ผู้นำการต่อสู้แนวปฏิวัติ...

ผู้นำการต่อสู้แนวปฏิวัติ...

3. อ.ปิยบุตร-อ.วรเจตน์-คุณดอม-ป้าโสภณ รำลึกสี่ปีการจากไป...ลุงสุพจน์ฯ

2. "ท่านวีระกานต์" รำลึกสี่ปีการจากไป...ลุงสุพจน์

1.จักรภพ รำลึกสี่ปีฯ.. ลุงสุพจน์

สด จาก เอเชียอัพเดท

วันอาทิตย์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 9 "เลื่อนเลือกตั้ง" มีความหมาย


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 9 : “เลื่อนเลือกตั้ง” มีความหมาย
โดย : กาหลิบ
พิมพ์ครั้งแรก : กุมภาพันธ์ 2550 (หนังสือพิมพ์โลกวันนี้รายวัน)

******************************************************************************
วันที่ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณต่อร่างพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ เป็นวันที่หลายคนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

******************************************************************************

“เลื่อนเลือกตั้ง” มีความหมาย

ใครก็ไม่รู้ช่างกระไร ส่งบอลลูนตรวจอากาศออกมาหนึ่งลูก เพื่อโยนหินถามทางหรือสกัดกั้นความซวยไม่ให้ถึงตัวหรืออะไรก็ไม่รู้

ถามไปรอบๆ ว่า เลื่อนเลือกตั้งที่กำหนดไว้แล้วในพระราชกฤษฎีกาว่าจะเป็น ๑๕ ตุลาคม ๒๕๔๙ ดีไหม

บ้างก็ว่าเพราะกระบวนการเลือกกรรมการการเลือกตั้งจะล่าช้ากว่าที่คิด

บ้างก็ว่าเพราะ “เงื่อนไข” ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าว่าหลังเลือกตั้งแล้วใครจะเป็นอะไรหรือไม่เป็นอะไรยังไม่ลงตัว

บ้างก็ว่าประเทศแตกแยกกันออกเป็นภาคๆ อย่างนี้คงจะใช้การเลือกตั้งเป็นยาแก้แพ้ในขณะนี้ไม่ได้และต้องทอดเวลาไป

พระราชกฤษฎีกานั้นเป็นของสูงและศักดิ์สิทธิ์ การพูดไปเรื่อยว่าตราออกมาแล้วจะบังคับใช้ดีหรือจะเพิกเฉยดี โดยเอาความรู้สึกและผลประโยชน์ฝ่ายตัวเป็นที่ตั้ง ย่อมเป็นอัปมงคลยิ่ง ใครที่ชีวิตหมกมุ่นอยู่กับเทคนิคมากๆ เช่น กฎหมาย ฯลฯ ควรเพิ่มความระมัดระวังให้มาก

วันที่ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณต่อร่างพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ เป็นวันที่หลายคนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เพราะตอนแรกไม่รู้เลยว่าการเมืองอึมครึมในขณะนั้นจะลงเอยหรือหาทางออกกันอย่างไร

เบื้องหลังพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ก็เทียบชั้นประวัติศาสตร์ ที่ควรบันทึกไว้ด้วยสติ แต่ไปเล่าสู่กันฟังในอีกสักสิบปีข้างหน้า

เช่นเดียวกับวันที่มีคำพิพากษาจำคุกอดีตกรรมการการเลือกตั้งทั้งสาม และไม่อนุญาตให้ประกันตัว จนกระทั่งพ้นสภาพนั้นไปโดยปริยาย อีกหลายคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกันทางความคิด ก็บอกว่าโล่งอกเหลือประมาณเหมือนกัน เห็นว่าเป็นการปลดล็อคทางการเมืองครั้งสำคัญ

ภาษาหมากรุกเขาบอกว่ากินกันคนละคำ

นักเลงหมากรุกเขาก็จะเดินเกมกันต่อไป

แต่นักการเมืองโดยอาชีพและเปิดเผย กับนักการเมืองในเงามืดด้วยใจรักจำนวนหนึ่ง เขาไม่ได้ใช้หลักหมากรุกอย่างนี้ แต่ไพล่ไปใช้หลักของในตำรายุทธศาสตร์ของฝรั่ง

เรียกว่า zero-sum game

ใครชนะ ชนะทั้งหมด

ใครแพ้ แพ้ทั้งหมด

ทำให้คนที่กำลังจะชนะ จะไม่มีวันรามือราข้อ แต่จะบดขยี้หนักหน่วงขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าชีวิตของอีกฝ่ายหนึ่งหมดสิ้นไปแน่ๆ และซากก็ไม่เหลือไม่ให้ดูเล่น

ไล่เบี้ยพลพรรคและเครือข่าย ตัดตอนยิ่งกว่าสงครามต่อต้านยาเสพติด จนแน่ใจได้ว่าต่อกลับไม่ได้เป็นตัวเดิม

ถึงกระนั้นก็ยังไม่เลิก นั่งเฝ้าต่อไปอย่างตาไม่กระพริบ เพราะเชื่อว่าถ้าเปิดโอกาสให้แม้แต่นิ้วเดียว อีกฝ่ายก็จะกระหายเลือดและทำลายล้างในระดับเดียวกัน

การเลือกตั้งไม่ใช่ของวิเศษวิโส เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นเล็กๆ ที่จะทำให้เสียงข้างมากปรากฏขึ้นได้ในประชาคมนั้นๆ และใช้เป็นฐานในการเลือกคนที่จะมีอำนาจเหนือประชาชนส่วนใหญ่ไปชั่วระยะหนึ่ง โดยสร้างเงื่อนไขตามหลังไปด้วยว่ากระแสพลิกกลับเมื่อไหร่ก็จงเลิก ที่จะแสดงออกในการเลือกตั้งครั้งต่อๆ มา

ควรรับพระราชดำรัสและใคร่ครวญกันให้จงดีว่า ความคิดแบบ zero-sum game จนถึงขั้นที่มานั่งวิตกจริตว่าการเลือกตั้งจะเป็นการ “เปิดโอกาส” ให้ใครโดยที่เราจะเป็นฝ่ายเสียประโยชน์จนต้องหาทางสกัดกั้นนั้น กำลังตามรอยพระบาทเช่นที่ควรจะกระทำกันหรือไม่

การเลือกตั้งไม่ใช่ zero-sum game และไม่ควรปล่อยให้กลายเป็นเช่นนั้น

เพราะเมื่อไหร่ที่หางหมาสำคัญกว่าหมาแล้วก็เสร็จ.

----------------------------------------------------------------------------------

กลอน : ประหารรัฐ โดย จักรภพ เพ็ญแข


โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ ร้อยรักอักษราเป็นอาวุธ นสพ.วิวาทะ ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 36

*****************************************************************************
ประหารรัฐ

ข่าวลือเรื่องรัฐประหารยังบานเบิก
เหมือนได้ฤกษ์ผีออกมาหลอกหลอน
ลากอาวุธเอามาฆ่าในนาคร
เหมือนนรกเร่าร้อนในตอนเย็น

ประชาธิปไตยเมืองใดเล่า
ปล่อยให้เขาข่มขู่เหมือนรู้เห็น
อวดเป็นศาลเจ้าอยู่เป็นปู่เย็น
กลับไม่เห็นทัดทานให้บานปลาย

สนุกหรือถืออาวุธจุดปะทัด
อำนาจรัฐปล้นดิบก็ฉิบหาย
ปัญญาชนคนรู้อย่าดูดาย
หยุดให้ท้ายทหารชั่วผู้กลัวคน

คนเขาเลือกรัฐบาลเป็นศาลหลัก
อำมาตย์โจรโค่นหักจนหลักหล่น
นี่คือราษฎร์มิใช่หลวงของปวงชน
โค่นมหาประชาชนก็จนใจ

เกียรติยศกองทัพคือจับศึก
ศัตรูฮึกหาญบุกก็รุกไล่
ปกป้องคนอยู่ข้างหลังกำลังใจ
อธิปไตยไทยจึงอยู่คู่ยศตรา

หากกองทัพกลับมาฆ่าคนไทย
แม้โจรไร้ศักดิ์ศรียังดีกว่า
เป็นเครื่องมือปิศาจอำมาตยา
คุณค่านักรบก็จบลง

หากทหารคู่กับรัฐประหาร
เหมือนขอทานคู่กะลาพากันหลง
ไม่ปรับปรุงตนเองให้เกินธง
คือเก็บวงจรอุบาทว์พิฆาตไทย

ขอทหารทุกทุกนายอย่าขายชาติ
ยึดอำนาจปวงชนทนไม่ไหว
หันกระบอกปืนจี้นั้นจี้ใคร
ก็พี่น้องผองไทยในไส้ตน

เขาออกมาชุมนุมเพราะกลุ้มกลัด
ทั่วทั้งรัฐเสื้อแดงทุกแห่งหน
เขามิได้ใฝ่หาจลาจล
เขาถูกปล้นไปทั้งตัวและหัวใจ

เตรียมจะยิงคนอย่างนี้หรือที่รัก
อาวุธหนักเอามาเคลื่อนเป็นเง่ือนไข
ไร้แม้เงาไพรีมีแต่ไทย
ยิงออกไปใจไม่นิ่งเหมือนยิงตน

พลทหารพันผูกลูกชาวบ้าน
แม้คนที่บัญชาการมันฉ้อฉล
ถึงสั่งฆ่าคนไทยวัดใจตน
ก็จักเห็นกำลังพลไม่ฆ่าไทย

รัฐประหารคืองานประหารรัฐ
ตระบัดสัตย์บรรพบุรุษสุดแก้ไข
คนเบื้องหลังสั่งการให้ผลาญไทย
ลูกหลานให้สตินำอย่าทำตาม

ถึงขัดแย้งขนาดไหนใช้เหตุผล
ศักดิ์ศรีแห่งความเป็นคนอย่ามองข้าม
อันจิตใจและสมองของสวยงาม
ใช้สู้ความดิบเถื่อนในเรือนใจ

รัฐประหารเมื่อใด...สู้ใจขาด
“คณะราษฎร์” เก่าก่อนจะเกิดใหม่
ให้รู้เช่นเห็นชาติอำนาจใคร
จะ “ราษฎร์ประหาร” ย้อนใส่ไม่เกรงกลัว.

---------------------------------------------------------------------------------

วันเสาร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ใครเป็นใครในคณะรัฐประหาร โดย จักรภพ เพ็ญแข

โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ “ผมเป็นข้าราษฎร” หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์วิวาทะ Thai Red News ปีที่ 1 ฉบับที่ 36
---------------------------------------------------------------------------------
ขณะนี้มหาอำมาตย์กำลังเข้าตาจน แก้ปมที่ตัวเองผูกไว้ไม่ได้ ข่าวการรัฐประหารจึงหวนกลับมาเป็นแฟชั่นการเมืองอีกครั้งเพื่อจะล้มกระดานแล้วเริ่มต้นกันใหม่ เผด็จการรูปแบบไหนในโลกก็คิดเข้าข้างตัวเองอย่างนี้ทั้งนั้น คิดว่าล้างไพ่มันเสียทั้งหมด ปัญหาทั้งปวงก็จะหมดไป ตัวเองยังเรืองอำนาจและเป็นผู้อำนวยการสร้างในทางการเมืองต่อไปได้ ไม่ยอมรับความจริงว่าเผด็จการส่วนใหญ่มักจะวินาศฉิบหายไปพร้อมกับกระดานที่ตัวล้มด้วย อย่างน้อยบารมีอันมากล้นจะสึกกร่อนลงอย่างรวดเร็วน่าใจหาย

ภาพลวงตาเช่นนี้ ทำให้อำมาตย์เขาไม่เคยเลิกคิดที่จะยึดอำนาจในบ้านเมืองด้วยกำลังอาวุธแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว

มีเหตุผลเพียง ๔ ประการที่ทำให้คนพวกนี้ไม่กล้ากระทำการรัฐประหารหรือยังรีรออยู่

๑. มีเครื่องมือยึดอำนาจอย่างอื่นที่แนบเนียนและโฉ่งฉ่างน้อยกว่า เช่น อำนาจตุลาการ
องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ กลุ่มมวลชนที่ระดมมาด้วยอำนาจรัฐ บวกการบิดเบือนข่าวสารจนสาธารณชนเกิดความเข้าใจผิด เป็นต้น ก็จะใช้เครื่องมือเหล่านี้ไปพลางก่อน

๒. ฝ่ายอำมาตย์เกิดความแตกแยกในผลประโยชน์และในทัศนะจนไม่อาจรวมสังขารให้ติดเพื่อมายึดอำนาจจากฝ่ายประชาธิปไตยได้

๓. ฝ่ายประชาธิปไตยทำท่าจะแตกแยกกันเอง จนพลังฝ่ายประชาชนลดลงถึงระดับที่ไม่อาจต่อสู้ทัดทานเขาได้ เขาก็จะเงียบคอยดูก่อน

๔. แรงกดดันจากประชาคมโลก โดยเฉพาะจากประเทศมหาอำนาจผู้มีอิทธิพลโดยตรงต่อมหาอำมาตย์ เครือข่าย และระบอบอำมาตย์โดยรวม

นอกเหนือจากนี้แล้วเขาอยากทำรัฐประหารตลอดเวลาเพื่อนำเมืองไทยกลับสู่เผด็จการเต็มรูปกันตลอดเวลาล่ะครับ

รูปแบบการปกครองอย่างเกาหลีเหนือและเมียนมาร์นั้นชอบใจนัก ตรงกับจริตในใจและระบอบที่ตนสร้างไว้ตั้งแต่ยุคสงครามโลกครั้งที่ ๒ ทุกประการ ตั้งแต่การใช้กำลังกองทัพ การล้างสมองทางวัฒนธรรมอย่างหนักหน่วง การทำลายล้างองค์กรทางสังคมและวัฒนธรรมอื่นๆ เพื่อให้ตัวเป็นใหญ่และเป็นศูนย์กลางของรัฐ การยกตัวเองให้เท่ากับชาติ และท้ายที่สุดคือถือคติหรือลัทธิที่เรียกกันในบัดนี้ว่า บูชาบุคคล

ระบอบเผด็จการไม่ว่าจะนำโดยทหารหรือพลเรือน เจ้าหรือไพร่ก็ตามที หากเป็นเผด็จการเต็มสูบแล้วก็มีความหื่นกระหายจะก่อการรัฐประหารในเวลาที่ตนเห็นว่าสมควรหรือหมดน้ำอดน้ำทนแล้วทั้งนั้น

เพราะความแตกต่างที่สำคัญที่สุดของประชาธิปไตยกับเผด็จการคือความอดทนต่อเพื่อนมนุษย์ ฝ่ายประชาธิปไตยต้องมีขันติธรรมนี้และต้องมีมากพอ เพราะต้องยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่างหลากหลาย รวมทั้งเพียรพยายามที่จะหา “มติ” ให้ได้ในทุกเรื่อง แต่เผด็จการเขาทนไม่ได้ในความเป็นมนุษย์อย่างนี้ และทารุณเฆี่ยนตีจนทุกคนต้องยอมเขา

นั่นคือความคิดที่นำมาสู่การรัฐประหารและสร้างระบอบเผด็จการขึ้น คราวนี้เอาข้อมูลสักเล็กน้อยใส่ลงไปในความคิดเพื่อให้เป็นรูปธรรมขึ้นมาหน่อย ฝ่ายประชาธิปไตยจะได้หาตัวเจอว่าเชื้อรัฐประหารมันแพร่จากไหนไปสู่ใคร

จะต่อต้านรัฐประหารทั้งที มันก็ต้องรู้เลาๆ ว่าใครเป็นใครในคณะรัฐประหาร

ทั้งหมดนี้ก็มิใช่การกล่าวหาต่อบุคคลใด เพียงแต่โดยประวัติศาสตร์แล้ว รัฐประหารเมืองไทยเกิดจากบุคคลในตำแหน่งเหล่านี้ทั้งนั้น ผมจึงเห็นความจำเป็นจะต้องบอกกล่าวกับพวกเราในฝ่ายประชาธิปไตยไว้ก่อนชั้นหนึ่ง

ในกองทัพบกนั้น หน่วยงานที่สำคัญอย่างยิ่งในการรัฐประหารคือกองทัพภาคที่ ๑ หรือ ทภ.๑ ซึ่งเป็นกองทัพที่อยู่ตรงกลางประเทศ มีหน่วยกำลังรบขึ้นตรง ๓ กองพล คือ พล.๑ รอ. พล.ร.๒ รอ. และ พล.ร.๙

แยกลงไปใน พล.ร.๒ รอ. (ปราจีนบุรี) มีหน่วยขึ้นตรงอีก ๓ คือ ร.๒ รอ. (ปราจีนฯ) ร.๑๒ รอ. (สระแก้ว) ร.๒๑ รอ. (ชลบุรี)

พล.ร.๒ รอ./ร.๒ รอ.และ ร.๑๒ รอ. คือ ''บูรพาพยัคฆ์'' หรือเสือตะวันออก

ไข่แดงแถวนี้คือ ร.๒๑ รอ. ที่รู้กันว่าเป็น ''ทหารเสือราชินี'' สายตรงสู่อำนาจสูงส่งของบ้านเมือง แต่อำนาจส่วนตัวแต่ละคนไม่เท่ากัน สุดแต่ว่าใครจะพาตัวใกล้ชิดสนิทแนบขนาดไหน ไม่ได้หมายความว่าใหญ่โตเหนือมนุษย์กันไปหมดทั้ง ร.๒๑ รอ.

ผบ.พล.ร.๒ รอ. ที่มีบทบาทสำคัญในการรัฐประหาร ส่วนใหญ่โตมาจาก ร.๒๑ รอ. ก็ด้วยแรงหนุนจาก “ลมบน”

ใส่ชื่อและหน้าคนลงไปเสียหน่อย ย้อนไปที่ตัวละครคราวรัฐประหาร ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙ จะพบคนอย่าง พลเอกประวิตร วงษ์สุวรรณ ผู้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของรัฐบาลอำมาตย์ อันเป็นบำเหน็จรางวัลสำหรับการโค่นรัฐบาลเลือกตั้งเมื่อปี ๒๕๔๙

ความจริงพลเอกประวิตรฯ เริ่มต้นที่ ร.๒๑ รอ.แต่ย้ายไปร.๑๒ รอ.ตั้งแต่เป็นพันตรี เพราะขัดแย้งกับ พันโทณรงค์เดช นันทโพธิเดช อย่างรุนแรง กรณีพิพาทกับ “ยอดดอยในดวงใจ” ดับรัศมีพลเอกประวิตรฯ ไปนาน จนมาก้าวหน้าได้ในภายหลังเพราะแรงหนุนจากคนที่ต้องเป็นหนี้บุญคุณกันตลอดไป ได้แก่ พลเอกเชษฐา ฐานะจาโร และ นายเสนาะ เทียนทอง บวกแรงหนุนที่เพื่อนเก่าโรงเรียนเซ็นคาเบรียล (สายธุรกิจ) ส่งมาให้

ผู้บัญชาการทหารบก พลเอกอนุพงษ์ เผ่าจินดา ก็เติบโตจาก ร.๒๑ รอ.แต่ไม่เคยใกล้ชิดศูนย์อำนาจ แถมเจ็บช้ำน้ำใจเพราะรุ่นน้องอย่าง พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา รองผู้บัญชาการทหารบก ทำการ “แซะ” ถึง ๒ ครั้งในช่วงเป็น ผบ.กรม และ ผบ.พล. เกือบจะคว่ำอยู่เหมือนกัน โชคดีได้นายกทักษิณฯ และพลเอกชัยสิทธิ์ ชินวัตร เข้าช่วยจนได้เป็น ผบ.พล.๑ รอ. จากนั้นก็ถูกพลเอกประยุทธ์ฯ ตามมาดันแล้วดันอีกจนถึงปัจจุบัน

คบกันอยู่ได้ทั้งที่ฟาดฟันกันมาอย่างนี้เพราะถือว่าสมประโยชน์แบบพิสดาร

แม่ทัพภาคที่ ๑ พลโทคณิต สาพิทักษ์ ก้าวจาก พล.ร.๙ ย้ายมา ร.๑๒ รอ. พบพลเอกประวิตรฯ เมื่อครองยศพันตรี และใกล้ชิดกันมาแต่บัดนั้น เพื่อนฝูงคุยลับหลังว่าเป็นคนพันธุ์เอาใจนายได้สุดยอด ส่วนตัวเองยึดถือลัทธิสุขนิยม

''บูรพาพยัคฆ์'' ทั้งสามพยายามจะบินให้ถึง “ลมบน” โดยอาศัยพลเอกประยุทธ์ฯ สุดท้ายตระหนักว่าตัวเองเป็นได้เพียงข้าวนอกนา

ตัวพลเอกประยุทธ์ฯ เติบโตจาก ร.๒๑ รอ. จนกลายเป็น “เด็กสร้าง” ตอนครองยศพันเอกและกลายเป็นทหารเสือสายตรง เพื่อนฝูงพี่น้องรู้ว่าขาดศักยภาพ แต่ยอมรับกันว่าเป็นนักตอบสนองชนิดพร้อมทุกเมื่อ เจ้าอารมณ์ หุนหันพลันแล่น เก่งคนเดียว ไม่ถนอมน้ำใจใคร แต่ตาไกลพอที่จะคว้าเพื่อนร่วมรุ่นโดยสารมาด้วยหลายราย เช่น พลโทดาว์พงษ์ รัตนสุวรรณ (หัวขบวนสาย ร.๑๑ รอ.) พลตรีวิลาส อรุณศรี (อดีต ผบ.พล.ม.๒) พลเรือเอกพะจุณน์ ตามประทีป (ณ สี่เสาเทเวศร์) เป็นต้น

สนับสนุนพลโทดาว์พงษ์ฯ เป็นแม่ทัพภาคที่ ๑ แต่ “บูรพาพยัคฆ์” กลับเลือกพลโทคณิตฯ อาการแยกวงจึงบังเกิดอยู่ภายใน

ฝ่ายประชาธิปไตยควรรู้ด้วยว่า ผบ.กรม ของพล.ร.๙ ทุกกรมมาจาก ร.๒๑ รอ. ทั้งนั้น

ขอเชิญดวงตาทั้ง ๖๔ ล้านคู่มองคนเหล่านี้ไว้ให้ดีเถิดครับ.


---------------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 8 ประชาธิปไตยบนหลักการใหม่


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 8 : ประชาธิปไตยบนหลักการใหม่
โดย : กาหลิบ
พิมพ์ครั้งแรก : กุมภาพันธ์ 2550 (หนังสือพิมพ์โลกวันนี้รายวัน)

******************************************************************************
ในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ การประท้วงที่หน้าศาลมีขึ้นเป็นประจำ และออกจะรุนแรงในเชิงเนื้อหาเสมอ

******************************************************************************
ประชาธิปไตยบนหลักการใหม่

วิกฤติการณ์การเมืองรอบนี้ ทำให้เกิดหลักการใหม่ๆ หลายอย่าง ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าจะเป็นผลดีต่อประชาธิปไตยในระยะยาวทั้งหมดหรือไม่ ต้องพูดเชยๆ อย่างที่เขาชอบพูดกันเมื่อจนตรอกขึ้นมาว่า...ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็แล้วกัน

สิ่งที่น่าพิจารณามากเป็นพิเศษคือการตัดสินจำคุกบุคคลที่ไปแสดงความเห็นตรงหน้าศาล ในวันพิจารณาพิพากษาคดีของอดีตกรรมการการเลือกตั้ง ว่าเป็นการกระทำที่ศาลจะไม่อดทนและไม่ถือว่ากระทำได้อีกต่อไป จึงจำคุกเสียเพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่าง

นับเป็นครั้งแรกที่มีการลงโทษบุคคลและพวกในลักษณะนี้ กระเทือนต่อการรวมตัวกันในแบบที่เรียกกันติดปากว่า ม็อบ เป็นอย่างยิ่ง

เพราะเกิดพื้นที่ที่ไม่สามารถ “ม็อบ” ได้งอกขึ้นมาใหม่ในเมืองไทย

เรื่องแบบนี้ต้องเคารพศาลด้วยการปฏิบัติตามที่ท่านสั่ง แต่จิตวิญญาณของมนุษย์ยังพอมีอยู่ ทำให้เราต้องนำมาคิดใคร่ครวญระหว่างกันให้ดี

แยกให้ชัดระหว่างการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าแล้วเลิก กับการวางบรรทัดฐานในระยะยาวอย่างชนิดไม่เลิก

ประชาธิปไตยนั้นเป็นของที่เปราะบางนัก บางคนเรียกว่าเป็นพื้นที่เล็กๆ ระหว่างสวรรค์กับนรกเอาเลย ค่าที่ว่าของอย่างเดียวกันสำหรับประชาธิปไตยอาจจะถูกพลิกควับเดียวกลายเป็นเครื่องมือของระบอบอื่นไปได้

หลายระบอบใช้ประชาธิปไตยเป็นนกต่อ และซ่อนระบอบที่ตนเองต้องการจริงๆ เอาไว้

การแสดงออกของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยนั้นเป็นเรื่องสำคัญในทุกสังคมประชาธิปไตย ใครที่ “อนุญาต” ให้แสดงออกได้มาก ไม่ว่าจะบ้าบอแค่ไหนในสายตาของใครก็ตาม ก็ถือกันว่าเป็นประชาธิปไตยมาก

ใครที่มีข้อจำกัดหรือควบคุมมาก ก็ถือว่าประชาธิปไตยน้อยลงไปตามส่วน

ในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ การประท้วงที่หน้าศาลมีขึ้นเป็นประจำ และออกจะรุนแรงในเชิงเนื้อหาเสมอ

ผมเคยไปเดินเตร่อยู่แถวหน้าศาลฎีกาในกรุงวอชิงตัน ที่อยู่ตรงข้ามกับรัฐสภาหรือคองเกรสส์ เพื่อดูเขาประท้วงกันหลายครั้ง ยังจำได้ว่าน่าตื่นตาตื่นใจมาก

เรื่องที่ประท้วงก็หลากหลาย แต่ยอดฮิตก็จะมีเรื่องสิทธิในการทำแท้ง สิทธิในการพกพาอาวุธปืน สิทธิในการตาย (คือให้หมอฉีดยาให้ตายจากไปได้ ถ้าไม่อยากทนทุกข์กับโรคที่ตนเองผจญอยู่) ไปจนถึงนโยบายเกี่ยวกับเกย์หรือรักร่วมเพศ

ผมเข้าไปสนทนาธรรมกับผู้ประท้วงเหล่านี้ ก็เลยรู้ว่าส่วนใหญ่แกก็ไปประท้วงมาทุกที่ ตั้งแต่หน้าทำเนียบขาว หน้าคองเกรสส์ หน้าบริษัทเอกชนที่เกี่ยวข้อง หน้าบ้านของตัวละครสำคัญๆ ในเรื่องนั้น ไปจนถึงสำนักงานหนังสือพิมพ์ ซึ่งไม่ได้ไปประท้วงแต่อยากจะเป็นข่าว

เหตุที่มาลงเอยที่ศาลฎีกาก็เพราะว่าเป็นคำตอบสุดท้าย โดยเฉพาะในกรณีที่เกิดความขัดแย้งระหว่างฝ่ายบริหารและฝ่ายนิติบัญญัติ และผู้ประท้วงต้องการพิทักษ์สิทธิตามรัฐธรรมนูญของตน

ชนะหรือแพ้ที่นี่ก็ถือเป็นเด็ดขาด ต้องรอไปอีกหลายปีกว่าจะเกิดคดีใหม่ๆ ในเรื่องเดิมๆ ที่ประชาชนสนใจ ก็อาจจะมีการต่อสู้เพื่อเปลี่ยนหลักการไปในอีกทิศทางหนึ่งได้

เพราะตัวอย่างเหล่านี้ ทำให้เกิดความเชื่อมโยงบางอย่าง

การประท้วงที่พิสูจน์ไม่ได้ว่าใครจ้างมา หรือมาเพราะต้องการทำลายกระบวนการยุติธรรมของบ้านเมือง สมควรหรือไม่ที่จะถูกห้ามขาด เพราะเป็นเพียงการแสดงออกต่อเนื่องกับเวทีอื่นๆ ที่อนุญาตให้เขาแสดงออกได้

เรื่องนี้น่าคิด เพราะเป็นสิทธิอันลึกซึ้งของคนในสังคมที่ยังเรียกตนเองว่าประชาธิปไตย

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ยังทรงเฉลิมพระนามมาตลอดว่า “เอนกนิกรสโมสรสมมติ” หมายความว่าเสวยราชย์เพราะประชาชนยกให้ท่านเป็น

คิดดูก็แล้วกัน.
----------------------------------------------------------------------------------

TPNews - เชิญสมัครเป็นสมาชิกข่าวสั้นผ่านมือถือ (SMS)

TPNews - เชิญสมัครเป็นสมาชิก

***"TPNews" ขอเชิญผู้มีหัวใจรักประชาธิปไตยทุกท่าน สมัครเป็นสมาชิกข่าวสั้นผ่านมือถือ (SMS) เพื่อนำรายได้ช่วยสนับสนุนการต่อสู้กับระบอบอำมาตยาธิปไตย***

***TPNews (Thai People News) : ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-456 6794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)***

******************************************************************************

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 7 เจ้าที่ย่อมมีฤทธิ์


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 7 : เจ้าที่ย่อมมีฤทธิ์
โดย : กาหลิบ
พิมพ์ครั้งแรก : กุมภาพันธ์ 2550 (หนังสือพิมพ์โลกวันนี้รายวัน)

*******************************************************************************
ผู้ใหญ่บ้านคนหนึ่งรีบออกมารับว่า ลงมือทาสีเอง เห็นศาลพระภูมิท่านเก่ามากแล้ว ไม่น่าดู ก็เลยซื้อสีมาทาจนเอี่ยมอ่องแล้วเห็นไหม?

*******************************************************************************
เจ้าที่ย่อมมีฤทธิ์

สัปดาห์หลังวันหยุดยาวดูจะหนักหนาสาหัสอยู่ ผมก็เลยเปลี่ยนใจไม่อยากเพิ่มความกดดันให้กับใคร เล่านิทานกันเล่นดีกว่า

กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้ ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งมีศาลพระภูมิเก่าแก่ที่คนในหมู่บ้านนับถือมาก ศาลนี้ก็เหมือนศาลพระภูมิเจ้าที่ทั่วไป ทำด้วยไม้สัก เก่าคร่ำ มีหลังคาทรงไทยสวยงาม เห็นได้ชัดว่าสร้างขึ้นด้วยความประณีตบรรจง ถึงจะไม่หรูหราอัครฐานแต่ก็น่าชม

ความนับถือในศาลพระภูมิแห่งนี้ทำให้ชาวบ้านเวียนเข้ามาบูชาโดยตลอด บางคนเข้ามาขอทำน้ำมนต์ไปให้พ่อแม่ดื่มกิน เพราะนอนแบบลุกไม่ขึ้น วิธีการก็ทำง่ายๆ เอาขวดใส่น้ำสะอาดมาเต็มปรี่ทีเดียว จากนั้นก็กราบกรานขอพรจากเจ้าที่ตามที่ตัวต้องการ เมื่อยกขวดนั้นขึ้นจบเหนือศีรษะก็เป็นอันเสร็จพิธี เอาน้ำกลับบ้านไปป้อนพ่อแม่

ได้ข่าวว่าหายวันหายคืน นี่เห็นออกมานั่งสบายอยู่ใต้ถุนเรือนแล้ว

บางคนก็มาขอฝนสำหรับนาข้าว เพราะปีกลายแล้งจนใจหาย เป็นหนี้สินเพิ่มขึ้นอีกไม่รู้จักเท่าไหร่ ลูกเรียนอยู่ราชภัฏก็ยังไม่รู้จะไปกู้เงินใครมาส่งเสีย ถ้าเจ้าที่จะกรุณาบันดาลให้ฟ้าฝนสมบูรณ์ ก็จะช่วยเหลือเยียวยาได้อย่างวิเศษ

บ้างเข้ามาขอหวย อ้างเสียด้วยว่าตลอดชีวิตไม่เคยคิดร้ายต่อใครเลย แต่ก็จนแสนจน ถ้าหลวงพ่อจะให้เห็นเลขสักหน่อยก็จะพอเป็นเบี้ยต่อไส้ได้บ้าง

เลขก็ปรากฏขึ้นบนเถ้าของธูปทันทีเลยเหมือนกัน ป้าแกก็ดีอกดีใจรีบกลับไปฝากเขาแทง ถูกหรือไม่ไม่ได้กลับมาบอก

ความนิยมในศาลพระภูมิมีมากจนชาวบ้านบอกให้ผู้ใหญ่บ้านจัดงานประจำปีขึ้นทุกปี งานฉลองเจ้าที่กลายเป็นงานใหญ่ที่สุดของหมู่บ้าน ขนาดนายอำเภอยังมาร่วมงาน ชาวบ้านจะแต่งตัวสวยงามยิ้มแย้มแจ่มใส ไอ้หนุ่มอีสาวก็เฮฮาเตลิดเปิดเปิงไป บางทีกลับมาดึกๆ ดื่นๆ หรือล่อเอาเช้าเลยก็หลายราย

ผ้าแพรสีต่างๆ ช้างม้าวัวควายตัวเล็กๆ ค่อยปรากฏขึ้นในศาลและรอบศาล สวยงามน่ากราบไหว้ขึ้นทุกที รถจากนอกเมืองผ่านมายังชะลอเหมือนจะรู้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ และพากันบีบแตรถวาย

วันหนึ่งผู้ใหญ่บ้านคนเก่าเกิดล้มเจ็บ บอกให้ใครๆ รู้ว่ากูทำงานไม่ไหวแล้ว ไปตามใครมาทำแทนกูทีเถิด ทำอย่างไรล่ะคราวนี้ ลูกหลานแกก็ไม่มีสักคน ชาวบ้านก็มองหน้ากันไปมา

“ฉันเอง” ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นในโบสถ์ “ฉันอาสาช่วยงานไปก่อนจนกว่าผู้ใหญ่แกจะหายดี”

ชาวบ้านซุบซิบกันพึมพำ ทุกคนรู้ว่าแกเป็นเจ้าของร้านที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ย้ายมาจากไหนไม่รู้สักสองสามปีแล้ว รู้แต่ว่าแกมาตั้งตัวได้ที่นี่ จนชาวบ้านเป็นลูกค้าและเป็นลูกหนี้แกทั้งนั้น

ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ออกแรงแข็งขัน เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้นหมู่บ้านก็สวยงามขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

ศาลารอรถที่เคยเอียงกะเท่เร่จะพังมิพังแหล่ เดี๋ยวนี้แข็งแรงมั่นคง มีลุงแก่ๆ สองสามคนไปนั่งโขกหมากรุกได้ทุกวัน

สุขศาลาก็ทาสีใหม่เสียสวยงาม แค่เข้าไปก็รู้สึกว่าหายป่วย มันเพลิดเพลินเจริญใจดี

วัดกลางก็กลายเป็นวัดสะอาดสะอ้าน องค์พระประธานอร่ามไปหมดทีเดียว เพราะผู้ใหญ่แกนำขบวนสรงน้ำทำความสะอาดองค์พระ และแกยังเลี้ยงมื้อกลางวันกับมื้อเย็นตั้งสองมื้อ

คนเริ่มจะลืมผู้ใหญ่บ้านคนเก่าที่นอนป่วยอยู่ พาลนึกว่าแกตายไปแล้วเสียด้วยซ้ำไป

แต่แล้ววันหนึ่ง คนก็ตะลึงกันไปทั้งหมู่บ้าน เมื่อเดินเข้าถึงลานกลางหมู่บ้านแล้วก็เห็นภาพนั้นกันทั่ว แม่สาวร้องวี้ดว้าย ไอ้หนุ่มเอะอะว่าอะไรกันวะ ส่วนยายแก่สองสามคนนั่นเป็นลมไปเลย

ศาลพระภูมิกลายเป็นสีชมพูสด

ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่รีบออกมารับว่าลงมือทาสีเอง เห็นศาลพระภูมิท่านเก่ามากแล้วไม่น่าดู ก็เลยซื้อสีมาทาจนเอี่ยมอ่องแล้วเห็นไหม

ชาวบ้านอ้าปากค้าง

ผู้ใหญ่บ้านคนเก่ารู้ข่าว จึงตีกลองเรียกประชุมชาวบ้านทั้งหมด บอกให้รู้โดยทั่วกันว่าผู้ใหญ่คนใหม่มันกาลีบ้านกาลีเมือง เอาไว้ไม่ได้แล้ว ขอให้ชาวบ้านจงไปจัดการมันให้จงได้

จงอย่าไปนึกถึงอะไรดีๆ ที่มันเคยทำ

ชาวบ้านก็เลยรุมสหบาทาผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ ไม่ยอมฟังเสียงครวญคร่ำว่าทำไปด้วยเจตนาดีแท้ๆ จนแกเงียบเสียงไปเลย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความคิดที่จะพัฒนาทุกคนนั้นผิด บางคนเขาก็ไม่อยากถูกพัฒนาก็มี

และยังสอนอีกด้วยว่า อยากพัฒนาที่ดินก็ทำไป แต่อย่าไปแตะต้องศาลพระภูมิเข้าให้ก็แล้วกัน.

----------------------------------------------------------------------------------


วันศุกร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

คำต่อคำ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร : ซีรีส์เกร็ดชีวิต ตอนที่ 1


โดย : พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
ที่มา : รายการ ทอล์ก อะราวด์ เดอะ เวิลด์ #22
เรียบเรียงจากการออกอากาศ วันอังคารที่ 26 มกราคม 2553

**************************************************************************

เกร็ดชีวิต : ตอนที่ 1

พี่น้องครับ ผมจำเป็นอย่างยิ่งที่วันนี้จะขอใช้รายการนี้เล่าชีวิต จำเป็นต้องเล่าซ้ำเพราะว่าคนรุ่นใหม่หลายคนไม่รู้เรื่องชีวิตผม เพราะผมเห็นในทวิตเตอร์ที่เข้ามาโจมตีผม บางรายก็พวกแต่งตั้ง บางรายเป็นเด็กรุ่นใหม่ เขาไม่รู้ว่าครอบครัวผมทำมาหากินจนร่ำรวยแล้วค่อยเข้าสู่การเมือง ไม่ใช่มาร่ำรวยจากการเมือง แต่เราก็มีค่าใช้จ่ายกับการเมืองพอสมควรเนื่องจากว่าไม่ต้องการเห็นคนของพรรคไปทำอะไรไม่ดี ก็พยายามใช้จ่ายตรงนี้ แต่ขณะนี้คนรุ่นใหม่บางทีก็ไม่เข้าใจ หาว่าผมไปโกงมาได้ยังไงตั้ง 76,000 ล้าน

เงิน 76,000 ล้านเป็นเงินที่ประกาศล่วงหน้าก่อนเป็นนักการเมือง เพราะฉะนั้นจะยึดเงินที่ประกาศไว้ล่วงหน้าก่อนเข้าสู่การเมืองผมยังไม่เห็นที่ไหนในโลกเขาทำกัน แต่วันนี้คนที่เป็นปฏิปักษ์กับผมและไร้คุณธรรม ไร้จริยธรรม ไร้ซึ่งหลักธรรม หลักของชีวิต ผมเกลียดใครก็แล้วแต่ผมทำไม่ได้เพราะว่าหลักธรรม เมตตาธรรม หรือหลักของสิ่งที่เป็นความถูกต้อง ผมไปเห็นรัฐบาลของสหรัฐอเมริกาที่เขาขนเงินเป็นล้านๆไปช่วยอุ้มแบงก์ อุ้มสถาบันการเงินทั้งหลายที่ล้มไป ที่เขาไปฟ้องเอาเงินคืนจากผู้บริหารว่าผู้บริหารได้โบนัสเยอะแยะไปขอคืนนั้น ไม่มีหรอกครับ เพราะเขาถือว่าถ้าทำผิดกฎหมายก็ว่าผิดไป แต่ทางแพ่งถือว่าเป็นลูกจ้างมากินเงินเดือนและทำงาน เมื่อทำงานแล้วกำไรก็ไม่ได้ยกให้เขา แต่ขาดทุนจะไปเอาที่เขามันก็ไม่ใช่ครับ
ก็เหมือนกัน ผมบริหารงานเป็นนายกรัฐมนตรีมา คุณไม่เห็นว่าผมมีความดีเลยหรือ หรือเห็นว่าทำชั่วตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้าย ผมแก้ปัญหายังไง ผมชำระหนี้ IMF ล่วงหน้าก่อน 2 ปีได้ โจมตีผมเรื่องน้ำมันก็ไม่เห็นบอกว่าผมทำความดีเลย แต่บอกว่าปล่อยเงินกู้ทำให้ประเทศเสียหายโดยไม่คำนึงถึงความเป็นธรรมและยุติธรรม ขอใช้เวลากับรายการนี้ และจะฟังกระแสตอบรับว่าท่านฟัง 1 ชั่วโมง ผมต้องถามพี่น้องว่าอยากฟังไหม

จริงๆแล้วที่จะเล่าให้ฟังเนี่ยจะไม่เล่าเพื่อโฆษณาตนเอง แต่อยากให้เข้าใจว่าชีวิตผมเป็นชีวิตที่ต่อสู้มาอย่างมีสีสัน เพื่อให้เป็นประโยชน์ในช่วงวิกฤตนี้ว่าจะเป็นประโยชน์กับท่านไหม ผมเป็นคนเกิดบ้านนอก ชนบทแท้ครับ ผมเกิดที่ อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ อยู่ห่างจากตัวเมือง 13 กิโลเมตร สมัยก่อนเริ่มต้นเท่าที่จำความได้พ่อแม่ผมก็ต้องมาต้มน้ำ ผมก็ตื่นพร้อมแม่ โดยแม่ขายผ้าในตลาด ระหว่างแม่รอพ่อลงมาผมก็ต้องไปกับคนงานที่บ้าน 1 คน เข็นรถใส่ผ้าไปขาย ผมนั่งหน้ากระบะ เข็นไปวางผ้าเรียงรอไว้ ผมก็เฝ้าผ้ารอแม่ คนงานก็กลับมาที่บ้านเพื่อมาช่วยพ่อ พอแม่ไปถึงผมก็มาช่วยล้างแก้ว ถุงพลาสติกไม่มี เสร็จแล้วก็ใช้เชือกทำเป็นหูหิ้ว เพราะใช้กระป๋องเจาะรูเพื่อใส่กาแฟ โอเลี้ยง บางทีก็ต้องโม่กาแฟทั้งๆที่ตัวยังเล็ก ทำอย่างนี้ทุกวันก่อนไปโรงเรียน

ตอนนั้นผมก็ไม่ได้เรียนโรงเรียน แต่เรียนเป็นอุบาสิกาวัดโรงธรรมสันกำแพง มีครูคนหนึ่งชื่อครูควาย เป็นคนอุตรดิตถ์มาอยู่เชียงใหม่ เป็นคนฉลาดมาก เข้าใจว่าคงจบแค่ ม.6 ธรรมดา แต่ฉลาด เก่งมาก ฉะฉาน เดือนหนึ่งจ่าย 10 บาทค่าเรียน แกก็มาสอนเป็นคนๆ ถ้าใครสนใจแกก็สอนนานหน่อย ใครไม่สนก็ผลัดกันมา เรียนตั้งแต่บวก ลบ คูณ หาร ผมจำความได้ว่า 3 วันสุดท้ายก่อนเข้า ป.1 แกสอนหารยาว เป็นการเรียนที่ทำให้ผมรู้จักวิธีคิด เพราะแกพูดเก่ง ชวนพูด ชวนคุย ชวนคิด และทำให้ทุกคนมานั่งฟังที่ดี เป็นผู้สอนที่ดี หลังจากนั้นผมชอบเลข ญาติผมเจอผมก็จะเรียกไปถามเลขในใจ ถามเรื่อยๆเหมือนให้เราถูกฝึกสมอง ให้คิดเป็น ให้เข้าใจ คณิตศาสตร์เป็นอะไรที่ทำให้คิดเก่ง

ป.3 ย้ายจากร้านขายกาแฟมาทำสวน ย่าให้ที่คุณพ่อมาเพื่อให้ไปทำสวน ตรงนี้ไม่ได้เรียนรู้เยอะ สมัยก่อนตู้เย็นใช้น้ำมันก๊าดจุดนะครับ เป็นตู้เย็นตู้เดียวในสันกำแพงเพื่อมาทำมาหากิน แช่โค้กขายเย็นๆ ทำให้คนสนใจมาก ก็ช่วยกันทำมาหากินอย่างนี้ แล้ววันที่ล็อตเตอรี่ออกก็ขายเรียงเบอร์ ฝึกคิด ฝึกทำ ฝึกใช้สมองตั้งแต่เด็กๆ มีการพูดจาคุยกัน ใช้งานกันตั้งแต่เด็ก ไม่ประคบประหงม แล้วก็ให้เด็กฝึกทำงานตั้งแต่เด็ก ผมจบ ป.3 ที่สันกำแพงแต่ไปซ้ำ ป.3 ที่มงฟอร์ต ตอนเช้ามีข้าวเหนียวหมูปิ้งขึ้นสองแถวไปโรงเรียนต้องจ่ายเดือนละ 25 บาท เบียดกันแน่น ไปส่งโรงเรียนทุกวันเช้าเย็น ช่วงนั้นที่บ้านสวนพ่อผมก็ขุดท้องร่องขึ้นมา ดินก็เอามาทำสวน ปลูกกล้วย ปลูกดอกไม้ด้วย ผมก็เอาใบตองลนเพื่อไม่ให้มันกรอบแล้วก็เอาไปขาย ที่สวนมีบ่อสำหรับเลี้ยงปลา

นี่คือชีวิตที่อยู่มาอย่างนี้จนถึง ม.4 ผมเพิ่งเคยเข้ากรุงเทพฯเป็นครั้งแรกเพราะญาติคุณย่าท้าผมว่าถ้าผมสอบได้เกิน 80% สอบได้เลขตัวเดียว ผมสอบได้ที่ 4 ญาติซื้อตั๋วรถไฟให้ไป 4 วัน มีญาติอยู่ที่เขาสามร้อยยอดเขาก็เลยพาผมไปด้วย ไปหัวหิน ไปพัทยาตอน 10 ขวบ ตื่นตาตื่นใจได้ไปดูโน่น ดูนี่ ทำให้ผมได้อยู่ต่างบ้าน เรียนรู้ พอกลับไปสันกำแพงตอนเด็กๆผมเป็นเจ้าของถนน เอาสเกตมาเล่น ตีแบดฯ ผมเล่นกีฬาตั้งแต่เด็ก เล่นทุกหน้า หน้าฝนเล่นบาสฯ ร้อนฟุตบอล หนาวแบดฯ กลางคืนสเกต ชอบออกกำลังตั้งแต่เด็ก ไม่เช่นนั้นวันนี้ไม่เป็นอย่างนี้หรอก

จนผมอายุ 15 ย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง ผมต้องซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปเก็บตังค์ค่าเช่า ชีวิตผมสัมผัสคนชนบทมาตลอด ทำงานช่วยพ่อแม่ เรียนหนังสือมาตลอด โชคดีเรียนเก่ง ขยันทำการบ้าน เท่ากับว่าไม่ต้องท่องหนังสือทำให้เราเข้าใจ ทำการบ้านด้วยตัวเอง มีเวลาเหลือตอนนั้นพ่อไปทำรถเมล์ กระเป๋าลงเวรกัน 4 ทุ่ม ผมต้องไปนั่งนับเหรียญ เช็กตั๋วว่าใครรับไปเท่าไร ขายเท่าไร พ่อผมก็ใจสู้ทำทุกเรื่อง ทำหลายอย่างก็โดนโกง มาเป็นนักเรียนเตรียมทหาร มีลูกน้องพ่อคนหนึ่งหวังดีกับพ่อให้อยู่เชียงใหม่เพราะพ่อไว้ใจผมที่สุด แต่ผมบอกว่าไม่เป็นไร เรื่องทรัพย์สินหาใหม่ได้ แต่ความรู้ถ้าไม่มีวันหน้าก็ไม่รู้ทำมาหากินยังไง ผมไปเรียนดีกว่า แล้วพี่ก็ช่วยพ่อละกัน ผมก็เลยไปเป็นนักเรียนเตรียมทหาร

ผมสอบเข้า 2 ปี ปีแรกตกหล่น ผมเรียนเตรียมทหารรุ่น 5 มาเป็นนักเรียนตำรวจ 2 ปี ฐานะทางบ้านก็ยังโอเค พอมาเป็นนักเรียนตำรวจก็ลำบาก จนจบนักเรียนตำรวจได้เงินเดือน 1,300 กว่าบาท ผมไปเช่าบ้านอยู่แถวเกียกกาย มีเตียงตัวหนึ่ง ตู้ตัวหนึ่ง มีพระวางไว้หลังตู้เสื้อผ้าให้สูงหน่อย อาบน้ำก็ใช้รวมกัน ทางบ้านฐานะไม่ดีผมก็ต้องช่วยตัวเองมากหน่อย บังเอิญว่าผมได้พบคุณหญิงตอนจบปี 1 กำลังขึ้นปี 2 คุณหญิงก็ไปเรียนเมืองนอกเพราะว่าไปเรียนภาษาอังกฤษอยู่เมืองนอก 1 ปี ผมอยู่ปี 4 ก็ตั้งใจว่าอยากไปเรียนเมืองนอก ตอนผมไปเรียนก็คิดว่าผมชอบวิทยาศาสตร์กับคณิตศาสตร์ ไปเรียนตำรวจ สาเหตุที่เลือกตำรวจเพราะว่าแถวบ้านเป็นทหารบก ทหารอากาศ ผมมาจากเชียงใหม่ว่ายน้ำไม่แข็งเลยเรียนตำรวจ ก็ติด ผมเป็นหัวหน้าชั้นปี 1 ผมได้ทุน ก.พ. ไปเรียนปริญญาโท ให้เดือนละ 160 ดอลลาร์ แม่ให้เงินมาพันเหรียญไปซื้อรถมือ 2 แต่ว่าผมเอาเงินที่แม่ให้มาไปดาวน์ ผ่อนรถเบนซ์อีกเดือนละ 80 ดอลลาร์

ไปตอนแรกภาษาอังกฤษยังไม่ดี ลงแค่ 3 วิชาเลยไปทำงาน ผมชอบทำอาหาร ตอนหลังมาให้เป็นผู้ช่วยกุ๊กทำอาหารเช้าที่โรงแรม พอได้ตังค์ก็เอามาผ่อนรถ ผมเรียนปริญญาโท 1 ปี 4 เดือน ซัมเมอร์ผมไม่เรียนเลย ไปเที่ยวเพราะอยากมีประสบการณ์กับอเมริกา ก็กลับมา คุณหญิงยังไม่กลับ ผมกลับมาก่อนมาปรับยศเป็น “ร้อยตำรวจเอก” เงินเดือน 1,800 บาท สักพักคุณหญิงก็กลับ กลับมาไม่นานก็แต่งงาน บ้านไม่มีอยู่เลยไปอยู่บ้านคุณหญิง เลยชวนไปเรียนปริญญาเอก คุณหญิงไปเป็นแม่บ้าน ผมไม่รู้ว่าโชคร้ายหรือดี ตอนเรียนปริญญาโทก็เป็น 14 ต.ค. 16 ปริญญาเอก 6 ต.ค. 19 ไปรู้ข่าวตอนอยู่เมืองนอก มีพฤษภาทมิฬที่อยู่เมืองไทย
ตอนจบโทคิดว่าแต่งงานก่อนดีกว่าไปอยู่เมืองนอก เพราะว่าเราไม่มีบ้าน ปรึกษากับคุณหญิงว่าพอไปเรียนจบเอกร้อยล้านน่าจะหาได้ ตั้งใจกันว่าไปเรียนกันก่อน ระหว่างเรียนยังอยู่หอพัก ได้อยู่ร่วมกัน ไปหากินเอาดาบหน้าเผื่อมีงานทำเก็บเงินเก็บทองบ้าง ผมเลยตัดสินในแต่งงานแล้วไปเรียนเมืองนอก พ่อตาช่วยเดือนละ 100 ดอลลาร์ ผมก็เอาเงินเดือนของตัวเองรวมกับเงินที่พ่อตาให้เป็น 1,900 ดอลลาร์ ไปเรียนหนังสือกับทำงานกัน คุณหญิงทำงานรับจ้างเลี้ยงเด็กเล็กเพราะภาษายังไม่แข็งแรง มีเวลาน้อยเลยไปรับจ้างส่งหนังสือพิมพ์ตอนเช้าๆ ไปมัดหนังสือพิมพ์ เรียนเอก 2 ปี 8 เดือนจบเพราะว่าอยากจบ เนื่องจากเรารู้ว่าเราเรียนพ่อแม่ก็ลำบาก นานๆแม่ส่งตังค์ไปให้ครั้งหนึ่ง ได้ไปซื้อของกินของดีๆบ้าง อยู่กันอย่างประหยัด นี่คือชีวิตที่ต้องสู้มา

พอจบปริญญาเอกก็กลับบ้าน มีรถที่ใช้อยู่เมืองนอกกลับมาด้วยคันหนึ่ง กับคุณหญิงคันหนึ่ง ขายไปก็ได้ทุนคืน ได้ตังค์กลับมา 200,000 บาท แต่ภาษีที่เอารถมาต้องเสีย 400,000 บาท เลยต้องไปยืมมาเสียภาษี ผมเองกลับมาก็ยังอาศัยบ้านพ่อตาอยู่ พ่อตาแม่ยายแยกกันอยู่ ผมก็ไปเบียดเบียนห้องผัวเมียอยู่ด้วยกัน นอกนั้นเขาก็อยู่ด้วยกัน นั่งคิดว่าทำไมเราถึงจะมีบ้าน ไม่มีตังค์มีแต่รถ ลูกก็เพิ่งได้ 5 เดือนกว่า จะทำยังไงดี คิดดิ้นรนว่าจะทำยังไงดี ผมจะเล่าให้พี่น้องฟังว่าใครมีปัญหาเรื่องดิ้นรนบ้าง พอดีมีเปิดรับครูสอนภาษาอังกฤษที่หนึ่ง รับผู้จัดการโรงแรม ผมก็กลางวันไปทำงาน กลางคืนก็ทำงานเพื่อผ่อนบ้าน อยากซื้อบ้านของตัวเอง มีลูกมีเมียแล้ว พยายามไปหางาน พอดีมีประสบการณ์ทำโรงแรมมาก่อน

ครอบครัวคุณหญิงเป็นข้าราชการ ก็ไม่รู้จักใคร ผมก็ไม่รู้จักใคร ผมสร้างตัวขึ้นมาทีละขั้น ตัดสินใจว่าญาติพี่น้องมีธุรกิจผ้าไหม ถ้าเราหยิบมาก่อนโดยที่ยังไม่จ่ายตังค์น่าจะได้ เลยไปขอเซ้งร้านท่านคิด 50,000 บาท เพราะรู้จักกับพ่อตา จ่ายล่วงหน้า 50,000 บาท ไม่ต้องเก็บค่าเซ้ง ขึ้นแชร์ก็ไม่รู้จักใคร รู้จักนักธุรกิจเล็กๆอยู่ 5 คนก็ขึ้นได้แค่ 6 มือทั้งตัวเอง ความที่ไม่รู้จักใครจริงๆก็เริ่มต้นอย่างนั้น ตังค์ก็ไม่มีหมุนเวียน ผมไปเช่าสินค้าที่แปะโป้งมาวางขาย พอเปิดร้านขาย “โอ๊ค” (พานทองแท้) ก็ยังตัวเล็กๆ นั่งรถเข็นอยู่เลย คุณหญิงก็เอาโอ๊คไปเฝ้าร้านทุกวันแต่ขายไม่ได้เลย ดีที่ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรมากเนื่องจากว่าคนกันเองขายเอง ผมก็คิดว่าจะทำยังไงดี บอกคุณหญิงว่าเฝ้าร้านนะจะหาอย่างอื่นทำ อย่างนี้ไปไม่รอดแน่

จากนั้นผมเข้าไปหาเพื่อน ไปไฟว์สตาร์ นั่งดูหนังบังเอิญว่ามีเรื่องหนึ่งสายเหนือยังขายใครไม่ได้ พระเอก นางเอกยังใหม่ ผมไปดูหนังเรื่องบ้านทรายทองของรุจน์ รณภพ ไปดูครั้งแรกไม่เคยซื้อหนังมาก่อน เพื่อนก็เชียร์ให้ซื้อบอกหนังดี ผมก็ต่อรองเขา 1 ล้านบาท แถมให้สายสระบุรี ให้ฟิล์มมา เบนซ์พวงมาลัยซ้ายผมนั่นแหละเอาไปให้พรรคพวกขอโอนลอยให้เขา แลกเช็คมา 1 ล้านบาทเพื่อเอามาจ่ายค่าหนัง ก็เสี่ยงนะครับแต่เราดูแล้วว่าหนังเขาก็มีโอกาส ถ้าฟลุคก็มีกำไรเลย คุณรุจน์ก็เชียร์ให้ซื้อ สรุปแล้วหนังเรื่องนี้ได้มาล้านกว่าๆ ตั้งแต่นั้นมามีรถคัน มีเงินล้านแล้วก็ไปซื้อหนังต่ออีกเรื่อง เข้าใจว่าเรื่องยอดตลกของเด่น ดอกประดู่ ได้กำไร 300,000 บาท

พอดีพ่อตามีบ้านอยู่ท้ายซอยโชคชัย 4 เป็นบ้านชั้นเดียวเล็กๆ เวลาฝนตกลำบากก็เลยขอพ่อ ผมก็เลยเอาตังค์ที่ได้มาแต่งบ้าน มาอยู่บ้านหลังนี้ 6 ปีจนน้องเอม (พิณทองทา) คลอด อยู่บ้านนี้จนน้องเอมได้ 4 ขวบโดยประมาณ ตอนหลังความที่ตั้งเนื้อตั้งตัวได้บ้านที่ลาดพร้าวเราก็ปิดไว้ไม่ได้ทำอะไร เพราะเราย้ายไปบ้านใหม่ ตอนนั้นยังไม่รวยนะครับ มีตังค์ได้สักพักหนังก็เริ่มขาดทุน เงินเริ่มหมด ความที่ผมมีมนุษยสัมพันธ์ดี มียศ ไปสร้างสัมพันธ์กับผู้จัดการแบงก์ ตอนหลังมาคุณหญิงบอกว่าเธอมีความรู้ ผมก็เลยบอกว่าจะทำยังไงเพราะเงินหมุนไม่มี มีหนี้สินอีก ตอนนั้นเช็คผมเริ่มเด้งแล้ว คนที่รับเช็คผมก็ไปขายต่อ เช็คขายเช็ค ก็ไปขายให้กับวงการหนัง

มีอยู่วันหนึ่งเพื่อนผมมีที่ราชวัตรขอเอาโรงหนังตรงนี้ เขาเป็นหนี้แบงก์ ผมก็อยากมีหลักทรัพย์ สมัยก่อนก็ไม่รู้ คิดเรื่องนี้ไม่เก่งพอ เขาก็มานั่งคุยกัน มีอยู่วันหนึ่งบอกว่าผมขอกู้เงินได้ไหม ผมจะเอาโรงหนัง ตึกแถวที่ราชวัตรมาเข้าแบงก์ เขาก็นั่งมองหน้าผมเพราะเป็นคนจีน ชอบดูโหงวเฮ้ง นั่งมองหน้าผมเสร็จแล้วก็บอกว่า อั๊วขอ 18.5 ล้านบาท ก็เลยได้เป็นเจ้าของที่ราชวัตร ต้นกำเนิดของกลุ่มชินคอร์ป ที่สุดก็เป็นหนี้อีก แต่เป็นความแพ่งผมก็ยังไม่จ่าย จ่ายที่เป็นอาญาก่อน แล้วผมก็บอกว่า เฮ้ย...อั๊วไม่ชักดาบแน่แต่ขอเวลาหน่อย คุณหญิงเลยบอกว่าเธอมีความรู้ เธอไปทำธุรกิจที่มีความรู้ดีกว่า ที่สุดคุณหญิงถามว่าหนี้ทั้งหมดเท่าไร ผมบอกว่าถ้าเราได้ 10 ล้านบาทเราหายใจไปสู่ธุรกิจใหม่ได้

ช่วงนั้นต้องยอมรับว่าเหนื่อยแล้วต้องพัก ไม่งั้นไม่ไหว จำไว้เลยนะครับเวลาเครียด เหนื่อยต้องพัก ไม่งั้นสู้ไม่ไหว เวลานอนต้องนอนให้หลับ ตาลืมแล้วค่อยคิด นี่ผมทำมาตลอดอย่างสม่ำเสมอ จนสุดท้ายผมไปทำคอมพิวเตอร์ ระหว่างนั้นเราก็ไม่รู้จะทำยังไง ย้ายเงินหนีดอกเบี้ยแพงจากธนาคารไปจำนวนหนึ่ง เสร็จแล้วไม่รู้ทำไงก็เลยทุบโรงหนัง ธนาคารโกรธมากว่าทุบไม่บอก ก็ไปนั่งอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟัง ประกาศสร้างคอนโดมิเนียม ยังมีแค่ 3-4 แห่งใกล้เขตพระราชฐานสร้างได้ไม่เกิน 21 ชั้น ที่สุดสร้าง 7 ชั้น กำไรหายไปเลยนะ ประกาศขาย โฆษณาไป มีทั้งหมด 90 ห้อง ค่าโฆษณากินหมดก็เลยหยุดขาย มีคนซื้อไปสัก 10 กว่าห้อง ไม่ได้ทุนเลย

ไปทำเรื่องคอมพิวเตอร์เนี่ยล่ะ จะเล่าให้ฟังว่าผมเอาตัวรอดมาได้ยังไง ถืออย่างนี้ว่าเจ๊งแสนทำล้าน เจ๊งล้านทำสิบล้าน ไม่งั้นใช้หนี้ไม่ได้ จะเล่าให้ฟังในตอนต่อไปเพื่อให้เด็กรุ่นใหม่ได้รู้ว่า กว่าจะเป็นผมวันนี้ชีวิตต่อสู้ลำบาก เสี่ยงคุกมา

ตอนนี้ทุกคนลำบาก ผมเชื่อว่าผมลำบากกว่าเยอะสมัยก่อนเพราะไม่มีเครดิต ไม่มีพวก วันนี้สวัสดีครับ


******************************************************************************
ฉบับแปลภาษาอังกฤษ
Chapter 1 (Tuesday, January 26, 2010)
******************************************************************************

“I Built My Life”
by Dr. Thaksin Shinawatra (Prime Minister of Thailand, 2001-2006)

Chapter 1 (Tuesday, January 26, 2010)

A lot of my self-appointed enemies are now working so hard in branding me a figure of corruption. Thai media in the likes of The Nation, The Manager Group, Naewna, Thaipost. All of them are busily doing “negative campaign” hoping to influence the court soon to judge me and my family of the seized 76,000 million Baht, which is the fruit of my life’s work. Influencing the court is indeed a violation of the court’s jurisdiction. But they still do. That is precisely why I must ask you to allow me to use a portion of this show to tell you of my life struggle, as some people, especially those of the new generations, do not know what is true and what is pure fiction. They must know that I and my family have been wealthy long before our entrance to politics, and politics have never been a tool or a source of our wealth.

Such seizure, deemed “robbery” by some, is against all principles of ethics and morality. These people are in total lack of life principle. I may dislike someone intensely, but I have never gone after the person beyond these principles. Look what happens in the US. The government is financing in great amount the struggling financial and insurance corporations. One must look at the bright and gloomy sides to understand the overall. Have I been bad from day one, when I assumed Thailand’s premiership, to the very last? My premiership has absolutely nothing to claim credits for, hasn’t it? Our loan to Myanmar, to cite just one such accusation, is portrayed as my financing them so they could buy products sold to them by my family companies. How about those concessions they granted to PTT (Thailand’s Petroleum) along the years? Don’t they count as a merit to obtain such loan?

This is my way of explaining to all of you, the fair-minded international citizens, of the truth betrayed nowadays in Thailand. If you like it, I will consider expanding the show into 2 hours. It is not my self-advertising. Rather my life anecdotes. I will tell all. My colorful fights in my working life. Hope it help you in your own tough times right now.

I was born in the country, San Kampang, Chiangmai, away from what you would call an urban life. The nearest town was 13 kilometres away, with big trees on the 2 long road sides. My father had a motorcycle and struggled to make ends meet. At the age of 3-4, I started my memories of his and my mother’s hard works. He opened a small, country-style coffee corner. My mom woke up first, along with me, and boiled the water for dad. He would come down and start selling. By that time, my mom went to the open market for her business of selling clothes. Before she arrived, I would get there with a helper of hers. I was a little one so I sat in the frontal part of a wooden cart we used for clothes. I would just sit there, watching out for our products, till my mom showed up. I went back home and helped cleaning coffee glasses. Sometimes I did it on the stretch of my toes, as I was so small. This became my routine before going out to school.

There was no such thing as kindergarten at the time. However, there was a volunteer at the Rongtham Temple by the name of “Kru Kwai” (Teacher Buffalo) from Uttaradit. She was not highly-educated, but she was one superb teacher. Parents paid her 80 Baht per month to teach their children. I was a student of hers. She would give us an individual session. Interested students got a longer session. From basic Thai language to Mathematics. Kru Kwai was an excellent Math teacher. I learned plus, minus, times, divided. Pretty advanced for a child that age. I believe Kru Kwai was responsible for my progressive and interactive thinking process, which benefits me in later years.

My family helped here, too. Senior family members always challenged me, teasingly, to do Math. They would keep asking my all those Math puzzles until I was cornered. Math helps you think.

When I was in Grade 3, my dad changed from a coffee shop business to farming. My granny gave him a piece of land and he turned it into a fruit field. I learned a lot here. Dad was not highly-educated, but he was fond of new technologies. He went to Thammasat, which was then an open university much like Ramkanheang today. I remember that our little coffee shop had a refrigerator. It was oil-generated. The only one in that area. The fridge attracted a lot of people. We sold soda water and my mom’s frozen foodstuffs. I helped them selling “Wanyen” or an ice stick with a bit of sweet syrup, one “Slung” (one cent) a piece. Same as lottery results. One Slung a sheet also. My dad grew oranges and bananas. I sold banana leaves (people used them as today’s plastic bags) and flowers attached on banana’s trunk. Money from that was used to buy food back home. I grew up all my life like this, making a living with hard works.

At the time I enrolled at Montford, which was and is a famous school. I was forced to repeat Grade 3 because the first 2 Shinawatra boys’ academic performance was so poor they thought the third one must be as bad.

My very first visit to Bangkok was when I was in Grade 4. A cousin bet me to obtain 80% or over on my academic report. The reward was to take me to Bangkok. I got 84%. I traveled to Bangkok with my granny and we stayed for 4 days. On the way, we stopped at Kao Samroyyod (the Mountain of 300 Peaks), where my now well-publicized photograph among pineapples was taken. It was owned by my dad’s friend, who sold him tractors for our farm. With 400 Baht given by my granny, so much at the time, I bought some toys back home. One of them was roller-skate shoes, the wheel kind. We the kids played them at night when the road was empty. I played with these toys. I got into sports of every kind. We played all seasons, even when it rained.

Dad changed his work again. He was now a compradore of the Nakorn Luang Thai Bank. A compradore at the time screened loans giving out to the applicants. Eventually, he took over some troubled businesses from his clients. I remembered one called “Charoenchai”, a Honda motorcycle agent. I went everywhere to collect monthly payments from our clients, 100 Baht per month a piece. My life had always been close to people’s real life. I understand them well. My study was also prospering. I didn’t spend so much time reading my textbooks. But I did my homework, and that helped me understand it even better. Dad got involved in several businesses this way. Then he was cheated by business partners. The family fortune started sinking. It was the beginning of our rough time. One of my dad’s helpers asked me to stop school and came to work full-time to revive the business. I told him no. “Money and properties can be earned back. But without knowledge, we will be lost”. Those were my words to him.

I attended the national military cadet school at the time, which took 2 years. Before getting accepted, I wasted the first year because of a health result. They declared I had a spot in my lung. It was later proven a shadow of a rip or bone. By that time, the family’s financial situation got worsened. After graduation, I received a salary of 1,300 Baht or so. I rented a small room around a Bangkok’s area of Kiak Kai at 300 Baht per month. There were a bed and a small closet and that was it. Toilet was pool with other renters. I had to place my Buddha image on top of the closet, which was the highest location in the room. I lived like that until I obtained a government scholarship for a Master’s Degree. My family could no longer support me financially.

I was in love when I was between Year 1 to 2. Pojaman, who eventually became my beloved wife, and I started our relationship since then. A few years before my graduation, she went abroad for language study. I was tempted to come with her. At the time I was first in my police-cadet class and student leader. I chose police because no Shinawatra was in the police force before. We were present in the Army and the Air Force. Navy was never a choice for a boy from the mountainous north, since he was hardly a good swimmer. Now, this police-cadet scholar wanted to further his study in the US.

It was my desire to go to the Massachusetts Institute of Technology (MIT). I got accepted. But the government salary of a scholar at $160 a month couldn’t allow it. I went instead to another institution. My mom gave another $1,000 of the family’s hard-earned money. As a young man, I had needs and wanted more money. Wanting a sporting car, Free Bird, I took an extra job at KFC, selling fried chicken. My senior Thai friends, Chidchai (Wannasathit, later a Ph.D., Drugs Suppression Chief, Deputy Police Commander, and Deputy Prime Minister) and Wichienchote (Sukchotirat, later a Ph.D., Deputy Permanent Secretary of the Justice Ministry and Government Spokesman) all worked. Chidchai was at UPS, doing the hard labor of loading boxes and all. Wichienchote waited tables at a hotel and he asked me to join him. I did. Eventually, I was also working in the hotel’s breakfast kitchen since I loved cooking. With little extra money, Pojaman soon joined me. We went out sometimes. My Master’s Degree took 1 year and 4 months to complete. It was longer than I should because I decided not to take summer courses but rather took a long drive around the US. Anyway, I was a straight A student. A in all courses.

I returned to Thailand alone because my love was still pursuing her degree. My rank was adjusted based on the new degree into Police Captain, with 1,800 Baht per month. Soon Pojaman came back and we were married. We had no home of our own. Not enough money for that. We then stayed with my wife’s parents until we decided that I should pursue my Ph.D. in the US. We returned to the US. I went to school. She didn’t. As fate would have it, I was away from Thailand at the times of our two major political riots: October 14 of 1973 and October 6, 1976. I only got news from here and there about what had happened. Even the May Incident of 1992, I was again out of the country.

The life of Bangkok Bank’s founder, the billionaire Chin Sophonpanich, inspired me to enrich myself in business. “If a person with only Grade 4 of educational background can do it,” I said to myself and my wife. “I as a Ph.D. pursuer must be able to earn some 100 million Baht in life”. We went to the US this time with that determination. Remember that my family, all 9 brothers and sisters, were all poor. My youngest sister Yinglak, currently AIS President, was only 9 years old. My father-in-law, who was then Commander of Bangkok Police’s Southern Area, contributed $100 a month for us. I combined it with $90, my police salary at home, and went off. My wife found a babysitting job for small children and a sales clerk at a department store. I studied hard, and also worked. My job was to fold newspaper and deliver them to home. Sometimes I missed out and had to recollect them. Some vicious dogs chased me with vengeance. Finally, a doctorate degree was obtained after 2 years and 8 months. My oldest son Oak was born in the US. When we carried him back with us, he was barely 5 months old.

We had 2 cars in the US: my left-steering wheel Mercedes Benz and my wife’s Volvo. The Volvo was sold as we wanted to keep the Mercedes. The problem was we couldn’t afford the tax. Our entire saving at the time was 200,000 Baht, but the tax was posted at 400,000 Baht. A loan was sought. We returned again to the home of my wife’s parents, who has 4 children. My wife and I was given a room. The others had to share. Every morning I went through every page of Bangkok Post’s Classified. I was so preoccupied with an extra income or more. I almost took a job as English instructor, somewhere in Nanglerng, and a job as Night Manager of a hotel. What choice did I have? No investment money. No network of friends in business. My wife’s family background was also governmental. No connection to business world, whatsoever. I built myself up one step at a time.

My family has had a silk business. We obtained some commodities without having to pay first. But we needed to open a shop. I joined a business group whose 5 members invested 10,000 Baht each. We took turn taking the whole sum of 50,000 Baht for business use. This was how I got started. I paid the rent to General Witoon Yasawat, who owned a hotel called Trocadero, where my rental shop was. My wife with our little boy baby went to the store everyday. Business was not good. We ended having boiled eggs for dinner everyday. Without the burden of payment for silk products, we were still in the red. I told my wife to mind the store and went out looking for other ways to survive.

Came another month, I found myself at a leading Thai film production company: Five Stars Promotion. My friend, Kiat Iampungporn, suggested that I purchased the right of his film to show at the cinema of the northern territory. The movie in question was one of the most popular ones: Ban Saithong (“The Saithong House”). The main female character was Pojaman, who bore my wife’s name. I thought of it as a good sign. Director Ruj Ronapop was also in support. So was Pracha Maleenont, Channel 3’s owner, whose friendship with me started there. We agreed. But the right fee was 1 million Baht, which I didn’t have. The Mercedes was put as a collateral so we had enough money to pay. Looking back, it was so risky.

The risk paid off. Within 1 month, we earned back one million Baht. The Mercedes returned to be ours. Another month was another 1.3 million, which was pure profit for me. It was the first time we touched upon that kind of sum. I went on to another film “Yod Talok” (“Super Funny”), played by Den Dokpradoo. This time, 300,000 Baht in profit. We went on to buy a house of our own. My wife asked to have a house in Chokechai 4, Ladprao, which belonged to my father-in-law. She got her wish. We then spent some money preparing the house and moved in for 6 years. This was where several businesses were conceived. My second baby girl was born here. With more success, we moved to a new house in Bangplad. Heard that a man came digging at the Ladprao house which was shut down. He claimed to get some dirt of a successful house to put among his own at a factory, so he too could be rich. Later, the movie business was in decline. Some were in red. My wife advised me to start a business which would rely on my own knowledge, instead of taking risks.

I was again in financial troubles. Bounced cheques started to appear. I became used to issuing pre-dated cheques. The middle man sold it at 5% interest rate. I was responsible for that. There were times I couldn’t even manage to pay the interest. They sued me. I went to court. Paying back and going to court in switching. I was sometimes close to put in jail. It was like drowning in a vast sea, but we managed to survive, barely so.

In Bangkok’s area of Rachawat, there was a movie house called “Dusit Theatre”. It was put out for sales. I wanted to own a piece of property. I went to “Maha Nakorn Trust” and asked for 18 million Baht (Actually, it was 18.5 million, but 500,000 Baht was spent on accommodation of the deal). I met the top person of the trust on Monday. He looked at me for a long time and granted it, at the interest rate of 21%. I asked him why he granted it. He said he mastered in the Chinese art of reading faces, and he found me never to go bankrupt on him. It was an old-fashioned way of doing business. I went along with it, too, but also with knowledge and information.

With the money, I owned several units of building there. Our plan was to sell 90 units for a big profit. Interest rate was so high and on my back all the time. I paid 325,000 Baht every month. Fridays were days of high pressure. Any Friday I talked the rate down to 300,000 Baht, it was a course for celebration. I packed up my family and we were off to Pataya. I needed a break to reduce my great tension. You must give yourself a break whenever you become too intense and stressful. You must sleep well. Closing eyes to rest and opening eyes to fight on. But the building construction hit a major roadblock. Interior Minister General Siddhi Jiraroj issued a ministerial order that all buildings near the royal palace must not exceed 21 metres in height. My 15 floors were reduced to 7 floors. A big chunk of profit went out the door. Even worse, the sales of buildings were eaten up by advertising cost. We decided to stop selling and bought back the sold units. My wife and I determined to go for a new direction, so our lives could stay afloat. She sought out 10 million Baht and handed it to me to embark on a new business: computer sales. It was Pojaman who asked me to march ahead with the business, and she would deal with the debts and financial problems it had caused.

That is the story for next time.

--------------------------------------------------------------------------------------

วันอังคารที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ใครจะล้ม? โดย จักรภพ เพ็ญแข


โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ “ผมเป็นข้าราษฎร”
หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์วิวาทะ Thai Red News ปีที่ 1 ฉบับที่ 30

สมัยก่อนเขาใช้ข้อกล่าวหาคอมมิวนิสต์มาใส่ร้ายป้ายสีทางการเมืองเพื่อทำลายศัตรูคู่แข่งหรือคนที่ตัวคิดว่าเป็นภัยคุกคาม เดี๋ยวนี้เขาเปลี่ยนไปใช้ข้อกล่าวหาว่าจะ “ล้มเจ้า” มาทำลายแทน

เพื่อสื่อสารว่ามีคนคิดเปลี่ยนแปลงการปกครองไปสู่ระบอบที่ไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์ขึ้นในเมืองไทย

แล้วก็แจ้งความ กล่าวหา ส่งสำนวน และสั่งฟ้องกันให้ชุลมุนไป ท่ามกลางความวุ่นวายทางการเมืองตั้งแต่ก่อนการรัฐประหาร ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙ เมื่อมวลชนใส่เสื้อเหลืองปรากฏตัวขึ้นอย่างดุดันก้าวร้าว มุ่งโค่นล้มรัฐบาลของฝ่ายประชาชนอย่างเป็นระบบและมีแรงสนับสนุนที่ดียิ่ง จนต่อมามีการจับกุมคุมขังเกิดขึ้นหลายสิบรายทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศตามการจุดชนวนนั้น

โชคดีที่การรณรงค์ของระบอบคอมมิวนิสต์ในระดับโลกสิ้นสุดลงไปพร้อมกับสงครามเย็น แต่น่าสนใจว่าข้อหาคอมมิวนิสต์ใหม่คือ “ล้มเจ้า” จะไปจบลงตรงไหน เนื่องจากเงื่อนไขที่ไม่เหมือนกัน กรณีคอมมิวนิสต์มีที่มาของเรื่องที่ชัดเจนและเป็นปรากฏการณ์ในหลายประเทศทั่วโลก แต่กรณีหลังขาดทั้งความชัดเจนทางกฎหมายและมีลักษณะครอบงำทางสังคมจนไม่ต้องถามเหตุผล

ที่สำคัญคือเป็นปรากฏการณ์เฉพาะตัวของเมืองไทยที่สังคมโลกกำลังจับตามองอย่างสงสัย

สถาบันพระมหากษัตริย์มีอยู่ในหลายประเทศ แต่ไม่ปรากฏว่าประเทศใดยกเรื่องนี้ขึ้นมาไล่ล่าขับเคี่ยวกันอย่างนี้

หลายประเทศไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่ากฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพแปลว่ากระไร ยกเว้นฝรั่งเศสซึ่งก่อการปฏิวัติประชาชนโค่นล้มกฎหมายประเภทนี้โดยตรง เราจึงรับมรดกเก่าๆ ของเขามาเรียกกันว่า les majesty

แต่เอาเถิด เมื่ออุตส่าห์ขุดค้นมาใช้งานกันถึงขนาดนี้แล้ว ตั้งวงคุยกันสักหน่อยไม่เสียหายอะไรไปมากกว่านี้หรอกครับ

สิ่งสำคัญอย่างยิ่งในสถาบันพระมหากษัตริย์ของทุกประเทศทั่วโลกคือ พระราชอำนาจ

พระราชอำนาจนั้นมีหลายทาง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอำนาจทางการเมือง ซึ่งรวมทั้งพิธีการและงานเฉพาะกิจอย่างสงคราม อำนาจทางสังคม และอำนาจทางวัฒนธรรม ส่วนอำนาจทางเศรษฐกิจนั้นไม่มีมากนักในสถาบันกษัตริย์ของโลก

ข้อกล่าวหาว่าหมิ่นพระบรมเดชานุภาพจึงแปลว่า ผู้ถูกกล่าวหากระทำการที่ถือว่าหมิ่นอานุภาพอันล้นพ้นและยิ่งใหญ่ของพระองค์ท่าน

การหมิ่นพระราชอำนาจจึงเป็นหัวใจของเรื่อง

แต่คนที่มุ่งทำลายศัตรูเพื่อหวังผลทางการเมือง เขานำข้อกล่าวหาเรื่องการหมิ่นพระราชอำนาจมาขยายจนเป็นการล้มเจ้าหรือทำให้คนทั่วไปคิดไปถึงขนาดนั้น

คนละเรื่องกันแท้ๆ ก็เอามาคลุกเคล้ากันจนเกิดความเสี่ยงต่อสถาบันเอง ตามคำโบราณว่าเสี่ยงพระมหากษัตริย์

ข้อกล่าวหาว่า “ล้มเจ้า” หมายความว่ามีขบวนการอย่างเป็นรูปธรรมที่ทำงานยึดโยงกันเป็นหมู่คณะ มีแผน มีหน่วยปฏิบัติการอะไรต่างๆ มากมาย แม้กระทั่งอาวุธยุทโธปกรณ์ ฟังดูน่ากลัวยิ่งนัก

แต่ผู้ที่ถูกกล่าวหา ถูกไล่ล่า และถูกจับกุมแต่ละราย กลับเป็นบุคคลเดี่ยวๆ ที่กระทำการต่างกรรมต่างวาระกันอย่างชัดเจนไม่มีความเชื่อมโยงกัน

หากขบวนการอย่างนี้มีจริงและผู้ที่หน้าที่ที่อ้างความจงรักภักดีทั้งหลายไม่นำออกมาให้สังคมได้เห็นเป็นประจักษ์ ก็เท่ากับว่าผู้ที่ขยันกล่าวหาคนอื่นนั่นเองที่เป็นตัวการสำคัญในเรื่องนี้ เพราะละเว้นไม่ยอมปฏิบัติหน้าที่อันสำคัญ

ส่วนข้อเสวนาเรื่องพระราชอำนาจนั้น มีความสำคัญต่ออนาคตของบ้านเมืองอย่างที่สุด เพราะจะนำไปสู่ทางออกทางการเมืองหรือจะสร้างปัญหายิ่งไปกว่านี้ก็ได้

พระราชอำนาจมิใช่สิ่งที่ทรงใช้โดยพระมหากษัตริย์เท่านั้น ยังมีผู้ที่ใช้พระราชอำนาจอย่างที่เรียกว่าทำหน้าที่ในพระปรมาภิไธยอีกเป็นจำนวนมากในเมืองไทย เช่น ตุลาการผู้ขึ้นบัลลังก์ทำหน้าที่ “ศาล” ผู้มีอำนาจโยกย้ายข้าราชการระดับสูง องคมนตรี เป็นต้น

แม้กระทั่งพระบรมวงศานุวงศ์และคนทั่วไปที่ได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้แทนพระองค์ในบางกรณี ก็ใช้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์อยู่ในห้วงเวลานั้นๆ

รวมความแล้วพระราชอำนาจของกษัตริย์ถือเป็นส่วนหนึ่งของอำนาจรัฐ

อำนาจรัฐคือเงื่อนไขสำคัญที่บอกเราว่า จะเขียนรัฐธรรมนูญและบังคับใช้รัฐธรรมนูญอย่างไร ให้เกิดความเป็นระเบียบเรียบร้อยและป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้งขึ้นในรัฐ

รัฐธรรมนูญคือสิ่งที่ระบุว่าคนทุกๆ คนในรัฐนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไร เช่น กษัตริย์กับราษฎร เจ้าหน้าที่ของรัฐกับประชาชน ข้าราชการทหารกับข้าราชการพลเรือน สิทธิและหน้าที่ของปัจเจกบุคคล เป็นต้น

ข้อเสวนาในเวลาอันควรเพื่อให้ประเทศชาติอยู่รอดได้ จึงต้องเกี่ยวข้องกับพระราชอำนาจโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้ โดยเฉพาะสามปีที่ผ่านมา ซึ่งเกิดการกล่าวอ้างพระราชอำนาจหรือแม้แต่สงสัยกันว่าแอบอ้างพระราชอำนาจบ่อยครั้งอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

จริงหรือปลอมก็ถือว่ามีผลกระทบในทางลบทั้งนั้น เพราะการเมืองที่แล้วมาสามปีเป็นแบบ “ขวาพิฆาตประชาธิปไตย” ใครรับอุปถัมภ์ไว้เป็นซวยทุกคน ไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น

จึงขอเตือนมายังคนที่ชอบกล่าวหาคนอื่นเรื่อง “ล้มเจ้า” ว่า หากเจตนาคือการรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ จงหยุดการกระทำเช่นนี้ในทันที แต่ถ้าเจตนาเร้นลับคือการทำให้สถาบันฯ เสียหาย ก็ขอให้คณะบุคคลที่เกี่ยวข้องกับสถาบันฯ พิจารณาโดยใช้สติปัญญาอย่างแยบคาย หรือ โยนิโสมนสิการ

ขนาดยอมให้โจรมาจัดงานที่เรียกว่ามหามงคล จะช่วยเสริมหรือทำให้ทรุด ใช้พุทธปัญญากันเอาเอง.

-------------------------------------------------------------------------

TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)

วันจันทร์ที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 6 ศาลต้องอธิบาย


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 6. ศาลต้องอธิบาย
โดย : กาหลิบ
พิมพ์ครั้งแรก : กุมภาพันธ์ 2550 (หนังสือพิมพ์โลกวันนี้รายวัน)

-------------------------------------------------------------------------------

ศาลอธิบายมากกว่านี้หน่อยเถิดว่าหมิ่นศาลคืออะไร การกระทำใดถือว่าเป็นการนำเสนอความคิดอย่างสร้างสรรค์ ซึ่งศาลก็ต้องฟัง เพราะเป็นศาลไทย ไม่ใช่ศาลอิรัก

-------------------------------------------------------------------------------
ศาลต้องอธิบาย

ผมเริ่มจะเชื่อตงิดๆ ว่า อำนาจกับปัญญานั้นมักจะขัดแย้งกัน ทั้งๆ ที่พยายามจะแสวงหาทั้งสองอย่างนี่แหละ แต่เมื่อได้อย่างหนึ่งก็จะเสียอย่างหนึ่งอยู่เสมอ วิ่งหนีกันตลอด

เมื่อใครมีอำนาจขึ้นมา และมีมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่เรียกว่าเรืองอำนาจ กลไกในสมองของตนเองจะถูกบิดเบือนไป จากเดิมที่ต้องโน้มน้าวจิตใจของคนรอบตัวด้วยเหตุผล เพื่อให้เขาเห็นคล้อยตาม มาบัดนี้แค่ขยับตัวนิดเดียวเขาก็เชื่อเขาก็คล้อยตาม จะเสแสร้งหรือจริงใจก็เถิด ทำให้เจ้าตัวเริ่มคุ้นเคยกับระบบสั่งการโดยไม่โน้มน้าว

เรียกว่าใช้อำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นใช้อำนาจล้วนๆ

เมื่อถึงตอนนั้นบางคนหมดความสามารถหรือไม่ก็หมดไฟที่จะอธิบายความไปเลย ไม่รู้จะออกแรงสมองไปทำไมเมื่อสามารถปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของคนทั้งหลายได้โดยง่าย

ขณะที่คนไร้อำนาจหรือมีอำนาจน้อยไม่มีทางเลือก จะทำให้ใครเขาเห็นทางเดียวกับตน ก็ต้องชักแม่น้ำทั้งห้า ต้องสร้างกระบวนการอธิบายบนหลักเหตุผลอย่างมีระบบ หรืออย่างน้อยก็ต้องเรียกร้องความเห็นใจ ทำให้ชำนาญขึ้นเรื่อยๆ ในหลักการโน้มน้าวชักจูง

ครับ หลักการโน้มน้าวชักจูงนี่แหละคือหัวใจของระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย

ผมกำลังนำประสบการณ์ลบที่เราเคยเห็นจากฝ่ายบริหารมานับครั้งไม่ถ้วน มาฝากฝ่ายตุลาการของไทยในขณะนี้

ฝ่ายตุลาการกำลังใช้ความพยายามจัดระเบียบการเมืองของไทยเสียใหม่ตามพระราชดำรัส

บางขั้นตอนก็ชัดเจนว่าทำอะไรและทำอย่างไร เช่น การให้ได้มาซึ่งกรรมการการเลือกตั้งเพื่อมาทำหน้าที่ตามพระราชบัญญัติและพระราชกฤษฎีกาเลือกตั้ง ๑๕ ต.ค. ๒๕๔๙ และการเลือกตั้งต่างๆ หลังจากนั้น การดำเนินการพิจารณาพิพากษาคดีความที่สาธารณชนเห็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวโยงกับการเมือง เป็นต้น

แต่บางอย่างก็ยังไม่ชัด ไม่เป็นที่เข้าใจ และควรอธิบายเพิ่มให้มากและบ่อยๆ

โดยเฉพาะเรื่องการหมิ่นศาล

ติดตะรางกันไปหลายคนเมื่อต่างฝ่ายต่างก็ยกขบวนกันไปเชียร์ไปด่าที่หน้าศาล ขณะที่ศาลกำลังดำเนินการเกี่ยวกับอดีตกรรมการการเลือกตั้งสามท่าน โดยแบ่งข้างอย่างชัดเจน ปะทะกันรุนแรงด้วยวาจาและการสัมผัสทางกาย แต่ไม่ถึงกับเลือดตกยางออก

คุณชูวิทย์ กมลวิศิษฏ์ก็เกือบไป ออกไปสร้างข่าวให้เป็นสีสันการเมืองแบบที่ผู้สื่อข่าวหลายคนชอบ ถูกตัดสินว่าหมิ่น นัยว่าทำให้กระบวนการศาลกลายเป็นเรื่องตลกแบบตัวคุณชูวิทย์

ตั้งแต่อดีต ก.ก.ต. ติดคุก คนทั้งหลายก็ครั่นคร้ามต่อศาลไปตามๆ กัน แม้แต่สื่อมวลชนที่ห้าวหาญดุดันกับใครได้ทั้งแผ่นดินก็ยังควบคุมตนเองเป็นการใหญ่ ใช้คำพูดคำจาอะไรก็ระมัดระวังเหลือเกิน จนผมผู้อ่านรู้สึกว่าขำดี

หลายคอลัมน์ก็เลยเยินยอศาลไปเสียเลย ปลอดภัยดี ทั้งที่ผมเชื่อว่าคนระดับศาลแล้วคงไม่ต้องการอะไรอย่างนี้

เมื่ออำนาจมีมาก ปัญญาก็จะลดลง อย่างที่เราจั่วหัวกันมา หรือปัญญามีแต่ไม่กล้าแสดงออก เพราะกลัวจะได้ไปสอนหนังสือต่อในเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ ก็ค่าเท่ากัน

บรรยากาศแบบนี้หมิ่นเหม่ต่อประชาธิปไตยมากครับ ถึงจะเป็นการใช้อำนาจตระลาการเพื่อแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ผมก็ยังเห็นว่าพอจะสอดแทรกมิติของปัญญาเข้าไปได้

ศาลอธิบายมากกว่านี้หน่อยเถิดว่า หมิ่นศาลคืออะไร การกระทำใดถือว่าเป็นการนำเสนอความคิดอย่างสร้างสรรค์ ซึ่งศาลก็ต้องฟัง เพราะเป็นศาลไทยไม่ใช่ศาลอิรัก และการกระทำใดที่ถือว่าล้ำเส้นและหมิ่นศาล ให้ช่วยยกกรณีที่มองเห็นเป็นรูปธรรมออกมาจะๆ

เราจะได้เป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยกันได้อย่างเต็มที่ และขณะเดียวกันก็ไม่มีพฤติกรรมหมิ่นศาล ในความหมายที่ทำให้กระบวนการของท่านต้องได้รับความกระทบกระเทือนจนทรุดโทรมไปได้

ผู้มีอำนาจคือฝ่ายที่ต้องคิดและเป็นห่วงกังวลในเรื่องนี้ เพราะหลังจากกระบวนการของท่านแล้วเมืองไทยต้องกลับสู่ครรลองปรกติกันต่อไป

เพราะเชื่อว่าไม่มีใครคิดระบอบอื่นเตรียมไว้.

-------------------------------------------------------------------------------

วันเสาร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2553

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 5 หัวกระไดแห้ง


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 5 หัวกระไดแห้ง
โดย : กาหลิบ
พิมพ์ครั้งแรก : กุมภาพันธ์ 2550

*********************************************************************************
ขอใช้สำนวนไทยโบราณต่อไปว่า วิกฤติที่แท้จริงในตอนนี้ของเมืองไทย คือแม้แต่เชิญมาล้างตีนเขายังไม่อยากมา
*********************************************************************************
หัวกระไดแห้ง

น่าสังเกตว่าก่อนจะเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองระลอกนี้ เมืองไทยมีแขกเหรื่อจากนานาอารยประเทศมาเยี่ยมเยือนอย่างชนิดที่ต้องเรียกว่า หัวกระไดไม่แห้ง แต่มาบัดนี้หัวกระไดแห้งผาก ราวกับบ้านร้างก็ไม่ปาน

คนไทยสมัยโบราณช่างสังเกตและช่างเปรียบเทียบ เพราะเป็นคนมีภูมิปัญญาและละเอียดอ่อน บ้านไทยสมัยก่อนล้วนเป็นบ้านไม้ ส่วนใหญ่ก็ยกสูงเพื่อหนีน้ำ จึงมีใต้ถุน จะเข้ามาหรือปีนกระไดขึ้นไปหากันแต่ละครั้งก็ต้องหยุดหน้าบ้านเพื่อล้างตีนกันเสียก่อน เดินมาตีนเปล่าเพราะไม่มีรองเท้า จะให้ย่ำดินย่ำโคลนขึ้นไปบนบ้านเขาทั้งอย่างนั้นไม่ได้แน่ ความเกรงใจของเราลึกซึ้งลงไปถึงตีน

ล้างตีนกันบ่อยๆ หัวกระไดย่อมไม่แห้ง แต่บ้านที่ขาดไมตรี หรือใครๆ เขาไม่อยากไปมาหาสู่ ย่อมจะไม่มีใครมาล้างตีนที่นั่น เพราะไม่รู้ว่ามาหากันทำไม

อย่าหาว่าหยาบคายเลยครับ ขอใช้สำนวนไทยโบราณต่อไปว่า วิกฤติที่แท้จริงในตอนนี้ของเมืองไทย คือแม้แต่เชิญมาล้างตีนเขายังไม่อยากมา

โอกาสสุดท้ายของเราอาจจะเป็นเมื่อครั้งที่กษัตริย์ทั่วโลกเสด็จพระราชดำเนินมาเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงครองราชย์มายาวนานและราบรื่นที่สุดในโลก แต่นั่นเป็นพระราชบารมีอันล้นพ้น จะไปขอพระราชทานจัดขนาดนั้นบ่อยๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้

คนไทยทั้งหลายต้องใช้ความอุตสาหะส่วนตัวในการคบหาสมาคมกับเพื่อนเอง ตั้งแต่ระดับรัฐบาลจนถึงกลุ่มบุคคลต่างๆ

ก็เลยมาแห้งกันตอนนี้เอง

ผมเคยฟังกลุ่มเพื่อนต่างชาติที่อยู่เมืองไทยกันมานานหลายปีจนรู้เช่นเห็นชาติ เขาตั้งวงวิจารณ์เมืองไทย โดยสรุปแล้วว่า “ถ้าจะคบเป็นเพื่อน จะเลือกคนไทยก่อนใครในโลก เพราะความละเอียดอ่อน มีน้ำใจ ห่วงหาอาทร ไม่มีใครอีกแล้วที่เกินหน้าคนไทย แม้แต่คนชาติของตัวเอง แต่ถ้าจะคบเพื่อทำงานต่างๆ ให้ประสบความสำเร็จแล้ว เขาจะเลือกคนไทยหลังสุด เพราะคนไทยชอบชวนไปสนุกและทำงานแต่น้อย คุยงานอย่างจริงจังก็หาว่าซีเรียสไป แถมยังแยกไม่ได้เลยระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว”

ฟังแล้วก็ค้อนมันไปหนึ่งวง แต่ลึกๆ ก็ต้องยอมรับว่าจริง

สิ่งที่เกิดขึ้นกับเมืองไทยขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่คุณสนธิ จุดขยายที่พันธมิตรฯ และการขายหุ้นชินคอร์ป การเลือกตั้งเมื่อวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๔๙ การลาออกจากรัฐบาลของลูกศิษย์ที่น่ารักทั้งหลายของอาจารย์ผู้ชาญฉลาด ฯลฯ เหล่านี้ต่างชาติเขาเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเมืองไทยทั้งสิ้น

น่าสังเกตว่ามีผู้ติดตามการเมืองไทยมาก แต่เข้ามาเจาะลึกในเรื่องเหล่านี้น้อยถึงน้อยที่สุด ผู้สื่อข่าวต่างประเทศอยู่ที่อาคารมณียากันเป็นกุรุส แต่พลโลกไม่ได้เข้าใจเพิ่มขึ้นเลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในเมืองไทยขณะนี้

พอไปปรารภกับสายอนุรักษ์นิยมในเมืองไทยเข้า ก็ตะคอกกลับมาว่าจะไปสนใจมันทำไม ต่างชาติมันใช่พ่อใช่แม่

ทั้งๆ ที่รายได้และรายจ่ายของประเทศส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากกิจกรรมการค้าเหนือพระราชอาณาเขตแล้วนะครับ เห็นได้จากตัวเลขของการทำเองและขายกันเองที่ลดลงเรื่อยๆ เพราะต้นทุนจากการนำเข้ามาเริ่มถูกกว่าผลิตเอง

รัฐบาลและบรรษัทต่างชาติที่เลื่อนการเดินทางมาไทยกันอย่างกับติดเชื้อโรค ก็เพราะเขาคิดว่าถ้ายังไม่เข้าใจการเมืองไทยอย่างทะลุปรุโปร่งแล้วคงไม่คุ้ม ไม่รู้จะทำข้อตกลงเพื่อลงทุนทำการค้ากับใครดี ระหว่างคุณทักษิณ คุณสนธิ คุณบรรหาร หรือคุณสุเทพ เทือกสุบรรณ

ควรไปคารวะฝ่ายตุลาการก่อนไหม จะได้รู้ว่า roadmap ประเทศไทยเป็นอย่างไร

หรือไปวัดอุณหภูมิการเมืองกับหมอพรทิพย์ โรจนสุนันท์เสียก่อน

ครับ เขางง

จะไม่งงได้อย่างไรเล่า คนอยู่ในบ้านยังไม่ค่อยจะเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัว รู้แต่ว่าชุลมุนวุ่นวายไปหมด ชนิดรวมสังขารไม่ติด

ภาพของเมืองไทยขณะนี้จึงเป็นบ้านไทยใต้ถุนสูง ท่าทางร่มรื่นรับแขกดี แต่พอสืบเท้าใกล้เข้ามาก็ได้ยินเสียงเอะอะมะเทิ่งดังออกมาจากห้องนั้นห้องนี้ ฟังเหมือนเขาทะเลาะกัน แต่จับความไม่ได้สักทีว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร

ไม่ได้การแล้ว แจวก่อนเถิด ตงตีนไม่ต้องล้างแล้ว

ไปล้างที่เวียดนามดีกว่า.

--------------------------------------------------------------------------------

TPNews - เชิญสมัครเป็นสมาชิกข่าวสั้นผ่านมือถือ (SMS)

***"TPNews" ขอเชิญผู้มีหัวใจรักประชาธิปไตยทุกท่าน สมัครเป็นสมาชิกข่าวสั้นผ่านมือถือ (SMS) เพื่อนำรายได้ช่วยสนับสนุนการต่อสู้กับระบอบอำมาตยาธิปไตย******TPNews (Thai People News) : ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-456 6794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)****

ต่อให้รบแพ้สักร้อยครั้ง ก็ยังแดง โดย วโรทาห์


โดย : วโรทาห์
ที่มา : http://warotah.blogspot.com/
วันศุกร์ที่ 29 ม.ค. 2553

ยิ่งใกล้วันดีเดย์ล้างบาง ระบอบอำมาตย์เข้าไปทุกที บรรดาสมุนน้อยใหญ่ของฝ่ายนั้น ต่างก็ออกอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว สวิงสวายหัวใจสั่น เมื่อถูกฝ่ายประชาชนโน้มคอลงมาตีเข่า อัดเข้าลิ้นปี่เนื้อๆ เน้นๆ เสียผู้เสียคนกันไปอย่างไม่น่าเชื่อ

เหมือนมวยกำลังได้ใจ กลับจากไล่โจรฮุบป่าที่เขายายเที่ยง ก็ยกพลกันไปที่เขาสอยดาว สาวเดือนลงมากระทืบโชว์ ให้เห็นกันจะๆว่า คุณธรรมจริยธรรม มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ถ้าขืนอำมาตย์แก้เกมไม่ตก เห็นทีว่า ไม่ช้าก็เร็วเป็นได้รากเลือด ช้ำในตายกันเป็นแถว แต่ครั้นจะใช้ยาแรง ทำรัฐประหารให้รู้แล้วรู้รอด ก็กลัวว่ามันจะบานไม่รู้หุบ จึงได้แต่ขู่ฟ่อๆไม่ให้เข้าใกล้ ด้วยการลากรถถังออกมาโชว์พาวดึกๆดื่นๆ เรียงแถวกันมา 20-30 คัน ตระเวณหาอู่ซ่อมให้ควั่ก ยังดีที่ยังไม่อ้างว่า ออกมาหาปั๊มป์ปะยาง 24 ชั่วโมง

แต่แค่นี้ก็เกินพอ ที่จะทำให้ประชาชนเจ้าของประเทศ ขี้หดตดหายกันไปทั้งบาง

หมาเห่ามันไม่กัด แต่ถ้าลงว่าหมาจะกัด จ้างให้มันก็ไม่เห่า คำพังเพยของคนโบราณ จะยังขลังอยู่หรือไม่ คงได้รับการพิสูจน์กันในไม่ช้า

ทางฝั่งประชาชนโดยคนเสื้อแดงเป็นโต้โผใหญ่ ก็ไม่มีลดราวาศอกซักกะนิด เพราะว่าเลยขีดอดทน ทะลักจุดเดือดไปตั้งนานแล้ว หมูไม่กลัวน้ำร้อน ต่อให้ข่มขู่ยังไงก็ไม่เสียว อะไรไม่อะไร ยังท้าตีท้าต่อยว่า ถ้าแน่จริงก็รีบออกมากันให้ว่อง เลยกลายเป็นหน้าที่ของนักธุรกิจน้อยใหญ่ ที่ต้องรับหน้าเสื่อ นั่งเสียวดากกันเป็นแถว

ก็โถ..ไม่ต้องให้ถึงกับ ทำรัฐประหารจริงๆหรอก เอาแค่ที่ซิ่งรถถึงออกมากึงกัง เที่ยวเร่หาปะยางกลางค่ำกลางคืนไม่ยอมหลับยอมนอน หุ้นก็ร่วงพรู ตกรูดมหาราด จนไม่รู้จะว่ายังไงกันแล้ว

พลพรรคอำมาตย์นี่ ก็บ้าดีเดือดกันทุกคน กล้าแลกกล้าชน แรงดีไม่มีตกกันจริงๆ สงสัยว่าน่าจะใกล้วันฝีแตกเข้าไปเต็มที มันถึงได้ใจกล้าหน้าด้านกันขนาดนั้น กะแค่นายทหารคนหนึ่งจาบจ้วงใส่ผู้บังคับบัญชา โทษฐานที่ทำยึกยักชักเข้าชักออก ก็มีลูกอดีตนายทหารเสื้อคับจอมงาบ ลากเอาสถาบันทหารออกมาไล่บี้กัน เป็นว่าเล่น

โชว์ 2 มาตรฐานในวงการสีเขียวกันเห็นๆ แล้วอย่างนี้ใครจะไปทนไหว ทีเครื่องGT200ทำให้เสียศักดิ์ศรีกว่านี้เยอะ ยังไม่เห็นมีหน้าไหนออกมาว่าอะไรสักแอะ ขนาดตอนที่ผบ.ทบ.ออกมาไล่รมต.กลาโหมกลางอากาศ มันยังนั่งอมสากกันหน้าตาเฉย ขืนเล่นกันอย่างนี้ ก็จงระวังตัวกันให้ดีเถอะ มีคนเขาฝากเตือนมาว่า

ถ้าสถาบันประชาชนเหลืออดเมื่อไหร่ แล้วจะหนาวกันไปทั้งกองทัพ

ต้องนับว่าเป็นความซวยของฝ่ายอำมาตย์โดยแท้ ที่ลูกน้องแต่ละตัวไม่เคยเป็นผู้เป็นคนกับใครเขา ขนาดลงทุนปล้นอำนาจมาให้ ดันก้นจนเป็นนายกฯสมใจอยาก มันยังกล้าโหลยโท่ยเละเทะ เหลือกำลังลาก เพราะนอกจากเอาแต่เกาะโพเดียมแอ๊คท์ท่าแล้ว ที่เหลือก็มีแต่รายการโชว์โง่ไม่เว้นแต่ละวัน

มาถึงวันนี้ ที่เคยด่าว่าคนอื่นเอาไว้เสียๆหายๆ ล้วนแต่เข้าตัวเองหมด หาว่าเขาโกงทั้งโคตร ทั้งๆที่ยึดอำนาจมาแล้ว ยังหาหลักฐานเอาผิดเจ๋งๆไม่ได้ แม้แต่คดีเดียว แต่ที่ประจานอยู่ทนโท่คือพวกตัวเอง ที่งาบกันจนพุงปลิ้น กินกันจนพุงกาง ฟาดกันเนื้อๆเน้นๆ ไม่มีเกรงใจประชาชน

มาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงจะเอาช้างมาฉุดก็คงไม่อยู่ เพราะไม่ใช่แค่ฝ่ายอำมาตย์เท่านั้นที่หลังพิงฝา แม้แต่ฝ่ายประชาชนที่เคยพยายามหลีกเลี่ยงความรุนแรงมาโดยตลอด ก็ชักจะเลือดเข้าตา ออกมาฮึ่มฮั่มใส่อำมาตย์ อย่างชนิดที่ว่า ไม่มีใครกลัวใครกันแล้ว

ไม่เคยมีครั้งไหนในประวัติศาสตร์ชาติไทย ที่ประชาชนส่วนใหญ่รู้สึกได้ถึงความไม่เป็นธรรมโดยพร้อมเพรียงกันขนาดนี้ ยิ่งไม่มีครั้งไหนที่ประชาชน สามารถมีประชามติโดยไม่ต้องนัดหมายว่า มีแต่สองมือของเราเท่านั้น ที่จะพลิกแผ่นดินไทย ให้เป็นธรรมและเป็นทอง อย่างแท้จริง

เอาเถอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ในเมื่อเห็นว่าสมควรรบ ก็จงรบเถิดอรชุน เพียงแต่ว่าต้องประเมินสถานการณ์ให้เป๊ะๆ ให้ถูกต้องตามความเป็นจริง รบให้ถูกคน ถูกที่ ถูกเวลา วางแผนให้ดี มีก๊อกหนึ่ง สอง สาม เอาไว้เผื่อเหลือเผื่อขาด ที่พูดมานี้ ไม่ใช่ว่ากลัวแพ้ เพียงแต่ว่ายังเสียวไม่หายจากคราวสงกรานต์ทมิฬ

ธรรมชาติของเสื้อแดงนั้น แดงแล้วแดงเลย ต่อให้รบแพ้สักร้อยครั้ง ก็ยังเป็นแดง แม้กระนั้น ก็ยังไม่อยากให้ไปเสียเลือดเนื้อกันโดยใช่เหตุ ชีวิตนักรบประชาธิปไตย 1 ชีวิตนั้น ประเมินค่าไม่ถูก ต่อให้แลกชีวิตสุนัขได้เป็นร้อยก็งั้นๆ คิดสะระตะยังไง ก็ยังขาดทุนบักโกรกอยู่ดี

จึงต้องทำใจให้เป็นกลาง ไม่รักใครจนเลยเถิด หรือชังใครจนน่าเกลียด แล้วใช้หมองนั่ง'มาธิ พินิจพิเคราะห์ดูให้ดี ทบไปทวนมาจนเห็นภาพได้ชัดเจน ว่าใครกันแน่ที่เป็นแม่ทัพตัวจริงของฝ่ายศัตรู ต้องรู้เขารู้เรา จึงจะรบได้ถึงกึ๋น ถ้าขืนสุ่มสี่สุ่มห้าชี้เป้าแบบเครื่อง GT200 ต่อให้รบชนะยึดเมืองได้ ก็ยังแพ้อยู่ดี เพราะถ้าถึงเวลานั้น...

อำมาตย์หงายโจ๊กเกอร์ออกมา มันจะรับมุกกันไม่ทัน

----------------------------------------------------------------------------

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 4 เห่อดีเบต


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 4 เห่อดีเบต
โดย : กาหลิบ

----------------------------------------------------------------------------------
ระบบรัฐสภานั้นแปลว่า อย่าไปตู่ว่าข้าพเจ้าจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีแน่ๆ เพราะอาจจะมีการจัดตั้งเป็นรัฐบาลผสม หัวหน้าพรรคที่มั่นใจนักหนา อาจจะไม่มีโอกาสเป็นก็ได้
----------------------------------------------------------------------------------

“เห่อดีเบต”

กำลังเห่อได้ที่ทีเดียวสำหรับสิ่งที่เรียกว่า “ดีเบต” หลังจากที่คุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ออกมาโหมโฆษณาตัวเองและพรรคด้วยข้อเสนอต่างๆ ทางนโยบาย และท้าให้หัวหน้าพรรคไทยรักไทยให้ออกมาโต้กันในโทรทัศน์

เรียกอย่างเท่ว่า ดีเบต แต่ไม่ยักสะกดเป็นภาษาอังกฤษให้ด้วยว่า debate ไหนๆ จะไปหยิบของเขามา ไม่ได้คิดเองแล้วก็ควรจะให้เกียรติกันเสียหน่อย

เป็นการปิดท้ายให้ระทึกใจเล็กๆ ตามแบบฉบับของให้ข่าวทางการเมือง เพื่อให้นอนลุ้นไปทั้งคืนว่าคุณทักษิณฯ จะตอบอย่างไร

ถ้าตอบรับก็จะช่วยยกระดับของผู้ท้าทาย เพราะอีกฝ่ายเป็นนายกรัฐมนตรี แต่ถ้าตอบปฏิเสธก็จะคอยโห่ฮาว่าไม่แน่จริง (นี่หว่า)

คำนวณว่าได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง

ความจริงการโต้คารมและความคิดในเรื่องของบ้านเมืองเป็นสิ่งที่น่าสนับสนุน เพราะอำนาจรัฐเป็นของศักดิ์สิทธิ์และมีความพิเศษ นำไปใช้ทำงานต่างๆ ได้สารพัด กว่าสังคมจะยอมให้ใครก้าวเข้ามาได้อำนาจรัฐก็ต้องขอพิสูจน์ความสามารถกันอย่างจริงจัง โดยมักเริ่มต้นจากความสามารถในการคิด วิเคราะห์ปัญหา และหาทางออกที่ดีที่สุดเพื่อประกาศเป็นนโยบายออกมา กระบวนการนี้ทำให้การนำเสนอแนวความคิดทางการเมืองและวิพากษ์ตามหลังกลายเป็นกิจกรรมที่มีความหมายและกลายเป็นสีสันทางการเมือง จนเกิดเป็นวัฒนธรรมขึ้นมาหลายประเทศ เช่น ฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา ฯลฯ

แต่เมื่ออุตส่าห์เรียกทับศัพท์ว่าดีเบต ก็ต้องแอบสรุปว่าคงจะยกมาจากประเพณีการเมืองอเมริกันเป็นแน่ เพราะที่สหรัฐฯ นั้นเขาใช้คำว่า presidential debate กันมานาน อันเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการสรรหาและเลือกตั้งประธานาธิบดีของประเทศ

มีลักษณะจำเพาะที่ควรรู้ บางอย่างก็ไม่สอดคล้องกับประเพณีและวิถีทางทางการเมืองของไทยนัก

การโต้คารมทางโทรทัศน์ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ เริ่มต้นจากปัญหาทางการเมืองแท้ๆ ไม่ใช่นวัตกรรมในยามปรกติเลย สหรัฐฯ จะเป็นประชาธิปไตยก้าวหน้าทันสมัยขนาดไหนไม่รู้ล่ะ แต่ผู้หญิงเพิ่งจะได้รับสิทธิในการใช้สิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งเมื่อไม่นานนี้เอง ตามหลังผู้ชายเป็นร้อยปี (ส่วนเมืองไทยนั้นได้รับสิทธิ์พร้อมกันทั้งหญิง ชาย และเกย์)

เมื่อได้รับสิทธิ์มาอย่างยากลำบากเลือดตาแทบกระเด็นแล้ว สตรีอเมริกันก็รวมตัวกันขึ้นเป็นสันนิบาต เรียกว่าสันนิบาตสตรีผู้มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง นัยว่ารวมกันไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ชายแอบมาแย่งเอาสิทธิ์นั้นกลับไปอีก

แต่ผู้ชายก็ไม่ยอม ยังหาทางกีดกันต่างๆ นานาไม่ให้ผู้หญิงได้เข้าร่วมในกิจกรรมทางการเมืองต่างๆ ได้โดยง่าย เช่น ตั้งสโมสรการเมืองชนิดห้ามผู้หญิงย่างเท้าเข้าไป ฯลฯ ผู้หญิงจึงพบว่าตนเองมีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง แต่กลับขาดข้อมูลที่จะตัดสินใจได้ว่าผู้สมัครคนใดดีกว่ากัน เพราะฐานข้อมูลไม่ได้ชุกชุมดกดื่นเหมือนทุกวันนี้

ก็เลยใช้สันนิบาตนั่นเองในการเชิญผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีจากทุกพรรคมาพูดให้ฟัง และจัดรูปแบบให้พูดกันต่อหน้าสดๆ เรียงประเด็นไปตามสำคัญและความสนใจของสมาชิกในสันนิบาต

ปรากฏว่า....สุดฮิต

เป็นที่นิยมขนาดหนักทั้งในหมู่ผู้หญิงและผู้ชายผู้มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง เบียดเสียดยัดเยียดเข้าไปดู จนในที่สุดต้องขายบัตร หมดแล้วหมดกัน

ต่อมาก็พัฒนาการไปไกล มีทั้งการถ่ายทอดเสียงทางวิทยุ จนถ่ายทอดทางโทรทัศน์ไปทั่วประเทศ และถ่ายทอดสดผ่านอินเตอร์เน็ตร่วมด้วยอย่างในปัจจุบัน รูปแบบการโต้คารมก็ขยายจากรอบเดียวจบ จนกลายเป็นสามรอบ

สรุปแล้วสหรัฐฯ เขาคิดกระบวนการดีเบตขึ้นมาเพราะขาดข้อมูล แต่เหตุผลที่ออกจะสำคัญมากคือเขาใช้ระบบประธานาธิบดีในการบริหารประเทศ แปลว่าใครก็ตามที่เข้าร่วมการดีเบต คนใดคนหนึ่งในจำนวนนั้นจะก้าวขึ้นเป็นประธานาธิบดีแน่

แต่ของไทยเรานั้นข้อมูลมากมายเนืองนอง ทั้งข่าวจริงข่าวปล่อย ได้รับฟังข้อมูลเกี่ยวกับการเมืองเสียจนกระทั่งไม่อยากฟัง

และระบบรัฐสภานั้นแปลว่า อย่าไปตู่ว่าข้าพเจ้าจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีแน่ๆ เพราะอาจจะมีการจัดตั้งเป็นรัฐบาลผสม หัวหน้าพรรคที่มั่นใจนักหนาอาจจะไม่มีโอกาสเป็นก็ได้ ไม่ว่าจะไทยรักไทย ประชาธิปัตย์ หรือชาติไทยล่ะ

เพราะประชาชนคือผู้ตัดสินในท้ายที่สุดว่าใครจะเป็นใคร

ต้องระลึกไว้เสมอครับว่าประชาชนอยู่ด้านเดียวกับคนไถนา ไม่ใช่อีกด้านหนึ่งของคันไถ.

---------------------------------------------------------------------------------

วันศุกร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2553

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 3 เมื่อหาเสียงเป็นความผิด


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 3 เมื่อหาเสียงเป็นความผิด
โดย : กาหลิบ

-----------------------------------------------------------------------------
ยังสงสัยกันไม่หยุดหย่อนว่าจะมีการเลือกตั้งได้ตามที่กำหนดจริงหรือไม่ เพราะความพยายามล้มประชาธิปไตยก็ยังคึ่กๆ กันอยู่
-----------------------------------------------------------------------------

เมื่อหาเสียงเป็นความผิด

นายกรัฐมนตรีกำลังไปตรวจราชการแบบค่ำไหนนอนนั่น ทีมีชื่อเล่นของภารกิจว่า ทัวร์นกขมิ้น โดยเริ่มต้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในขณะที่กรุงเทพฯ กำลัง “ดีเบต” ความเหมาะสมของเรื่องนี้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ความจริงก็เอาเป็นเอาตายกันทุกเรื่องอยู่แล้ว แม้แต่ในเรื่องบ้าๆ บอๆ ในเงื่อนไขการเมืองในปัจจุบันนี้ถ้าคุณทักษิณฯ จามใส่นักข่าวที่มารุมล้อมสัมภาษณ์อยู่ทุกวัน คงจะมีคนออกมากล่าวหาว่าจงใจเผยแพร่เชื้อหวัดให้กับคนไทย สนุกดีเหมือนกัน

ประเด็นของคำวิจารณ์นั้นคือ นายกรัฐมนตรีเอาตำแหน่งไปหาเสียงอีกแล้ว ข่าวที่ร่ำลือออกมาว่าจะไปมอบเอกสารสิทธิ์ที่ดินและผลผลิตจากนโยบายต่างๆ ให้กับพี่น้องประชาชน ทำให้มีคนออกมาดักคอว่ากำลังจะไป “ซื้อ” ล่วงหน้า

ได้ยินอย่างนั้นคุณทักษิณฯ ก็โอดครวญทันที “จะไม่ผมทำงานบ้างเลยหรือ”

เท่ากับเกิดสองมุมขึ้นอีกแล้วในเรื่องที่ไม่ควรมีมุม

มองจากทัศนะของคนที่คัดค้านคุณทักษิณฯ คงจะเห็นว่าเป็นความพยายามหาเสียง ไม่ใช่การตรวจราชการปรกติ เรื่องนี้ความจริงก็มีประเด็น เพราะผู้นำในระบอบประชาธิปไตยในปีเลือกตั้งจะพบข้อกล่าวหาและความสงสัยคล้ายๆ กันอย่างนี้

ปีเลือกตั้งนั้น นักการเมืองผู้มีประสบการณ์จะสงเคราะห์ว่าเป็นปีเปลี่ยนผ่าน แรงกว่านั้นคือเสียเวลา แต่เป็นการเสียเวลาสำหรับการมีส่วนร่วมในระบอบประชาธิปไตย จึงบ่นไม่ได้ เป็นการเสียเวลาที่จำเป็น แต่นักการเมืองก็รู้ดีว่า ที่ว่าเสียเวลานั้นเพื่อเรื่องของเกมการเมือง ที่ฝ่ายตนก็ต้องฉกฉวยความได้เปรียบ และฝ่ายที่แข่งขันขับเคี่ยวกันอยู่ก็จะต้องเตะตัดขาให้ได้เสมอ

เมืองไทยก็กำลังอยู่ในประเด็นนั้นเลย แตกต่างจากอารยประชาธิปไตยเขาหน่อยว่า ยังสงสัยกันไม่หยุดหย่อนว่าจะมีเลือกตั้งได้ตามที่กำหนดจริงหรือไม่ เพราะความพยายามล้มประชาธิปไตยก็ยังคึ่กๆ กันอยู่
คุณทักษิณฯ คงจะรู้ดีทีเดียวว่า ทัวร์นกขมิ้นรอบแรกกับรอบนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

นกขมิ้นรอบแรกนั้นเป็นนวัตกรรมใหม่ทางการเมือง ที่ผู้นำรัฐบาลลงไป “ตัดตอน” รับประเด็นปัญหาและความต้องการต่างๆ มาจากชาวบ้านโดยตรง ไม่รอให้ระบบราชการกรองขึ้นมาให้ก่อนแบบกึ่งดิบกึ่งดี

กว่าฝ่ายตรงข้ามจะรู้ว่าได้ผลแค่ไหนในทางการเมือง ก็ต้องรอจนเกิดกระแสต่อต้านที่ช่วยกันโหม และตื่นขึ้นมาจับผิดในนกขมิ้นรอบสอง

ทัวร์นายกฯ เที่ยวนี้จึงไม่ได้เดินอยู่บนกลีบกุหลาบ แต่เป็นการกระชับเป้าหมายในทางการเมือง แบบที่เรียกว่า hardening one’s position

เสียงสนับสนุนของนายกฯ และพรรคไทยรักไทยอยู่ในจังหวัดต่างๆ ที่โอบล้อมกรุงเทพฯ อยู่ คุณทักษิณฯ ก็ออกไปทำให้เกิดความเชื่อมั่นและคงความสนับสนุนที่ยิ่งขึ้นกว่าเดิม

พรรคประชาธิปัตย์จะเห็นด้วยและเออออไปกับเรื่องนี้ได้อย่างไร

การเดินเกมเดิมแต่อย่างระมัดระวังขึ้น เป็นยุทธศาสตร์ที่สำคัญในความสำเร็จของทัวร์นกขมิ้นรอบนี้ ไม่ทำก็ไม่ได้ และทำอย่างบุ่มบ่ามไปก็จะพบว่าได้ไม่คุ้มเสีย

แต่สิ่งที่ทุกคนดูเหมือนจะลืมกันไปหมดในการเมืองหน้าสิ่วหน้าขวาน คือการหาเสียงเป็นปรกติธรรมดาของนักการเมืองในระบอบประชาธิปไตย

ว่ากันทุกท่าล่ะครับ เว้นไว้แต่กิจกรรมที่ผิดกฎหมายหรือขัดต่อธรรมเนียมปฏิบัติในใจของผู้คนขนาดหนัก
นักการเมืองที่ไม่อยากได้คะแนนเสียง และไม่ลงเลือกตั้งเพื่อแข่งขันในเชิงนโยบาย ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นนักการเมืองด้วยเหตุผลใด

การหาเสียงจึงผิดไม่ได้ ยกเว้นด้วยวิธีการที่ผิด

การติเรือทั้งโกลนจึงไม่ควรใช้ในสถานการณ์นี้ แต่ควรขีดเส้นที่ควรเป็น

เพราะนักการเมืองในระบบประชาธิปไตยมีตัวตนอยู่ได้ด้วยเหตุนี้ ถ้าไม่หาเสียงแล้วจะให้หาอะไรหรือ?
--------------------------------------------------------------------------

วันพฤหัสบดีที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2553

พลัดถิ่น โดย จักรภพ เพ็ญแข


โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ ร้อยรักอักษราเป็นอาวุธ นสพ.วิวาทะ ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 35

รัฐบาลพลัดถิ่นแผ่นดินสยาม
คือความงามความฝันของวันใหม่
เมื่ออำมาตย์ชาติโจรมาปล้นใจ
ก็ตั้งใหม่ให้สมค่าประชาชน

คำประกาศว่าไม่ถอย ณ สอยดาว
จึงพร่างพราวสุดสว่างกลางถนน
เป็นแผนที่เดินทางของมวลชน
ให้ดั้นด้นสู่ดาวอันยาวไกล

รัฐบาลของเราเขาหักโค่น
แล้วถ่ายโอนคืนอำนาจอำมาตย์ใหญ่
เปิดศึกชิงอำนาจอธิปไตย
จากชาวไทยไร้อาวุธจนหลุดมือ

ใช้อาวุธจากภาษีมาจี้ปล้น
เคยได้แต่อดทนไม่กล้าหือ
ยอมให้กุ๊ยเกลื่อนเมืองจนเลื่องลือ
เพราะเขาถือสีเหลืองเป็นเครื่องราง

ประชาชนจนใจในอดีต
ถูกเขาขีดเส้นตรงไหนไม่ขัดขวาง
เป็นประดุจปศุสัตว์ให้จัดวาง
เขาก็กร่างวางตัวบนหัวคน

ให้ทหารยึดอำนาจมาหลายครั้ง
อำนาจศาลช่วยให้ขลังมาหลายหน
ปลุกมวลชนเอามาฆ่าประชาชน
นั่งข้างบนมองลงมาสาแก่ใจ

นี่แหละคือเมืองไทยในชีวิต
ประชาชนคน “ผิด” ทุกสมัย
ฝูงอำมาตย์ “ชอบธรรม” มานำไทย
ชนชั้นใหม่เหนือมหาประชาชน

ประชาชนเจ็บตายเท่าไหร่หนอ
ถ้ามัวนั่งร้องขอกับพวกปล้น
หากยืนหยัดจัดตั้งกำลังพล
ประกาศสู้ทรชนยังมีทาง

โลกมองไทยในวันนี้เพราะมีเหตุ
โดนเสี้ยวเศษเดนมนุษย์มาหยุดขวาง
เมื่อมวลชนมากมายในเส้นทาง
เขาคอยวางหลักอยู่อยากรู้ใจ

เขาหวังเห็นไทยสู้ศัตรูชาติ
คืออำมาตย์ตัวหลักต้องผลักไส
หากไทยเริ่มเขาจะเสริมกำลังไทย
จะยิ่งใหญ่ปานภูเขาก็เอากัน

ถึงเวลาถามใจไทยทั้งชาติ
สู้อำมาตย์กันให้โลกเขาลือลั่น
ถึงพลัดถิ่นก็จะบินไปสู้มัน
เป็นรัฐบาลแห่งขวัญกำลังใจ

รัฐบาลพลัดถิ่นแผ่นดินโลก
ระงับความทุกข์โศกให้สิ้นสมัย
ประกาศขั้วหัวชัดเป็นฉัตรชัย
ประชาชนอยู่ที่ใดร่วมใจเดียว

ไม่ยอมรับกลไกใต้อำมาตย์
ไม่ยอมรับซึ่งอำนาจในโลกเบี้ยว
รัฐบาลพลัดถิ่นแผ่นดินเดียว
จะบุกเดี่ยวชิงธงดำรงเมือง.

------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)
------------------------------------------------------------------------

ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ตอนที่ 2 แข่งนโยบาย...เชิญ


ซีรีส์ยุทธการตอแหลแห่งชาติ : ก่อนรัฐประหาร
ตอนที่ 2 : แข่งนโยบาย...เชิญ!
โดย : กาหลิบ

---------------------------------------------------------------------------
พรรคการเมืองในโลกที่ประชาธิปไตยพัฒนามากกว่าไทย มักจะเกิดและดำรงชีพในฐานที่เป็นพรรคการเมืองอู่ได้ก็เพราะเสนอนโยบาย ที่มีคนพอใจอย่างเพียงพอ
---------------------------------------------------------------------------

ในที่สุดพรรคเก่าแก่อย่างประชาธิปัตย์ก็ทำในสิ่งที่พึงกระทำ พึงกระทำมาสักสี่ห้าปีแล้วล่ะครับ นั่นคือการเสนอนโยบายเข้ามาแข่งขันกับไทยรักไทย

ถึงสิ่งที่คุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าประชาธิปัตย์ เสนอในโฆษณาหาเสียงจะไม่ได้ใหม่เอี่ยมหรือสร้างความตื่นเต้นอะไรขึ้นมาได้ แต่ต้องเรียกว่าเป็นความพยายามที่จะทำอะไรมากกว่าจับคำพูดของคนอื่นมาตั้งแง่หาเรื่องเพื่อเอาเชิงการเมืองกันเฉยๆ

อย่างน้อยก็จะได้ลดข้อกล่าวหาว่าพรรคนี้ดีแต่ด่า ไม่เสนอทางออกอะไรให้กับชาติบ้านเมือง

ผมเคยพูดในเวทีสาธารณะมาหลายครั้งว่า ไทยรักไทยเป็นพรรคการเมืองหนึ่ง ประชาธิปัตย์ก็เป็นพรรคการเมืองหนึ่ง เช่นเดียวกับชาติไทย มหาชน พลังธรรม ประชาราช ฯลฯ ต่างฝ่ายต่างมีสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะนำเสนอนโยบายให้โดนใจประชาชนออกมา ไม่มีใครย่อหย่อนกว่าใคร

แต่หลายพรรครวมทั้งประชาธิปัตย์ก็คุมเชิงอยู่ตลอดมา ไม่ค่อยเสนออะไรออกมาให้คนเขาตัดสิน แต่ใช้วิธีนั่งซุ่ม รอว่าพรรคไทยรักไทยเสนออะไรออกมาแล้วก็จับไปใส่แนวโจมตีหลักๆ ที่สร้างรองรับเอาไว้ล่วงหน้า เช่น เน้นเงินไม่เน้นคน ติดสินบนประชาชนเพื่อคะแนนเสียง มีผลประโยชน์ส่วนตัวเกี่ยวพัน ฯลฯ

ไม่ผิดอะไรกับคนที่คอยดักซุ่มยิงนก ส่งผลให้นกหมดป่าไปเรื่อยๆ ไม่เกิดมรรคผลใดๆ

พรรคการเมืองในโลกที่ประชาธิปไตยพัฒนามากกว่าไทย มักจะเกิดและดำรงชีพในฐานที่เป็นพรรคการเมืองอยู่ได้ก็เพราะเสนอนโยบายที่มีคนพอใจอย่างเพียงพอ และได้รับเลือกตั้งจากคนกลุ่มนั้นๆ และคนกลุ่มอื่นๆ ที่อาจเปลี่ยนใจเป็นครั้งคราวมาสนับสนุน

ดูอังกฤษจะชัดเจนที่สุด ยกแม่บทมาเลย

พรรคอนุรักษ์นิยมเกิดขึ้นมาได้ก็เพราะความภูมิใจในวิถีชีวิตแบบจารีตประเพณี เห็นว่าความเป็นอังกฤษนั้นวิเศษสุด รัฐบาลจึงควรทำทุกอย่างที่เป็นการรักษาวิธีการแบบเดิมเอาไว้ เพราะของใหม่นั้นไม่แน่นอนและดูเหมือนจะส่งผลที่เลวลงไปกว่าเดิม เปลี่ยนอะไรก็น้อยๆ และเฉพาะในรายละเอียด

พรรคแรงงานยึดแนวทางตรงกันข้าม เห็นว่าสังคมเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เกิดชนชั้นทางสังคมและเศรษฐกิจใหม่ๆ ที่ต้องการการมีส่วนร่วม จะไปปล่อยชนชั้นนำ (ทั้งโดยระบบศักดินาและระบบเศรษฐกิจใหม่) ยึดครองไม่ได้ สังคมจะวุ่นวายยุ่งเหยิง ขาดความเป็นธรรม พรรคนี้จะพูดถึงการปฏิรูปสังคมอยู่เรื่อย
พรรคเสรีประชาธิปไตยต้องการจะผสมสองแนวทางนี้ แต่หาผู้สนับสนุนประเภทยืนถ่างขาไม่ค่อยได้ ก็เลยเป็นพรรคอันดับสามและเล็กที่สุดในอังกฤษ

เมื่อมีประเด็นใหม่ๆ ของปัจจุบันเข้ามาท้าทาย เช่น ความร่วมมือกับสหภาพยุโรป เสรีภาพในอินเตอร์เน็ต การส่งเสริม SMEs ฯลฯ ก็จะนำแนวทางหลักของพรรคมาจับและกำหนดนโยบายในรายละเอียดออกมา เสนอให้ประชาชนตัดสินในการเลือกตั้ง

ชัดเจนและมีประโยชน์ยิ่ง

สิ่งที่ไทยรักไทยทำมาตลอด และประชาธิปัตย์ตัดสินใจเปิดตัวคุณอภิสิทธิ์ฯ ด้วยแนวทางที่คล้ายกันนี้ น่าจะทำให้การเมืองสว่างขึ้น เพราะอนาคตนั้นสวยงามและสร้างความหวัง แต่การย่ำเท้าก่นด่ากันในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว หรือเกิดจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้นั้น ทำให้คนเบื่อหน่ายการเมืองลงไปถึงกระดูกดำ

เผลอๆ จะเบื่อเป็นคนไทยเข้าให้

อย่าเสียเวลาแก้ตัวกันอีกเลยครับว่าเราไม่ได้ผิดไม่ได้พลั้งอย่างเขาว่า ออกโรงมาเสนอแนวทางจากมันสมองของตนเองเพื่อแข่งขันกันอย่างยิ่งใหญ่และสมศักดื์ศรีจะดีกว่า

การเมืองใหม่แปลว่านโยบายต้องสำคัญกว่าหรืออย่างน้อยก็สำคัญเท่าๆ กับตัวบุคคล

เพื่อให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล

เพื่อให้พรรคพวกสำคัญน้อยกว่าเพื่อนร่วมอุดมการณ์

เพื่อให้พลโลกเขาเข้าใจว่าคนไทยทุ่มเถียงกันหน้าดำหน้าแดงในเรื่องสำมะหาอันใด (คำของคุณเรวัตร พันธุ์พิพัฒน์ ณ ซีไรต์)

และเพื่อให้รู้ว่าคนไทยมีสาระ ไม่ใช่มีแต่เกมการเมือง.

----------------------------------------------------------------------

วันพุธที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2553

รัฐบาลพลัดถิ่น โดย จักรภพ เพ็ญแข


โดย : จักรภพ เพ็ญแข
ที่มา : คอลัมน์ผมเป็นข้าราษฎร นสพ.วิวาทะ ไทยเรดนิวส์ ฉบับที่ 35 (ศุกร์ที่ 29 ม.ค. 53)

แล้ววลี “กงล้อแห่งประวัติศาสตร์” ก็มีน้ำหนักขึ้นในทันทีที่ ดร.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรไทย ประกาศคำว่า “รัฐบาลพลัดถิ่น” ออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ ระหว่างการปราศรัยผ่านดาวเทียมกับมวลมหาประชาชนที่กำลังชุมนุมทวงแผ่นดินคืนจากอำมาตย์ ณ เขาสอยดาว จันทบุรี เมื่อวันเสาร์ที่ ๒๓ มกราคม ๒๕๕๓ ผมทราบว่าหลายท่านน้ำตาไหล และหลายท่านหายใจอย่างโล่งอกว่านี่แหละเกียรติภูมิที่ควรเป็นของขบวนการประชาธิปไตย

ตัวผมนั่งอยู่อีกมุมโลกหนึ่ง รู้สึกประหนึ่งว่าเราชนะแล้วด้วยซ้ำไป

รัฐบาลพลัดถิ่นคืออะไร ทำไมสำคัญถึงขนาดนี้ เราจะจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นได้จริงหรือ ทั่วโลกเขาจะเอากับเราหรือ?

ผมได้ยินคำถามดังออกมาจากหัวใจของพวกเราที่ร่วมต่อสู้และปรารถนาจะเห็นชัยชนะอย่างไม่มีเงื่อนไขของฝ่ายประชาชน วันนี้ต้องตอบคำถามเหล่านั้นให้ชัดเจนหรืออย่างน้อยต้องลดความสงสัยลงบ้าง

รัฐบาลพลัดถิ่น หรือ government-in-exile เป็นวิถีทางต่อสู้อย่างหนึ่งของขบวนการการเมืองในแต่ละประเทศ เมื่อการต่อสู้ในประเทศตนไม่อาจเป็นไปได้แล้ว โลกหรือประชาคมระหว่างประเทศ โดยองค์การสหประชาชาติคือผู้ประกันสิทธิตามธรรมชาติในข้อนี้ของขบวนการการเมืองใดๆ ที่ได้รับการสนับสนุนอย่างบริสุทธิ์ใจจากมวลชนจำนวนมากในประเทศนั้นๆ จึงเรียกได้ว่าเป็นกลไกการต่อสู้ที่โลกยอมรับ และถือเป็นการรณรงค์ทางการเมืองโดยสันติวิธีอย่างหนึ่ง

รัฐบาลพลัดถิ่นจึงไม่ใช่รัฐบาลเถื่อน

มิหนำซ้ำ หากรัฐบาลนั้นๆ ตั้งขึ้นบนความยอมรับนับถือของประชาคมระหว่างประเทศและได้รับการสนับสนุนอย่างเพียงพอในประเทศของตนแล้ว ยังเกิดผลอีกอย่างหนึ่งคือทำให้รัฐบาลที่มีอยู่เดิม ซึ่งเป็นรัฐบาลฝ่ายตรงข้ามในขณะนั้น หมดสิ้นความชอบธรรมลงไปทันที มหาประชาชนจะฉุดกระชากลากลงมาจากเก้าอี้นายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีเสียเมื่อไหร่ก็ได้

ครับ ถ้า ดร.ทักษิณ ชินวัตร ตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นขึ้นมาได้สำเร็จ รัฐบาลอภิสิทธิ์ รัฐบาลสุรยุทธ์ รัฐบาลปีย์ รัฐบาลเปรม และรัฐบาลเขายายเที่ยงบวกกับตาเที่ยง หรือรัฐบาลเวรกรรมใดๆ ที่มาจากการปล้นอำนาจรัฐจากประชาชนด้วยกำลังกองทัพ ตุลาการวิบัติ หรือองค์กรอิสระ (แต่เป็นทาสอำมาตย์) จะกลายสภาพเป็นรัฐบาลเถื่อนในทันที

การจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นจึงเป็นคำประกาศว่าใครคือรัฐบาลตัวจริง

รัฐบาลตัวจริงหมายถึงรัฐบาลที่มีความชอบธรรมอย่างแท้จริง และรัฐบาลมีฐานประชาชนหนุนอย่างเพียงพอ ไม่ใช่รัฐบาลที่มีคนเรียกฝ่ายตุลาการออกมาวางแผนปล้นให้ ไม่ใช่รัฐบาลที่คอยแก้ไขปัญหาปากคอกอย่างเพลี้ยสีน้ำตาลหรือทะเลกัดเซาะชายฝั่งที่ปักษ์ใต้ โดยไม่ได้แก้ไขปัญหาจากเหตุปัจจัยหลัก เพราะทำเพียงเพื่อจะหาทางผันงบประมาณออกมาใช้กันให้อ้วนท้วนไปตามๆ กันเท่านั้น

ที่มาของรัฐบาลก็ต้องชอบธรรม การทำงานในขณะเป็นรัฐบาลหรือขณะที่ถืออำนาจรัฐอยู่ก็ต้องชอบธรรม เรียกว่าชอบธรรมตั้งแต่หัวจรดเท้าและยาวนานตลอดวาระการดำรงตำแหน่ง

รัฐบาลเฮียดึงหรือเจ๊ดันอย่างรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์และนายอภิสิทธิ์จึงขาดชอบธรรมอย่างเด็ดขาด จะดูที่มาของรัฐบาลหรือวิธีการใช้อำนาจรัฐ ก็ขาดด้วนหมด

ไม่ต่างอะไรจากคนเป็นสมีปาราชิก แต่ไปหลอกสาธุชนว่าเป็นพระ ให้ศีลให้พรคนจนยุ่งไปหมด เผลอๆ ยังหน้าด้านไปทำหน้าที่อุปัชฌาย์หรือเป็นพระพี่เลี้ยงนวกะสร้างพระใหม่อีกต่างหาก

แล้วจะตั้งได้หรือ รัฐบาลพลัดถิ่นที่ว่านี้?

เจ้าของประเทศไทยคือประชาชนส่วนมากอาจจะยังไม่ทราบว่า วันที่เราถูกปล้นอำนาจรัฐในวันอังคารที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙ เราเกือบจะตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นกันแล้ว ในวันนั้นนายกรัฐมนตรีของเราก็อยู่ที่องค์การสหประชาชาติพร้อมกับผู้นำทั่วโลกอีกมากมาย ต่างฝ่ายต่างมาร่วมประชุมสมัชชาใหญ่สหประชาชาติประจำปีกันในโอกาสนั้นทั้งสิ้น

เลขาธิการสหประชาชาติในเวลานั้นคือนายโคฟี่ อันนัน ก็ย้ำคำเชิญให้นายกรัฐมนตรีทักษิณขึ้นกล่าวปราศรัยตามกำหนดการเดิม โดยไม่คำนึงถึงการรัฐประหาร เป็นการประกาศด้วยเสียงดังฟังชัดว่าองค์การสหประชาชาติยอมรับรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ไม่รับรัฐบาลที่ซากเดนศักดินาร่วมกันตั้งขึ้นในเมืองไทย

เราสามารถตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นได้อย่างง่ายดายราวดีดนิ้ว

เหตุที่ไม่ได้ตั้ง เพราะเจตนาในขณะนั้นคือความสมานฉันท์ ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์ในขณะที่ “สติ” ยังตามไม่ทัน “จิต” ไม่รู้ว่าเขาพูดคำว่าสมานฉันท์แบบย้ำๆ ยานๆ เพื่อให้มีเวลาบรรจุกระสุนปืน หรือไม่ก็มีเวลาผสมยาพิษให้เต็มแก้ว

เรียนปริญญาตรีก็ใช้เวลาในราว ๔ ปี ปีแรกอาจไร้เดียงสา ทำตัวเหมือนอยู่ชั้นมัธยม ปีสองและปีสามแก่กล้าขึ้นบ้าง ทั้งในทางปัญญาและอารมณ์ จนถึงปีสี่ ซึ่งเป็นปีสุดท้ายก่อนจบ ถึงขั้นจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นได้ก็ถือว่าประเสริฐ ไม่มีอะไรสูญเปล่า

สามปีที่ผ่านมาคือช่วงเวลาบ่มเพาะทั้งความพร้อมเพรียงและความมั่นใจในตัวเองของขบวนการประชาธิปไตย เรารักกัน เราทะเลาะกัน เราเห็นด้วย เราเห็นแย้ง เราขาดความเชื่อมั่น เราเรียกความเชื่อมั่นกลับคืนมา ในที่สุดเราก็เดินมาถึงยุทธศาสตร์เดียวกัน

ถึงวันนี้ใครที่ถือยุทธศาสตร์คนละเล่มก็ถือว่าอยู่กันคนละสนามแล้ว ถ้าสามปียังคิดไม่ได้ ก็คงไม่ต้องคิด เป็นสิทธิ์ของทุกคนที่จะเป็นไพร่และเป็นทาสต่อไปเหมือนนกติดยาในกรงเหล็กที่เขาขังไว้ขายคนชอบปล่อยนก

แต่เราจะไม่ยอมให้คนเหล่านั้นเข้ามาทำลายยุทธศาสตร์หลักของเราเป็นอันขาด

รัฐบาลพลัดถิ่นเป็นสิ่งที่ทำได้ และต้องทำเมื่อเกิดเงื่อนไขที่เหมาะสมในทางการเมือง
การยึดอำนาจรัฐประหารเป็นเพียงเหตุผลหนึ่งเท่านั้น

ตุลาการภิวัฒน์ ซึ่งแปลว่าสังคมขาดความยุติธรรมอย่างร้ายแรง มนุษย์ทุกคนมิได้เสมอภาคกันตามกฎหมายอย่างที่เขาโฆษณาชวนเชื่อ ก็เป็นเหตุได้

การใช้ความรุนแรงกับมวลมหาประชาชนที่ใช้สิทธิ์ในการประท้วงอย่างสงบ สันติ และปราศจากอาวุธ ก็เป็นเหตุได้

การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรง อย่างคำกล่าวของผู้บริหารองค์การตรวจสอบสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ หรือ Human Rights Watch ที่ว่า “...ถึงบางครั้ง นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี จะกล่าวถึงสิ่งที่ถูกต้องเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน แต่การกระทำของนายอภิสิทธิ์กลับกลายเป็นเรื่องตรงกันข้าม รัฐบาลชุดนี้ได้บั่นทอนการเคารพสิทธิมนุษยชนและนิติธรรมในประเทศไทยอย่างต่อเนื่อง...” หรือ “...ประชาธิปไตยในประเทศไทยได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากการบังคับใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ และกฎหมายอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ บรรยากาศแห่งความหวาดกลัวได้ปกคลุมสังคมอินเตอร์เน็ต เนื่องจากการที่รัฐบาลของนายอภิสิทธิ์เพิ่มระดับการจำกัดเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น...”

สภาพความพิการล่าสุดของเมืองไทยภายใต้อำมาตย์อย่างนี้ ก็เป็นเหตุได้

รัฐบาลพลัดถิ่นจึงเป็นสมบัติสาธารณะและเป็นกลไกของเราในฝ่ายประชาธิปไตย ไม่ต้องไปฟังความเห็นของเหล่าขี้ข้าอำมาตย์ในรัฐบาลหรอกครับ เพราะเราไม่ได้ต้องพึ่งอะไรเขาในการจัดตั้ง

ถึงเวลาอันเหมาะสม เราตั้งได้แน่ครับ.

----------------------------------------------------------------------------------
TPNews (Thai People News): ข่าวสารสำหรับผู้รักประชาธิปไตย เที่ยงตรง แม่นยำ ส่งตรงถึงมือถือทุกวัน สมัครวันนี้ ใช้ฟรี 14 วัน พิมพ์ PN ส่งมาที่เบอร์ 4552146 ทุกระบบ เพียง 29 บาท/เดือน (เฉพาะ DTAC 30 บาท/เดือน) Call center: 084-4566794-6 (จ.- ศ. 9.30-17.30 น.)
----------------------------------------------------------------------------------