกมาเชียร์แขกให้ ว่าคนนี้ไหว้ได้ ไม่ต้องกลัวเสียมือ

อยู่ๆลุงจิ๋วไม่รู้มาจากไหน มาถึงก็ปล่อยของเรื่องโบกี้รถไฟ บอกให้นักข่าวไปถามนายกฯว่า ของนี้ท่านได้แต่ใดมา

เรื่องหมูๆอย่างนี้ มีหรือลุงยุทธจะไม่โดดงับ รีบรวบรวมเอกสารแล้วนัดนักข่าวมาฟังชี้แจง รวดเร็วฉับไวอย่างไม่น่าเชื่อ เผลอแผล็บเดียว โดดขึ้นโพเดียมออกทีวีอธิบายจ๋อยๆ หน้าโปรเจ็คเตอร์ที่ฉายภาพบ้านหลังใหญ่โต พร้อมโบกี้รถไปตั้งเด่นเป็นสง่า

สื่ออำมาตย์ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่แน่ใจว่า ถึงขนาด"รวมกันเฉพาะเกือก"หรือเปล่า ผลปรากฎว่า..เคลียร์ เรื่องโบกี้รถไฟ ไม่มีใครค้างคาใจแม้แต่น้อย

แต่เจ้ากรรม ดันมาอื้อฮือ..โอ้โฮ ตรงที่ตั้งของโบกี้รถไฟ ที่ท่านถ่ายรูปมาขึ้นจอให้ดูกันจะๆนั่นแหละ ว่าบ้านอะไรมันจะใหญ่โตสวยงามปานนั้น แถมวิวทิวทัศน์ก็สุดยอด อย่างกับอยู่ในอุทยานแห่งชาติยังไงยังงั้น

กว่าจะรู้ตัวว่า ถูกขงเบ้งหลอกให้ออกมาเปิดโปงเรื่องเขายายเที่ยง ก็ลอกคราบตัวเองออกจอทีวีซะล่อนจ้อน ไม่เหลือแม้แต่กกน. ส่งให้บิ๊กจิ๋วนั่งหัวร่องอหายอยู่หน้าจอทีวี จนป่านนี้ยังอำกันไม่เสร็จ

แปลกแต่จริง ที่งานนี้มีแต่พวกทรยศชาติ ดาหน้าออกมาทวงคืนสมบัติชาติ ในขณะที่พวกกู้ชาติ ที่เคยทวงคืนดาวเทียมอยู่เหย็งๆ กลับนั่งอมสากกันเงียบกริบ ก็ขนาดป๋าจอมเชียร์แขก ยังนั่งแก้มตุ่ย ไม่รู้ว่าอมอะไรอยู่ ก็เพราะ 2 มาตรฐานอย่างนี้นี่เอง บ้านเมืองมันถึงได้ทุรยุค

ร่ำๆ ว่าจะนองเลือดซะให้ได้.

*******************************************************************************
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย โดยทีมข่าวเสื้อแดง เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)

********************************************************************************

วันศุกร์ที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2553

เขาไม่เที่ยง โดย จักรภพ เพ็ญแข


โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ ร้อยรักอักษราเป็นอาวุธ นสพ.ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 33

เขาเอย...เขายายเที่ยง
จู่จู่เขาก็เอียงเที่ยงไม่ถึง
รู้ว่า “ยาย” เอียงถลาเพราะ “ตา” ดึง
เขายายเที่ยงล้มตึงเพราะตาเอียง

ทุกคนก่อนร่อนชะไรใจเคารพ
เอาหน้าซบนบฝ่าเพราะตาเที่ยง
แต่เวลาผ่านไปหัวใจเอียง
ทั้งยายตาขาเที่ยงก็เดี้ยงไป

ใจมนุษย์สุดจะอ่อนท่านสอนสั่ง
จะอยู่วังอย่างเจ้าหรือชาวไพร่
หากอัตตาเต็มล้นก็จนใจ
ต้องถึงวันบรรลัยจัญไรกิน
อันภูผาป่าถ้ำล้วนธรรมชาติ
ดั่งดินฟ้าอากาศและท้องถิ่น
เขายายเที่ยงทอดอยู่คู่ธรนินทร์
เป็นสมบัติแผ่นดินมานมนาน

แต่มนุษย์ใจร้ายย้ายไปอยู่
เอาหลักกูก้องท้าอย่างหน้าด้าน
ป่าสงวนสงวนไว้ให้ยาวนาน
เพื่อลูกหลานภายหน้ากลับคว้าครอง

นายทหารชั้นผู้ใหญ่ใช่หรือนี่
แถมเป็นองคมนตรีไม่มีสอง
นายกรัฐมนตรีก็เคยครอง
แต่ครรลองของคุณคือขุนโจร

เอาเปรียบได้เปรียบดีดั่งผีปอบ
ปกคลุมครอบไว้ทั้งตัวด้วยหัวโขน
ใช้ความนิ่งเข้าฉาบความหยาบโลน
จนผู้คนนึกว่าโจรคือตัวจริง

นี่ล่ะ...เมืองไทยใต้อำมาตย์
เราคือชาติคนดีแต่ผีสิง
ถูกหลอกหลอนซ่อนเร้นไม่เห็นจริง
จึงเห็นสิ่งโสมมเป็นสมควร

คนชั่วก็ต้องชั่วไม่กลัวบาป
ถึงสร้างภาพสวยสะอาดก็ขาดด้วน
เอาคนชั่วนั่งเมืองจนเครื่องรวน
ป่าสงวนสงวนไว้ให้ใครกัน

สุรยุทธ์ ​จุลานนท์ คนของใคร
เป็นหนึ่งในเทวดาตกสวรรค์
สร้างภาพลักษณ์หนักหนาสารพัน
พอถึงวันสัจธรรมก็นำทาง

ใครว่าองคมนตรีดีเสมอ
ใครที่เผลออิงแอบเอาแบบอย่าง
ก็จะพบมวลชนบนเส้นทาง
ยืนหยัดขวางทางกลุ้มรุมลงทัณฑ์

เพราะการเมืองเรื่องอำมาตย์ชาติใกล้ดับ
มวลชนจึงเคลื่อนขยับกลับหลังหัน
เมื่อสัจจะประจักษ์แจ้งดั่งแสงตะวัน
ก็ถึงวันเคลื่อนพลเพื่อคนไทย

ขึ้นเถิด...พวกเรายอดเขานั่น
สัญลักษณ์สำคัญอย่าหวั่นไหว
ขึ้นไปปักธงแดงให้แจ้งใจ
เราคนไทย...ใช่ทาสอำมาตย์เดิม.

----------------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)
----------------------------------------------------------------------------------

วันอาทิตย์ที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2553

บินสูง โดย จักรภพ เพ็ญแข


โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ ร้อยรักอักษราเป็นอาวุธ นสพ.ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 32

แล้วเครื่องบินลำน้อยค่อยลัดเลี้ยว
ราวกระบี่มือเดี่ยวเที่ยวฟันฝ่า
เดินทางออกนอกประเทศกัมพูชา
ขึ้นจากผืนพสุธาถึงฟ้าไกล

ผ่านเมฆหมอกเกลื่อนไปทั้งใหญ่น้อย
เราล่องลอยร่วมกันไม่หวั่นไหว
ยึดจุดหมายแจ้งชัดเป็นฉัตรชัย
พายุแรงขนาดใดไม่คร้ามกลัว

เตรียมอาวุธยุทธร้ายไว้หมายขวัญ
เราก็ดั้นด้นทางกันไปทั่ว
หากนักรบยอมแพ้เห็นแก่ตัว
พวกคนชั่วคงผยองครอบครองเมือง

เที่ยวบินเหินเดินทางไปข้างหน้า
สุดนภาฟ้าแจ้งทั้งแดงเหลือง
ถึงทุรกันดารก็บ้านเมือง
แม้ขัดเคืองคับข้องก็ต้องทน

ถ้าฟ้าสว่างทางใสใจคงสด
แต่ถ้าฟ้าเป็นกบฏปรากฏฝน
เราแห่แหนขอให้ฟ้าปรานีคน
คงร่วงหล่นลงนรกตกนรกานต์

ตัวนายกทักษิณเมื่อบินกลับ
ใจคงวับวาบไหวเมื่อใกล้บ้าน
หากบินดิ่งดำตรงคงได้การ
เมืองสำราญใดจะเท่าบ้านเราเอง

แต่สะกดกลั้นใจบินไปก่อน
นี่ช่วงตอนขื่นขมเขาข่มเหง
เราต้องสู้ตามศักดิ์ของนักเลง
อย่าบรรเลงเพลงล้อกับทรชน

เลียบพรมแดนยามดึกนึกอนาถ
เงาอำมาตย์ดำคลุมทุกขุมขน
ปล้นสิทธิของมหาประชาชน
ปล้นสิทธิมนุษยชนของคนไทย

หกสิบสี่ล้านคนทนสภาพ
ดวงจิตอันกระด้างหยาบให้กราบไหว้
บางคนยังขลาดเขลาไม่เข้าใจ
แต่บ้างได้บรรลุธรรมที่อำพราง

มองเมืองไทยจากนภาท้องฟ้าหลัว
หากมองผ่านความกลัวจักกระจ่าง
แอบสำรวจทั่วไทยได้เห็นทาง
บ่งบอกลางว่าระบอบกรอบภายใน

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายฝ่ายอำมาตย์
กอดรักษาข้าทาสและเหล่าไพร่
กอดทรัพย์สินอันดับหนึ่งกว่าครึ่งไทย
กอดอำนาจอธิปไตยไว้กับตน

มองในแนวดินด้วยกันไม่ทันเห็น
มองจากฟ้ากลับเด่นเห็นพวกปล้น
มองจากนอกย้อนในจึงได้ยล
ประชาชนและอำมาตย์ต้องขาดกัน

เครื่องบินน้อยลอยลงตรงดูไบ
แต่จิตใจไทยแท้ไม่แปรผัน
ถึงท้องฟ้ามรสุมรุมฟาดฟัน
เมื่อถึงวันก็บินลงตรงกลางไทย.

---------------------------------------------------------------------------------

TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)

----------------------------------------------------------------------------------

วันเสาร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2553

ดูไบ โดย จักรภพ เพ็ญแข

โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ ผมเป็นข้าราษฎร นสพ.ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 32

หลังจากนั่งเครื่องบินออกจากนครหลวงพนมเปญแห่งกัมพูชาพร้อมกับ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรไทย ผมก็ไปพักอยู่กับท่านหลายวันที่ดูไบ และรีบกลับมาก่อนเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ เพราะอยากให้ท่านพักผ่อนอย่างสงบกับครอบครัวโดยไม่มีใครรบกวน

สองท่านที่ไปพร้อมกันคืออดีตประธานรัฐสภา คุณยงยุทธ ติยะไพรัช และอีกคนที่มีบทบาทสำคัญในภารกิจของเราแต่ไม่จำเป็นจะต้องขานชื่อกันในขณะนี้

เรื่องที่ไปฟังและไปบอกท่านมีไม่มาก วิธีการก็ไม่ได้ประชุมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดูตาและดูใจกันเสียมากกว่า แล้วก็ได้ความสงบทางใจ

ไม่มีอะไรทำลายยุทธศาสตร์ได้เท่ากับความคลางแคลงใจอย่างที่พุทธธรรมเรียกว่าวิจิกิจฉา เมื่อทำให้ข้อนั้นหมดหรือลดลงไปได้ ก็เท่ากับได้ยุทธศาสตร์ทั้งหมดคืนมา

ผมไปหาแม่ทัพขบวนการประชาธิปไตยถึงกลางทะเลทราย แต่พบว่าบรรยากาศทางใจเหมือนอยู่ในโอเอซิส เพราะในที่สุดแล้วชิ้นต่างๆ ของฝ่ายประชาธิปไตยที่เหลื่อมกันไปบ้าง เกยกันอยู่บ้างแต่เดิม บัดนี้กลับเข้าที่หมด กงล้อแห่งประวัติศาสตร์ที่เคยเคลื่อนอย่างฝืดๆ น่าจะคล่องตัวขึ้นบ้าง อย่างน้อยก็ในส่วนที่พวกเราเกี่ยวข้องอยู่

มิจฉาทิฐิที่เคยมี เช่นว่าประเทศชาติอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพระประธาน หรือพระประธานไม่พูดสั่งสอนเสียงดังๆ ได้เหมือนในนวนิยายเรื่อง “ไผ่แดง” (ซึ่งดัดแปลงมาจากนวนิยายอิตาลี โดยฝีมือของหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของอำมาตย์ไทยยุคนั้นคือ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช) ก็จะพากันฉิบหายหมด

หรือเชื่อว่าเขาเป็นคนดีมีศีลธรรม เพราะเกิดมาเป็นตัวก็มีแต่คนพร่ำใส่หูว่าดีอย่างประเสริฐ เขาก็ย่อมจะเห็นอกเห็นใจและเข้าใจเพื่อนร่วมชาติ และอยากเห็นบ้านเมืองสงบระงับจากวิกฤติในที่สุด

ไปคราวนี้ได้เห็นว่ามิจฉาทิฐิหรือความยึดที่ผิดๆ อย่างนี้สลายลงไปมาก

ผมรู้สึกขอบคุณนักฆ่าผู้สูงศักดิ์ที่สั่งฆ่าและทำลายล้างนายกรัฐมนตรีและขบวนการประชาธิปไตยอย่างเลือดเย็นและต่อเนื่อง จนปลุกคนส่วนใหญ่ให้ตื่นจากความหลับใหลยาวนานหลายสิบปีได้

เคยอ่านจากที่ไหนก็จำไม่ได้เสียแล้วว่า ผืนทะเลทรายมีอานุภาพอันน่าทึ่ง เม็ดทรายน้อยๆ ที่รวมตัวเป็นลมปนทรายและปลิวกระจายไปทั่วตะวันออกกลาง หรือในทะเลทรายโกบี หรือซาฮาร่า สามารถเปลี่ยนสภาพทุกสิ่งทุกอย่างได้หากปลิวปะทะนานพอ

ในเมืองไทยเองลมทะเลทรายก็คงพัดมาถึง เพราะรูปทองบางอย่างค่อยๆ กร่อนลงเรื่อยทุกวันในอัตราเร่ง จนเห็นรูปลักษณ์ที่ไม่ใช่ผู้มีธรรมแต่เป็นฆาตกรต่อเนื่อง (serial killer) อยู่ภายใน

หัวใจบริสุทธิ์ที่ถูกความเข้าใจคลาดเคลื่อนเกาะกุมอยู่ ในที่สุดก็ได้รับอิสรภาพด้วยวิถีนี้
ดูไบเป็นหนึ่งในเจ็ดนครรัฐที่รวมเข้าด้วยกันเป็นประเทศเดียว ในรูปแบบสหพันธรัฐ และเรียกตัวเองว่าสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หรือยูเออี แต่ละรัฐมีเจ้าครองแคว้นของตนเอง รัฐใหญ่ที่สุดคือ อาบูดาบี กลายเป็นเมืองหลวง เจ้าผู้ครองแคว้นอาบูดาบีรั้งตำแหน่งกษัตริย์หรือสมเด็จพระราชาธิบดีตลอดกาล รัฐที่ลดหลั่นลงมาเป็นอันดับสองคือ ดูไบ เจ้าผู้ครองแคว้นก็ได้รั้งตำแหน่งนายกรัฐมนตรีตลอดกาลเช่นกัน ส่วนอีก ๕ นครรัฐที่เหลือคืออัจมัน, ฟูจาร์ราห์, อุมอัล-กูเวน, รัสอัล-ไคมาห์ และซาร์จาห์ ก็พอใจในสมการทางการเมืองแบบนี้

เจ้ายูเออีเขาคงไม่มีความอิจฉาริษยาเป็นเจ้าเรือน ถึงถือแคว้นถือตระกูลกันมาอย่างไรก็ยังอยู่ในโลกแห่งความจริง ถึงขั้นวางโครงสร้างการเมืองที่ทำให้คงสภาพร่วมกันได้
ไม่ยึดมั่นถือมั่นในตัวเองจนน้ำหนักของมงกุฎทับจนบี้แบน

น่าสังเกตว่านายกทักษิณมีเพื่อนฝูงเป็นกษัตริย์หรือผู้ครองแคว้นทั่วโลก นอกจากบรรดาเจ้าในตะวันออกกลางหลายประเทศ ก็ยังมีบรูไนดารุสซาลามในอาเซียน สวาซิแลนด์ในแอฟริกา ตองก้าในแปซิฟิคใต้ และพระราชวงศ์อื่นๆ อีกมากมายหลายภูมิภาค

กษัตริย์เหล่านี้ล้วนเป็นประมุขแห่งรัฐที่ทันสมัยและก้าวหน้า ยอมรับวิถีประชาธิปไตยโดยดุษฎี โดยไม่โดดเข้าขวางโอกาสที่ประชาชนของตนจะกลายเป็นมนุษย์อันสมบูรณ์ ส่งผลให้สถาบันพระมหากษัตริย์ในประเทศเหล่านี้ยืนยงสถาพรและไม่แสลงต่อโลกที่ประชาชนรากหญ้าเป็นใหญ่

เขาละโมหะจริตในความเป็นเทพลงเสียบ้าง และสร้างเป้าหมายใหม่ให้กับบ้านเมืองอย่างในกรณีของนครรัฐดูไบ นั่นคือความเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของเศรษฐกิจโลก (economic hub) จนกลายเป็นจุดสนใจของโลก ทั้งเจ้าทั้งไพร่ต่างได้รับประโยชน์

ความเป็นเจ้าของเจ็ดผู้ครองแคว้นในยูเออีจึงคงเจิดจรัสท่ามกลางเศรษฐกิจที่พัฒนาไป ทุนนิยมก้าวหน้าไม่ได้ขัดแย้งใดๆ เลยกับสถาบันพระมหากษัตริย์ หากมองด้วยทัศนะใหม่และไม่คับแคบ

ผมคิดว่าใครที่ไปอยู่ดูไบอย่างนายกทักษิณคงจะได้สังเกตเรื่องนี้กันทุกคน

ช่วงเวลาอันยาวนานที่จำต้องพำนักอยู่ที่นั่น ในที่สุดก็กลายเป็นช่วงเวลาอันมีประโยชน์ต่อนายกทักษิณอย่างที่อำมาตย์ไทยนึกไม่ถึง นอกจากได้ทบทวนถึงความใจดำและความเห็นแก่ตัวซ้ำซากแล้ว ยังเป็นเวลาของบทเรียนใหม่ในระดับโลกว่า สถาบันโบราณ กับ โลกยุคใหม่ อยู่ร่วมกันอย่างผาสุกได้อย่างไร

บางคนกระซิบผมว่า ความสมานฉันท์แบบนี้น่าจะเกิดในเมืองไทยได้ง่ายกว่า เพราะผู้ปกครองมีธรรมะ

ธรรมะ?

เมื่อ พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร แห่งวัดป่าอุดมสมพร สกลนคร ยังไม่มรณภาพ บุคคลสำคัญขนาดหนักของเมืองไทยได้ไปกราบเยี่ยมและสนทนาธรรมกับท่านครั้งหนึ่ง บุคคลผู้นี้ถามพระอาจารย์ว่า ทำอย่างไรจะให้คนส่วนมากเข้าวัด

อาจารย์ฝั้นตอบสวนทันทีว่า “ตัวท่านก็เข้าวัดเสียก่อนสิ!”

เป็นที่ลือลั่นกันว่าความลึกซึ้งในธรรมตามภาพที่สร้างกันมาเนิ่นนานนั้น อาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป
เจ้ายูเออีและสุลต่านบรูไนฯ เป็นมุสลิม คงจะไม่ได้ยึดพุทธธรรมเป็นหลักแน่ เช่นเดียวกับสมเด็จพระราชินีอังกฤษผู้เป็นคริสต์แองกลิกันและสมเด็จพระจักรพรรดิญี่ปุ่นที่ถือชินโต
น่าแปลกใจที่หลายพระองค์เหล่านี้กลับถือวิถีพุทธโดยไม่ต้องแสดงองค์เป็นพุทธมามกะ จนบ้านเมืองของเขาร่มเย็นเป็นสุข

ผมเริ่มสงสัยว่า พุทธมามกะบางคนที่ออกนอกลู่ทางจนเกือบกู่ไม่กลับแล้วนั้น เป็นเพราะลุ่มหลงในเรื่องคุณไสยและเดรัจฉานวิชา หรือไม่ก็หลงใหลในตนเองอย่างที่เรียกว่า ติดดี จนลืมพุทธธรรมไปแล้วหรือไม่?

*******************************************************************************
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)

*******************************************************************************